فخرالدین عراقی : غزلیات
غزل ۲۷۹ - ای که از لطف سراسر جانی
ای که از لطف سراسر جانی واعظ قزوینی : غزلیات
شماره ۳۶۰ - خرد بگیر سر خود، که یار میآید
خرد بگیر سر خود، که یار میآید آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شماره ۱۴۷ - به غیر ساحت لیلی اگر چه صحراییست
به غیر ساحت لیلی اگر چه صحراییست کمال خجندی : غزلیات
شماره ۲۱۱ - کدام دل که ز عشق تو پای در گل نیست
کدام دل که ز عشق تو پای در گل نیست نهج البلاغه : حکمت ها
روزى طالبان دنیا و آخرت
وَ قَالَ عليه‌السلام اَلرِّزْقُ رِزْقَانِ طَالِبٌ وَ مَطْلُوبٌ فَمَنْ طَلَبَ اَلدُّنْيَا طَلَبَهُ اَلْمَوْتُ حَتَّى يُخْرِجَهُ عَنْهَا وَ مَنْ طَلَبَ اَلْآخِرَةَ طَلَبَتْهُ اَلدُّنْيَا حَتَّى يَسْتَوْفِيَ رِزْقَهُ مِنْهَا صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۸۵۱ - با زلف پر شکن دل نادیده کام ساخت
با زلف پر شکن دل نادیده کام ساخت خواجوی کرمانی : غزلیات
غزل ۶۴۷ - روزی به سر کوی خرابات رسیدم
روزی به سر کوی خرابات رسیدم کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۳۹۷ - چشمت که همیشه چشم من تر خواهد
چشمت که همیشه چشم من تر خواهد امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۱۱۷۸ - ابر خوش است و وقت خوش است و هوای خوش
ابر خوش است و وقت خوش است و هوای خوش سنایی غزنوی : غزلیات
غزل ۳۶۱ - ای ببرده آب آتش روی تو
ای ببرده آب آتش روی تو ملک‌الشعرای بهار : ارمغان بهار
فقرۀ ۱۵۰، ۱۵۱
به خوردن خورش‌ها حریص مباش، و از هر خورشی مخور و زود زود به سور و خورن بزرگان مشو که ستوه‌آور نباشی. شاه نعمت‌الله ولی : دوبیتی‌ها
دوبیتی ۱۳۳ - آن کریمی که از کرم هر روز
آن کریمی که از کرم هر روز رضاقلی خان هدایت : فردوس در شرح احوال متأخرین و معاصرین
بخش ۴۰ - غالب طهرانی
نامش اسداللّه خان و اصلش از آذربایجان. در سن شباب از آداب پیری کامیاب به ارباب طریقتش رغبتی است صادق و به تکمیل نفس شائق به اخلاق پسندیده موصوف و به صفای صوری و معنوی معروف با احباب صدیق و مهربان و با اصحاب معنی همدل و هم زبان خویی خوش دارد و رویی دلکش، طبعی رزین و شعری شیرین و غزل را به سیاقت مولوی معنوی گفتن خواهد و غالباً اقتفا به وی کند. با منش لطفی خاص و از غزلیات و مثنویاتش برخی نگاشته شد: فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۴۷۷ - دلبرا درد مرا درمان تو باش
دلبرا درد مرا درمان تو باش بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۲۰۳۲ - شب‌که عبرت را دلیل این شبستان یافتم
شب‌که عبرت را دلیل این شبستان یافتم سوزنی سمرقندی : قطعات
شمارهٔ ۱۰ - ای پسر
ای پسر گر به . . . س شوی چو بزرگان خاقانی : غزلیات
غزل ۲۵ - اهل بر روی زمین جستیم نیست
اهل بر روی زمین جستیم نیست صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۸۴۵ - به اندک فرصتی روشندل از جان سیر می گردد
به اندک فرصتی روشندل از جان سیر می گردد رفیق اصفهانی : رباعیات
شماره ۱۸ - آن خواجه که لاف می زد از جود بسی
آن خواجه که لاف می زد از جود بسی بلند اقبال : بخش چهارم
بخش ۳۷ - درمذمت نسوان
وفا و صفائی مجو از زنان
غزل ۲۷۹ - ای که از لطف سراسر جانی
ای که از لطف سراسر جانی واعظ قزوینی : غزلیات
شماره ۳۶۰ - خرد بگیر سر خود، که یار میآید
خرد بگیر سر خود، که یار میآید آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شماره ۱۴۷ - به غیر ساحت لیلی اگر چه صحراییست
به غیر ساحت لیلی اگر چه صحراییست کمال خجندی : غزلیات
شماره ۲۱۱ - کدام دل که ز عشق تو پای در گل نیست
کدام دل که ز عشق تو پای در گل نیست نهج البلاغه : حکمت ها
روزى طالبان دنیا و آخرت
وَ قَالَ عليه‌السلام اَلرِّزْقُ رِزْقَانِ طَالِبٌ وَ مَطْلُوبٌ فَمَنْ طَلَبَ اَلدُّنْيَا طَلَبَهُ اَلْمَوْتُ حَتَّى يُخْرِجَهُ عَنْهَا وَ مَنْ طَلَبَ اَلْآخِرَةَ طَلَبَتْهُ اَلدُّنْيَا حَتَّى يَسْتَوْفِيَ رِزْقَهُ مِنْهَا صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۸۵۱ - با زلف پر شکن دل نادیده کام ساخت
با زلف پر شکن دل نادیده کام ساخت خواجوی کرمانی : غزلیات
غزل ۶۴۷ - روزی به سر کوی خرابات رسیدم
روزی به سر کوی خرابات رسیدم کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۳۹۷ - چشمت که همیشه چشم من تر خواهد
چشمت که همیشه چشم من تر خواهد امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۱۱۷۸ - ابر خوش است و وقت خوش است و هوای خوش
ابر خوش است و وقت خوش است و هوای خوش سنایی غزنوی : غزلیات
غزل ۳۶۱ - ای ببرده آب آتش روی تو
ای ببرده آب آتش روی تو ملک‌الشعرای بهار : ارمغان بهار
فقرۀ ۱۵۰، ۱۵۱
به خوردن خورش‌ها حریص مباش، و از هر خورشی مخور و زود زود به سور و خورن بزرگان مشو که ستوه‌آور نباشی. شاه نعمت‌الله ولی : دوبیتی‌ها
دوبیتی ۱۳۳ - آن کریمی که از کرم هر روز
آن کریمی که از کرم هر روز رضاقلی خان هدایت : فردوس در شرح احوال متأخرین و معاصرین
بخش ۴۰ - غالب طهرانی
نامش اسداللّه خان و اصلش از آذربایجان. در سن شباب از آداب پیری کامیاب به ارباب طریقتش رغبتی است صادق و به تکمیل نفس شائق به اخلاق پسندیده موصوف و به صفای صوری و معنوی معروف با احباب صدیق و مهربان و با اصحاب معنی همدل و هم زبان خویی خوش دارد و رویی دلکش، طبعی رزین و شعری شیرین و غزل را به سیاقت مولوی معنوی گفتن خواهد و غالباً اقتفا به وی کند. با منش لطفی خاص و از غزلیات و مثنویاتش برخی نگاشته شد: فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۴۷۷ - دلبرا درد مرا درمان تو باش
دلبرا درد مرا درمان تو باش بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۲۰۳۲ - شب‌که عبرت را دلیل این شبستان یافتم
شب‌که عبرت را دلیل این شبستان یافتم سوزنی سمرقندی : قطعات
شمارهٔ ۱۰ - ای پسر
ای پسر گر به . . . س شوی چو بزرگان خاقانی : غزلیات
غزل ۲۵ - اهل بر روی زمین جستیم نیست
اهل بر روی زمین جستیم نیست صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۸۴۵ - به اندک فرصتی روشندل از جان سیر می گردد
به اندک فرصتی روشندل از جان سیر می گردد رفیق اصفهانی : رباعیات
شماره ۱۸ - آن خواجه که لاف می زد از جود بسی
آن خواجه که لاف می زد از جود بسی بلند اقبال : بخش چهارم
بخش ۳۷ - درمذمت نسوان
وفا و صفائی مجو از زنان