خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از عشق و وصال معشوق سخن می‌گوید و از زیبایی و جلال او در دیده‌ها یاد می‌کند. شاعر با استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های زیبا، حالات عاشقانه و عرفانی خود را بیان می‌کند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه‌ی ادبی دارد.
غزل ۲۴۱۱ - دلم چو دیده و تو چون خیال در دیده
دِلَم چو دیده و تو چون خیالْ در دیده
زِهی مُبارک و زیبا به فالْ در دیده ۱
به بویِ وصل دو دیده خراب و مَست شُده‌ست
چگونه باشد یا رَب وصالْ در دیده ۲
چو دیده بیشه آن شیرِمَست من باشد
چه زَهره دارد گُرگ و شَکالْ در دیده ۳
دو دیده را بِگُشا نورِ ذوالْجَلالِ بِبین
زِ فَرِّ دولتِ آن خوش خِصالْ در دیده ۴
چو چَتر و سَنْجَقِ آن رَشکِ صد سُلَیمان دید
گُشاد هُدهُدِ جان پَرّ و بالْ در دیده ۵
چو آفتابِ جَمالَش بدیده‌ها دَرتافت
چه شُعله‌هاست زِ نورِ جَلالْ در دیده ۶
چو عقلِ عقلْ قُنُق شُد دَرونِ خَرگَهِ جسم
عقول هیچ ندارد مَجالْ در دیده ۷
دو دیده مَست شُد از جانِ صَدْرْ شَمسُ الدّین
چه باده‌هاست از او مالْ مالْ در دیده ۸
زِهی مُبارک و زیبا به فالْ در دیده ۱
به بویِ وصل دو دیده خراب و مَست شُده‌ست
چگونه باشد یا رَب وصالْ در دیده ۲
چو دیده بیشه آن شیرِمَست من باشد
چه زَهره دارد گُرگ و شَکالْ در دیده ۳
دو دیده را بِگُشا نورِ ذوالْجَلالِ بِبین
زِ فَرِّ دولتِ آن خوش خِصالْ در دیده ۴
چو چَتر و سَنْجَقِ آن رَشکِ صد سُلَیمان دید
گُشاد هُدهُدِ جان پَرّ و بالْ در دیده ۵
چو آفتابِ جَمالَش بدیده‌ها دَرتافت
چه شُعله‌هاست زِ نورِ جَلالْ در دیده ۶
چو عقلِ عقلْ قُنُق شُد دَرونِ خَرگَهِ جسم
عقول هیچ ندارد مَجالْ در دیده ۷
دو دیده مَست شُد از جانِ صَدْرْ شَمسُ الدّین
چه باده‌هاست از او مالْ مالْ در دیده ۸
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۴۱۰ - مقام خلوت و یار و سماع و تو خفته
گوهر بعدی:غزل ۲۴۱۲ - چو مست روی توام ای حکیم فرزانه
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
