این متن شعری است که عشق و تسلیم در برابر آن را توصیف میکند. شاعر از عشق به عنوان نیرویی قدرتمند و گاه ویرانگر یاد میکند که بارها او را شکسته و دوباره ساخته است. او خود را به سبویی تشبیه میکند که در دست سقا (عشق) اسیر است و هرچند بارها شکسته میشود، اما از این شکستها لذت میبرد و به عشق وفادار میماند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد.
غزل ۲۲۵۰ - هزار بار کشیدهست عشق کافرخو
شَبَم زِبام به حُجره، زِحُجره تا سَرِ کو ۱
شب آنچُنان و بگاه آمده که هی، بَرخیز
گرفته گوشِ مرا سختْ هَمچو گوشِ سَبو ۲
زِهرچه پُر کُنَدَم، من سَبویِ تَسلیمَم
سَبو اسیرِ سَقاء است، چون گُریزد ازو؟ ۳
هزار بار سَبو را به سنگ بِشْکَست او
شِکَستِ او خوشم آید، زِ شوق و ذوقِ رَفو ۴
سَبو سِپُرده به دو گوشْ با هزاران دل
بِدان هَوَس که خورَد غوطه در میانهٔ جو ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.