غزل ۲۲۴۸ - من آن نیم که بگویم حدیث نعمت او

من آن نِیَم که بگویم حَدیثِ نِعْمَتِ او
که مَست و بی‌خودم از چاشْنیِّ مِحْنَتِ او ۱

اگر چو چَنگ بِزارَم ازو، شکایت نیست
که هَمچو چَنگَم من بر کِنارِ رَحمَتِ او ۲

زِمن نباشد اگر پَرده‌یی بِگَردانم
که هر رَگَم مُتِعَلِّق بُوَد به ضَربَتِ او ۳

اگرچه قَند ندارم چو نِی، نَوا دارم
ازان که بر لبِ فَضْلَش چَشَم زِ شَربَتِ او ۴

کُنون که نوبَتِ خشم است لُطف ازین دست ست
چگونه باشد چون دَررَسَم به نوبَتِ او ۵

اگر بِدُزدم من زِآفتاب، ننگی نیست
چه ننگ باشد مَر لَعْل را زِ زینَتِ او؟ ۶

وَگَر چو لَعْل نَدُزدم زِآفتابْ کَمال
گُذر زِ طینَتِ خود چون کُنم به طینَتِ او؟ ۷

نه لولیانِ سیاهِ دو چَشمْ دُزدِ وِیْ اند؟
هَمی کَشَند نهانْ نور از بَصیرتِ او؟ ۸

زِآدمی چو بِدُزدی، به کم قَناعَت کُن
که شُحِّ نَفْسْ قَرین است با جِبِلَّتِ او ۹

ازو مَدُزد به جُز گوهرِ زمانه بها
اگر تو واقِفی از لُطف و از سَریرَتِ او ۱۰

که نیست قَهرْ خدا را به جُز زِ دُزدِ خسیس
که سویِ کالهٔ فانی بُوَد عَزیمتِ او ۱۱

دریغْ شرح نگشت و زِشرح می‌تَرسَم
که تیغِ شَرع برهنه‌‌ست در شریعتِ او ۱۲

گُمان بَرَد که مَگَر جُرمِ او طَمَع بوده ست
نه، بلکه خَسْ طَمَعی بود آن جَریمَتِ او ۱۳