این متن شعری عرفانی است که به موضوعاتی مانند صبر، ایمان، پاکی دل، و عشق الهی میپردازد. شاعر از مفاهیمی مانند راهزنی وسوسه، پاکدلی، و عبادت سخن میگوید و به خواننده توصیه میکند که در برابر وسوسهها مقاومت کند و به سوی حقیقت و عشق الهی حرکت کند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که برای درک و تجربه نیاز به بلوغ فکری و شناختی دارد. مفاهیمی مانند وسوسه، پاکدلی، و عشق الهی ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده و نامفهوم باشد.
غزل ۲۴۵۹ - عارف گوینده اگر تا سحر صبر کنی
از جِهَتِ خَسته دلان جان و نگهبانِ مَنی ۱
هَمچو علی در صَفِ خود سر نَبُری از کَفِ خود
بولَهَبِ وَسوَسه را تا نکُنی راه زَنی ۲
راه زنان را بِزَنی تا که حَقَت نامْ نَهَد
غازیِ من حاجیِ من گرچه به تَن در وَطَنی ۳
ساقیِ جامِ اَزَلی مایه قَند و عَسَلی
بارگَهِ جان و دلی گنج گَهِ بوالْحَسَنی ۴
جُنبشِ پَرِّ مَلَکی مَطْلَعِ بامِ فَلَکی
جمعِ صَفا را نَمَکی شمعِ خدا را لَگَنی ۵
باده دَهی مَست کُنی جُمله حَریفانِ مرا
عَربَدهشان یاد دَهی یا مَنشان دَرفَکَنی ۶
از یک سوراخْ تو را مارْ دوباره نَگَزَد
گَر نَری و پاک دلی مؤمنی و مؤتَمَنی ۷
خامُش باش ای دلِ من نامِ مرا هیچ مگو
نامِ کسی گو که ازو چون گُلِ تَر خوش دَهَنی ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.