به من نِگَر، به دو رُخسارِ زَعفَرانیِ من
به گونه گونه عَلاماتِ آن جهانیِ من
به جانِ پیرِ قدیمی که در نَهادِ من است
که بادْ خاکِ قَدَم‌هاش این جوانیِ من
تو چَشمْ تیز کُن آخِر به چَشمِ من بِنِگَر
مَدُزد این دلِ خود را زِ دلستانیِ من
بَرین لَبَم چو از آن بَختْ بوسه‌یی بِرَسید
شِکَر کَساد شُد از قَندِ خوش زبانیِ من
به گوش‌‌ها بِرَسَد حَرف‌هایِ ‌ظاهِرِ من
به هیچ کَس نَرَسَد نَعْره‌هایِ ‌جانیِ من
بس آتشی که فُروزَد از این نَفَس به جهان
بَسی بَقا که بِجوشَد زِ حرفِ فانیِ من
زِ شَمسِ مَفْخَرِ تبریز تا چه دیدَسْتَم
که‌‌ بی‌قَرار شُدسْتَند این مَعانیِ من

چهار روز بِبودم به پیشِ تو مِهْمان
سه روزِ دیگر خواهم بُدَن، یَقین می‌دان
به حَقِّ این سه و آن چار، رو تُرُش نکُنی
که تا نَیُفتَد این دل به صد هزار گُمان
به هر طَعامْ خوشَم من، جُز این یکی تُرُشی
که سخت این تُرُشی کُنْد می‌کُنَد دندان
که جُملهٔ تُرُشی‌ها، بِدان گُوار شود
که تو تُرُش نکُنی روی، ای گُلِ خندان
گُشایْ آن لَبِ خندان که آن گُوارشِ ماست
که تَعبیه‌ست دو صد گُلْشِکَر دران اِحْسان
تُرُش مَکُن که نخواهد تُرُش شدن آن رو
که می‌دَهَد مَدَدِ قَند هر دَمَش رَحْمان
چه جایِ این که اگر صد هزار تَلْخ و تُرُش
به نَزدِ رویِ تو اُفْتَد، شود خوش و شادان
مَگَر به روزِ قیامَت نَهان شود رویَت
وَگَر نه دوزخْ خوش تَر شود زِ صَدْرِ جِنان
اگر میانِ زمَستانْ بهارِ نو خواهی
دَرآ به باغِ جَمالَت، درخت‌‌ها بِفَشان
به روزِ جمعه چو خواهی که عیدها بینند
بَرآیْ بر سَرِ مِنْبَر، صِفاتِ خود بَرخوان
غَلَط شُدم که تو گَر بَررَویْ به مِنْبَر بر
پَری بَرآرَد مِنْبَر، چو دلْ شود پَرّان
مرا به قَند و شِکَرهایِ خویشْ مِهْمان کُن
عَلَف مَیاوَر، پیشَم مَنِه، نِیَم حیوان
فرشته از چه خورَد؟ از جَمالِ حَضرتِ حَق
غذایِ ماه و ستاره، زِ آفتابِ جهان
غذایِ خَلْق در آن قَحْطْ حُسنِ یوسُف بود
که اهلِ مصر رَهیده بُدَند از غَمِ نان
خَمُش کُنم که دِگَربار یار می‌خواهد
که دَررَوَم به سُخَن، او بُرون جَهَد زِ میان
غَلَط، که او چو بِخواهَد که از خَرَم فَکَنَد
حَذَر چه سود کُند، یا گرفتنِ پالان؟
مَگَر هَمو بِنِمایَد رَهِ حَذَر کردن
همو بِدوزَد اَنْبان، هَمو دَرَد اَنْبان
مرا سُخَن همه با اوست، گر چه در ظاهر
عِتاب و صُلْح کُنم گرمْ با فُلان و فُلان
خَمُش، که تا نَزَنَد بر چُنین حَدیث هوا
از آن که بادِ هوا نیست مَحْرَم ایشان

مَقامِ ناز نداری، بُرو تو نازْ مَکُن
چو میوه پُخته نگشت از درختْ بازمَکُن
به پیشِ قبلهٔ حَق، هَمچو بُت مَیا، مَنِشین
نمازِ خود را از خویشْ‌‌ بی‌نماز مَکُن
گَهی که پُخته شُدی، از درختْ فارغ باش
زِ گرم و سَرد مَیَندیش و اِحْتِراز مَکُن
چو هیچ خَصْم نَمانَد برو به بَزْم نِشین
سِلاحِ رَزْم بِیَنداز و تُرک تاز مَکُن
چو صافِ صاف بَرآمَد زِ کوره نَقْدهٔ تو
مَدِه به کورهٔ هر کوردل، گُداز مَکُن
جَمالِ خود زِ اسیرانِ عشقْ هیچ مَپوش
چو باغِ لُطفِ خدایی تو، دَر فَراز مَکُن

چهار شعر بِگُفتم، بِگُفت نی، بِهْ ازین
بلی، وَلیک بِدِه اوّلا شَرابِ گُزین
بِدِه به خَمْسِ مُبارک مرا شِشُم جامی
بگو بگیر و دَرآشام، خَمْس با خَمْسین
غَزالِ خویش به من دِهْ، غَزَل زِ من بِسْتان
نِمایْ چهرهٔ شَعریْت و شِعِر تازه بِبین
خُمارْ شِعر نگویم، خُمارِ من بِشِکَنْ
بِدان میی که نگُنجَد در آسْمان و زمین
سِتیزه رویْ مرا لُطف و دِلْبَریِّ تو کرد
وَگَر نه سخت اَدَبْناک بودم و مِسکین
هزارساله اَدَب را به یک قَدَحْ بِبَری
خُمارِ عشقِ تو نَگْذاشت دیده شَرمین
ز سایهٔ تو جهان پُر زِ لیلی و مَجنون
هزار ویسه بِسازَد، هزار گون رامین
وَگَر نه سایه نِمودی جَمالِ وَحدتِ تو
دَرین جهان نه قِران هست آمدی نه قَرین
تو آفتابی و جُز تو، چو سایه تابِعِ توست
گَهی رَوَد به شِمال و گَهی دَوَد به یَمین
گَهی مُحیطِ جهان و گَهی به کُلْ فانی
به دستِ توست مُسَخَّر، چو مُهرهٔ تَکْوین
جَمال و حُسنِ تو ساکِنْ چو عشقْ ما پیچان
جَبینِ هَجْرِ تو‌‌ بی‌چین، چو سُفرهٔ ما پُرچین
سُکونِ حُسنْ عَجَب تر که‌‌ بی‌قَراریِ ما
وَ باز ازین دو عَجَب‌تر، چو سَر کُنی زِ کَمین

نَعیمِ تو نه از آن است که سیر گردد جان
مرا به خوانِ تو باید هزار حَلْق و دَهان
بیا که آبِ حیاتیّ و بَنده مُسْتَسْقی
نه بنده راست مَلالَت، نه لُطفْ راست کَران
بیا که بَحْرِ مُعَلَّق توییّ و من ماهی
میانِ بَحْرم و این بَحْر را کِه دید میان؟
زِ بَحْرِ توست یکی قَطره آبِ خاک آلود
که جان شُده‌ست به پیشِ جَماعتی‌‌ بی‌جان
بیا بیا که تویی آفتاب و من ذَرّه
به پیشِ شُعلهٔ رویَت، چو ذَرّه چَرخ زنان

برایِ چَشمِ تو صد چَشمِ بَد توان دیدن
چه چَشمْ داری، ای چَشمِ ما به تو روشن
پِیِ رضایِ تو آدم گِریست سیصد سال
که تا زِ خَندهٔ وَصلَش گُشاده گشت دَهَن
به قَدْرِ گریه بُوَد خنده، تو یقین می‌دان
جَزایِ گریهٔ ابر است خنده‌هایِ ‌چَمَن
اگر نه از نَسَبِ آدمی، بُرو، مَگِری
که نیست از سِیَهی زنگ را بُکا و حَزَن
چو خود سپید ندیده‌ست، روسیه شاد است
چو پورِ قیصرِ رومی، تو راهِ زنگ بِزَن
بَسی خَدَنگ خورَد اسپِ تازیِ غازی
که تازی است، نه پالانی است و نی کَوْدن
خُصوص مَرکَبِ تازی که تو بَرو باشی
نِشَسته، ای شَهِ هَیجا و پَهْلوانِ زَمَن
چو خارپُشت شود پُشت و پَهْلوش از تیر
که هست در صَفِ هَیجاش کَرّ و فَرِّ وَطَن
چو شاه دست به پُشت و سَرَش فرومالَد
که ای گُزیده سَرآخُر، تویی مُخَصَّصِ من
شوند آن همه تیرش چو چوب‌هایِ ‌نَبات
همه حَلاوت و لَذَّت، همه عَطا و مِنَن
خَبَر ندارد پالانی‌یی ازین لَذَّت
سِپَر سَلامَت و مَحْروم و‌‌ بی‌بَها و ثَمَن
زِ گفتْ توبه کُنم، توبه سود نیست مرا
به پیشِ پَنجه‌اَت ای اَرْسِلانِ توبه شِکَن

اگر سِزایِ لبِ تو نبود گفتهٔ من
بَرآر سنگِ گِران و دَهانِ منْ بِشِکَن
چو طِفْل بیهُده گوید، نه مادرِ مُشْفِق
پِیِ اَدَبْ لبِ او را فروبَرَد سوزَن؟
دو صد دَهان و جهانْ از برایِ عِزِّ لَبَت
بِسوز و پاره کُن و بَردَران و بِرَهَم زن
چو تشنه‌یی دَوَد اُسْتاخ بر لبِ دریا
نه موجْ تیغ بَرآرَد بِبُرَّدَش گَردن؟
غُلامِ سوسَنم ایرا که دید گُلْشَنِ تو
زِ شَرمِ نرگسِ تو، دَه زبانْش شُد اَلْکَن
وَلیک من چو دَفَم، چون زنی تو کَفْ بر من
فَغان کُنم که رُخَم را بِکوب چون هاون
مرا زِ دست مَنِه، تا سَماعْ گرم بُوَد
بِکَش تو دامَنِ خود از جهانِ تَردامَن
بلی، ز گُلْشَنِ معنی‌ست چَشم‌‌ها مَخْمور
وَلیکْ نَغمهٔ بُلبُل خوش است در گُلْشَن
اگر تَجَلّیِ یوسُفْ برهنه خوب‌تَر است
دو چَشمْ باز نگردد مَگَر به پیراهن
اگر چه شَعْشَعهٔ آفتابِ جانْ اصل است
بَران فَلَک نرسیده‌ست آدمی‌‌ بی‌تَن
خَمُش که گَر دَهَنم مُرده شویِ بربندد
زِ گورِ من شِنَویِ این نَوا پَسِ مُردن

بیا بیا که زِ هَجْرت نه عقل مانْد نه دین
قَرار و صبر بِرَفته‌ست زین دلِ مِسکین
زِ رویِ زَرد و دلِ دَرد و سوزِ سینه مَپُرس
که آن به شَرح نگُنجَد، بیا به چَشمْ بِبین
چو نانِ پُخته زِ تابِ تو سُرخ رو بودم
چو نانِ ریزه کُنونم زِ خاکِ رَه بَرچین
چو آیِنِه زِجَمالَت خیال چین بودم
کُنون تو چهرهٔ من زَرد بین و چین بَر چین
مِثالِ آبم در جویْ کَژْرَوان چپ و راست
فِراقْ از چپ و از راستَم گُشاده کمین
به روز و شبْ چو زمینْ رو بر آسْمان دارم
زِ رویِ تو که نگُنجَد در آسْمان و زمین
سَحَر زِ دَرد نوشتیم نامه پیشِ صَبا
که از برایِ خدا رَهْ سویِ سَفَر بِگُزین
اگر سَرِ تو به گِل دربُوَد مَشوی، بیا
وَگَر به خار رَسَد پا به کَنْدَنَش مَنِشین
بیا بیا و خَلاصَم دِهْ از بیا و بُرو
بیا چُنان که رَهَد جانَم از چُنان و چُنین
پیام کردم کِی تو پِیَمبَرِ عُشّاق
بگو برایِ خدا زود ای رَسولِ امین
که غَرقِ آبم و آتش، زِ موجِ دیده و دل
مرا چه چاره؟ نِوِشت او که چارهٔ تو همین
نِشَست نَقْشِ دُعایم به عالَمِ گَردون
کجاست گوشِ نمازی که بِشْنَود آمین
هزار آیِنِه و صد هزار صورت را
دَهَم به عشقِ صَلاحِ جهانْ صَلاحُ الدّین

به صُلح آمد آن تُرکِ تُندِ عَربَده کُن
گرفت دست مرا گفت تَکْری یَرْلِغَسُن
سوال کردم از چَرخ و گَردشِ کَژِ او
گَزید لب که رَها کُن حَدیثِ‌‌ بی‌سَر و بُن
بِگُفتَمَش که چرا می‌کُند چُنین گَردش
بِگُفت هیزُمِ تَر نیست‌‌ بی‌صُداعِ دُتُن
بِگُفتَمَش خَبَرِ نو شنیده‌یی؟ او گفت
حَدیثِ نو نَرَوَد در شکافِ گوشِ کُهُن
بلندهِمَّتی و چَشمِ تَنگِ تُرکِ مرا
اگر تو واقِفِ رازی، بیا و شَرح بِکُن
نه چَشمْ تَنگِ خَسیسَم، وَلیک رَه تَنگ است
زِ نَرگسانِ دو چَشمَم به سویِ او رَهْ کُن

مرا اگر تو نیابی، به پیشِ یار بِجو
دَران بهشت و گُلِسْتان و سَبزه زار بِجو
چو سایه خُسپَم و کاهِل، مرا اگر جویی
به زیرِ سایهٔ آن سَروِ پایدار بِجو
چو خواهی‌‌‌‌ام که بِبینی خراب و غَرقِ شراب
بیا حَوالیِ آن چَشمِ پُر خُمار بِجو
اگر زِ روزْ شِمُردن مَلول و سیر شُدی
دَرآ به دور و قَدَح‌های بی‌شُمار بِجو
دَران دو دیدهٔ مَخْمور و قُلْزُمِ پُر نور
دَرآ جواهرِ اسرارِ کِردگار بِجو
دلی که هیچ نگریَد، به پیشِ دِلْبَر جو
گُلی که هیچ نَریزد، دَران بهار بِجو
زِهی فَسُرده کسی کو قَرار می‌جوید
تو جانِ عاشقِ سَرمَستِ بی‌قَرار بِجو
اگر چراغ نداری، ازو چراغ بِخواه
وَگَر عُقار نداری، ازو عُقار بِجو
به مَجْلِسِ تو اگر دوش بی‌خودی کردم
تو عُذرِ عقلِ زَبونَم ازان عِذار بِجو
تو هرچه را که بِجویی، زِاصل و کانَش جویْ
زِمُشک و گُلْ نَفَسِ خوش، خَلِش زِ خار بِجو
خیالِ یارِ سواره هَمی‌رَسَد ای دل
پیام‌های غریب از چُنین سوار بِجو
به نزدِ او همه جان‌های رفتگان جَمعند
کِنارِ پُر گُلِشان را دَران کِنار بِجو
چو صُبح پیشِ تو آید، ازو صَبوح بِخواه
چو شب به پیشِ تو آید، دَرو نَهار بِجو
چو مَردُمکْ تو خَمُش کُن، مَقامِ تو چَشم است
وَگَرنه آن نَظَرسْتَت در اِنْتِظار بِجو
چو شَمس، مَفْخَرِ تبریز، دیدهٔ فقر است
فقیروار مَر او را در اِفْتِقار بِجو

من آن نِیَم که بگویم حَدیثِ نِعْمَتِ او
که مَست و بی‌خودم از چاشْنیِّ مِحْنَتِ او
اگر چو چَنگ بِزارَم ازو، شکایت نیست
که هَمچو چَنگَم من بر کِنارِ رَحمَتِ او
زِمن نباشد اگر پَرده‌یی بِگَردانم
که هر رَگَم مُتِعَلِّق بُوَد به ضَربَتِ او
اگرچه قَند ندارم چو نِی، نَوا دارم
ازان که بر لبِ فَضْلَش چَشَم زِ شَربَتِ او
کُنون که نوبَتِ خشم است لُطف ازین دست ست
چگونه باشد چون دَررَسَم به نوبَتِ او
اگر بِدُزدم من زِآفتاب، ننگی نیست
چه ننگ باشد مَر لَعْل را زِ زینَتِ او؟
وَگَر چو لَعْل نَدُزدم زِآفتابْ کَمال
گُذر زِ طینَتِ خود چون کُنم به طینَتِ او؟
نه لولیانِ سیاهِ دو چَشمْ دُزدِ وِیْ اند؟
هَمی کَشَند نهانْ نور از بَصیرتِ او؟
زِآدمی چو بِدُزدی، به کم قَناعَت کُن
که شُحِّ نَفْسْ قَرین است با جِبِلَّتِ او
ازو مَدُزد به جُز گوهرِ زمانه بها
اگر تو واقِفی از لُطف و از سَریرَتِ او
که نیست قَهرْ خدا را به جُز زِ دُزدِ خسیس
که سویِ کالهٔ فانی بُوَد عَزیمتِ او
دریغْ شرح نگشت و زِشرح می‌تَرسَم
که تیغِ شَرع برهنه‌‌ست در شریعتِ او
گُمان بَرَد که مَگَر جُرمِ او طَمَع بوده ست
نه، بلکه خَسْ طَمَعی بود آن جَریمَتِ او

به وقت خواب بگیری مرا که هین، بَر گو
چو اِشْتهایِ سَماعَت بُوَد، بِگَهْ‌تَر گو
چو من زِ خوابْ سَر و پایِ خویش گُم کردم
تو گوشِ من بِکَشانی که قِصّه از سَر گو
چو رویِ روز نهان شُد به زیرِ طُرّهٔ شب
بگیری‌‌‌‌اَم که ازان طُرّهٔ مُعَنْبَر گو
فُتاده آتشِ خواب اَنْدَرین نِیِستان‌ها
تو آمده که حَدیثِ لبِ چو شِکَّر گو
وَ آن گَهی به یکی بار کِی شویِ قانع؟
غزل تمام کُنم، گویی‌‌‌‌اَم مُکَرَّر گو
بیا بگو چه کُنی گَر زِ خوابْناکیِ خویش
به تو بگوید لالا بُرو به عَنْبَر گو
از آنچه خورده‌ییّ و در نَشاط آمده‌یی
مرا ازان بِخوران و حَدیثِ دَرخَور گو
زِمن چو می‌طَلَبی مُطربیِّ مَستانه
تو نیز با منِ بی‌دل، زِ جام و ساغَر گو
من این به طیبَت گفتم، وَگَرنه خاکِ تواَم
مرا مُبارک و قَیْماز خوان و سَنْجَر گو

هزار بار کَشیده‌‌ست عشقِ کافَرخو
شَبَم زِبام به حُجره، زِحُجره تا سَرِ کو
شب آنچُنان و بگاه آمده که هی، بَرخیز
گرفته گوشِ مرا سختْ هَمچو گوشِ سَبو
زِهرچه پُر کُنَدَم، من سَبویِ تَسلیمَم
سَبو اسیرِ سَقاء است، چون گُریزد ازو؟
هزار بار سَبو را به سنگ بِشْکَست او
شِکَستِ او خوشم آید، زِ شوق و ذوقِ رَفو
سَبو سِپُرده به دو گوشْ با هزاران دل
بِدان هَوَس که خورَد غوطه در میانهٔ جو

اَیا دلی چو صَبا ذوقِ صُبح‌ها دیده
زِ دیده مَست شُدی یا زِ ذوقِ نادیده؟
گَهی به بَحْرِ تَحَیُّر گَهی به دامَنِ کوه
کَمَر بِبَسته و در کوهْ کَهْرُبا دیده
وَرایِ دیده و دلْ صد دَریچه بُگْشاده
بُرون زِ چَرخ و زمین رفته صد سَما دیده
چو جوششیّ و بُخاری فُتاد در دریا
زِ لَذَّتِ نَظَرش رُست در قَفا دیده
چو موجْ موجْ دَرآمیخت چَشم با دریا
عَجَب عَجَب که همه بَحْر گشت یا دیده
به پیشِ دیده دو عالَم چو دانه پیشِ خروس
چُنین بُوَد نَظَرِ پاکِ کِبْریادیده
نه طالِب است و نه مَطْلوب آن کِه در توحید
صِفاتِ طالِب و مَطْلوب را جُدا دیده
اِله را کِه شِناسَد؟ کسی که رَست زِلا
زِ لا کِه رَست بگو؟ عاشقِ بَلادیده
رُموزِ لَیْسَ و فی جُبَّتی بِدانسته
هزار بار من این جُبّه را قَبا دیده
دَهان گُشاد ضَمیر و صَلاحِ دین را گفت
تویی حَیاتِ من ای دیده خدادیده

زِهی لِواء و عَلَم لا اِله اِلّا اللّه
که زد بر اوجِ قِدَم لا اِلهَ اِلّا اللّه
چگونه گَرد بَرآوَرْد شاهْ موسی وار
زِ بَحْرِ هست و عَدَم لا اِلهَ اِلّا اللّه
سِتاده‌اَند صِفاتِ صَفا زِ خَجْلتِ او
به پیشِ او به قَدَم لا اِلهَ اِلّا اللّه
یکی سِتَم زِ وِیْ از صد هزار عدل بِهْ است
زِهی خوشیِّ سِتَم لا اِلهَ الّا اللّه
زِ هر طَرَف که نَظَر کرد می‌بِرویانَد
هزار باغِ اِرَم لا اِلهَ الّا اللّه
زِ بَحْرِ غَم به کِناری رَسَم عَجَب روزی
زِ موجِ لُطف و کَرَم لا اِلهَ الّا اللّه
ندارد از شَهِ من هیچ بویِ جانْ آن کَس
که بِبینیش تو به غَم لا اِلهَ الّا اللّه
چو دیده کُحْل نَپَذرُفت از شَهِ تبریز
زِهی دَریغ و نَدَم لا اِلهَ الّا اللّه
بَرآیَد از دل و از جان اَلَستِ شَهْ شِنَوَد
هزار بانگِ نَعَم لا اِلهَ الا اللّه
بهشتِ لُطف و بُلندی خَدیوْ شَمسُ الدّین
زِهی شِفایِ سَقَم لا اِلهَ الا اللّه
دِلَم طَواف به تبریز می‌کُند مُحْرِم
دَران حَریمِ حَرَم لا اِلهَ الا اللّه
زِهی خوشی که بگویم که کیست هانْ بَر در؟
بگوید او که مَنَم لا اِلهَ الا اللّه

چو آفتاب بَرآمَد زِ قَعْرِ آبِ سیاه
زِ ذَرّه ذَرّه شِنو لا اِلهَ الا اللّه
چه جایِ ذَرّه؟ که چون آفتابِ جان آمد
زِ آفتاب رُبودند خود قَبا و کُلاه
زِ آب و گِل چو بَرآمَد مَهِ دلْ آدم وار
صد آفتاب چو یوسُف فروشود در چاه
سَری زِ خاک بَرآوَر که کم زِ مور نه‌یی
خَبَر بِبَر بَرِ موران زِ دشت و خَرمَنگاه
از آن به دانه پوسیده مور قانع شُد
که او زِ سُنبُلِ سَرسَبزِ ما نبود آگاه
بگو به مور بهار است و دست و پا داری
چرا زِ گور نَسازی به سویِ صَحرا راه؟
چه جایِ مور؟ سُلَیمان دَرید جامه شوق
مرا مگیر خدا زین مِثال‌هایِ تَباه
ولی به قَدِّ خریدار می‌بُرند قَبا
اگر چه جامه دراز است هست قَدْ کوتاه
بیار قَدِّ درازی که تا فروبُرّیم
قَبا که پیشِ درازیش بگسلد زِهِ ماه
خَموش کردم ازین پس که از خَموشیِ من
جُدا شود حَق و باطِل چُنانْ که دانه زِ کاه

کِه بوده است تو را دوشْ یار و هم‌خوابه؟
که از خَویِ تو پُر از مُشک گشت گَرمابه
چو شانه سنگ زِ عشقِ تو شاخْ شاخ شُده‌ست
پریت خوانده به حَمّام و کرده‌اَت لابه
چو شانه زُلْفِ تو را دید شُد هر انگشتش
دلیل و آلتِ تَهْلیل هَمچو سَبّابه
زِ نورِ رویِ تو پُر گشت خَلْوَتِ حَمّام
که جُمله قُبّه زُجاجی شُده‌ست چون تابه
خَمُش که گِل مَثَلِ آب از تو یافت صَفا
که هر کِه نِسْبَتِ تو یافت گشت نَسّابه

مَقامِ خَلْوت و یار و سَماع و تو خُفته
که شَرم بادَت ازان زُلف‌هایِ آشفته
ازین سِپَس مَنَم و شب رُویّ و حَلقه یار
شبِ دراز و تَب و رازهایِ ناگفته
بُرون پَرده دَرَند آن بُتان و سوزانند
که لُطف‌هایِ بُتان در شب است بِنْهُفته
به خواب کُن همه را طاقْ شو ازین جُفتان
به سویِ طاق و رِواقَش مَرو به شب جُفته
بِدان که خَلْوَتِ شب بر مِثالِ دریایی‌ست
به قَعْرِ بَحْر بُوَد دُرِّهای ناسُفته
رُخِ چو کعبه نِما شاهْ شَمسِ تبریزی
که باشَدَت عِوَضِ حَجِّ‌هایِ پَذْرُفته

دِلَم چو دیده و تو چون خیالْ در دیده
زِهی مُبارک و زیبا به فالْ در دیده
به بویِ وصل دو دیده خراب و مَست شُده‌ست
چگونه باشد یا رَب وصالْ در دیده
چو دیده بیشه آن شیرِمَست من باشد
چه زَهره دارد گُرگ و شَکالْ در دیده
دو دیده را بِگُشا نورِ ذوالْجَلالِ بِبین
زِ فَرِّ دولتِ آن خوش خِصالْ در دیده
چو چَتر و سَنْجَقِ آن رَشکِ صد سُلَیمان دید
گُشاد هُدهُدِ جان پَرّ و بالْ در دیده
چو آفتابِ جَمالَش بدیده‌ها دَرتافت
چه شُعله‌هاست زِ نورِ جَلالْ در دیده
چو عقلِ عقلْ قُنُق شُد دَرونِ خَرگَهِ جسم
عقول هیچ ندارد مَجالْ در دیده
دو دیده مَست شُد از جانِ صَدْرْ شَمسُ الدّین
چه باده‌هاست از او مالْ مالْ در دیده

چو مَست رویِ تواَم ای حَکیمِ فرزانه
به من نِگَر تو بِدان چَشم‌هایِ مَستانه
زِ چَشمِ مَستِ تو پیچَد دِلَم که دیوانه‌ست
که جِنْسِ هَمدِگَر افتاد مَست و دیوانه
دلِ خَرابِ مرا بین خوشی به من بِنِگَر
که آفتاب نَظَرْ خوش کُند به ویرانه
بِکُن نَظَر که بدان یک نَظَر که دَرنِگَری
درخت‌هایِ عَجَب سَر کُند زِ یک دانه
دو چَشمِ تو عَجَمی تُرک و مَست و خون ریزنَد
که می‌زَنَد عَجَمی تیرهایِ تُرکانه
مرا و خانه دل را چُنان به یَغما بُرد
که می‌دَوَد حَسَنَک پابرهنه در خانه
به باغِ روی تو آییم و خانه بَرشِکَنیم
هزار خانه چو صَحرا کنیم مَردانه
صَلاحِ دین تو چو ماهیّ و فارغی زین شَرح
که فارغ است سَرِ زُلفِ حور از شانه