جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۱۰۵۲ - تا مرا شد با تو ای گل پیرهن دلبستگی
تا مرا شد با تو ای گل پیرهن دلبستگی
کلیم کاشانی : غزلیات
غزل ۳۱ - که خریدی ز غم گردش دوران ما را
که خریدی ز غم گردش دوران ما را
جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۸۸۹ - زحال من چسان آگاه گردد شوخ خودکامم
زحال من چسان آگاه گردد شوخ خودکامم
جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۵۹۰ - شور خندیدن گل چون به سر جوش آید
شور خندیدن گل چون به سر جوش آید
جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۱۰۵۴ - ز زنجیری که عشق انداخت بر پای من ای قمری
ز زنجیری که عشق انداخت بر پای من ای قمری
جهان ملک خاتون : غزلیات
شماره ۷۳۹ - با ما چو وفا نمی کند یار
با ما چو وفا نمی کند یار
عطار نیشابوری : باب سی و سوم: در شكر نمودن از معشوق
شماره ۱۰ - ای یاد تو آب زندگانی جان را
ای یاد تو آب زندگانی جان را
جهان ملک خاتون : غزلیات
شماره ۷۳۸ - نهاد ملک دلم بر غم رخ تو مدار
نهاد ملک دلم بر غم رخ تو مدار
جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۷۲۹ - رفت می نوشیم ز یاد آخر
رفت می نوشیم ز یاد آخر
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۳۵۴ - باد مشک ازسر زلفش بوزید ای بلبل
باد مشک ازسر زلفش بوزید ای بلبل
سلمان ساوجی : غزلیات
غزل ۲۴۳ - یا رب این ماییم از آن جان جهان افتاده دور
یا رب این ماییم از آن جان جهان افتاده دور
سلمان ساوجی : غزلیات
غزل ۲۴۵ - زلفین سیه خم به خم اندر زده‌ای باز
زلفین سیه خم به خم اندر زده‌ای باز
فرخی یزدی : رباعیات
شماره ۲۶۵ - تنها نه منم غمین برای دل خویش
تنها نه منم غمین برای دل خویش
سنایی غزنوی : الباب العاشر فی سبب تصنیف الکتاب و بیان کتابة هذا الکتاب رعایة لذوی الالباب
فی حسب حاله و بیان احواله و سبب احترازه من اهل الدّنیا وانزوائه و تجریده من‌الخلائق و سبب تصنیف هذاالکتاب
حسب حال آنکه دیو آز مرا
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۲۸ - سری دارم که سامان نیست او را
سری دارم که سامان نیست او را
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۳۸۰ - بالا کشید زلف و دلم کی به من رسد
بالا کشید زلف و دلم کی به من رسد
مجد همگر : رباعیات
شماره ۲۸۴ - هر دل که در آن زلف چو شستت افتد
هر دل که در آن زلف چو شستت افتد
مجد همگر : رباعیات
شماره ۲۰۷ - خلوتگه جان جز شکن موی تو نیست
خلوتگه جان جز شکن موی تو نیست
مجد همگر : رباعیات
شماره ۲۸۱ - این رسم نگر که دهر پرشور نهاد
این رسم نگر که دهر پرشور نهاد
مجد همگر : رباعیات
شماره ۴۴۶ - یار از پی کار مشکلم می گرید
یار از پی کار مشکلم می گرید