شاعر در این شعر از ساقی میخواهد که جام شراب به او بدهد تا بتواند از غم و اندوه رهایی یابد و به شادی و آرامش برسد. او از ساقی به عنوان دلدار و چارهساز بیماران یاد میکند و از او میخواهد که شربت شادی و شفا به او بدهد. شاعر همچنین از عشق و تشنگی خود برای رسیدن به معشوق سخن میگوید و از ساقی میخواهد که او را از این حالت نجات دهد.
این شعر شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به شراب و میگساری ممکن است برای سنین پایینتر مناسب نباشد.
غزل ۲۲۸۳ - ساقی فرخ رخ من، جام چو گلنار بده
بَهرِ من اَرْ مینَدَهی، بَهرِ دلِ یار بِدِه ۱
ساقیِ دِلْدار تویی، چارهٔ بیمار تویی
شَربَتِ شادیّ و شِفا، زود به بیمار بِدِه ۲
باده دران جام فَکَن، گَردنِ اندیشه بِزَن
هین، دلِ ما را مَشِکَن، ای دل و دِلْدار بِدِه ۳
باز کُن آن میکده را، تَرک کُن این عَربَده را
عاشقِ تشنه زده را، از خُمِ خَمّار بِدِه ۴
جانِ بهار و چَمَنی، رونَقِ سَرو و سَمَنی
هین که بَهانه نکُنی، ای بُتِ عَیّارْ بِدِه ۵
پایْ چو در حیله نَهی، وَزْ کَفِ مَستان بِجَهی
دُشمنِ ما شاد شود، کوریِ اَغْیار بِدِه ۶
غَم مَدِه و آه مَدِه، جُز به طَرَب راه مَدِه
آه زِ بیراه بُوَد، رَه بِگُشا، بار بِدِه ۷
ما همه مَخْمورِ لِقا، تشنهٔ سَغْراقِ بَقا
بَهرِ گِرو پیشِ سَقا، خِرقه و دَستار بِدِه ۸
تشنهٔ دیرینه مَنَم، گرمْ دل و سینه مَنَم
جام و قَدَح را بِشِکَن، بیحَد و بسیار بِدِه ۹
خود مَهْ و مهتاب تویی، ماهیِ این آب مَنَم
ماه به ماهی نَرَسَد، پس زِ مَهْ اِدْرار بِدِه ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.