ملک‌الشعرای بهار : رباعیات
شمارهٔ ۷ - در مدح ستارخان
ستار غیور ارجمندیت بجاست صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۸۱۵ - مبند دل به حیاتی که جاودانی نیست
مبند دل به حیاتی که جاودانی نیست مولوی : رباعیات
رباعی ۱۲ - انجیرفروش را چه بهتر جانا
انجیرفروش را چه بهتر جانا اسیری لاهیجی : غزلیات
شماره ۳۳۱ - چون خیال وصل جانان هست سودای محال
چون خیال وصل جانان هست سودای محال نظام قاری : رباعیات
شماره ۷ - در البسه ام مگو جواب ای سره مرد
در البسه ام مگو جواب ای سره مرد امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۱۹۷۲ - گل آمد و همه در باغ با می و جامی
گل آمد و همه در باغ با می و جامی فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۹۰۵ - در حسن بتان دلبر ما بلکه تو باشی
در حسن بتان دلبر ما بلکه تو باشی فرخی یزدی : رباعیات
شماره ۲۹۸ - ما دایره کثرت و قلت هستیم
ما دایره کثرت و قلت هستیم سعدی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴ - تنبیه و موعظت
روزی که زیر خاک تن ما نهان شود امام خمینی : رباعیات
مدد نما
ای دوست، مدد نما که سیری بکنم سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۸۰ - گویند که راستی چو زر کانیست
گویند که راستی چو زر کانیست امیر پازواری : دوبیتی‌ها
شماره ۲۰ - مَجْنُونْ صَفِتْ تِهْ وَرْشُو وُ رُوزْکَشِمْ دادْ
مَجْنُونْ صَفِتْ تِهْ وَرْشُو وُ رُوزْکَشِمْ دادْ جهان ملک خاتون : غزلیات
شماره ۱۱۳۹ - تا به کی جان و جهان در سر کارت کردن
تا به کی جان و جهان در سر کارت کردن صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۴۶۴ - با بخت تیره کوکب ما را چه اعتبار؟
با بخت تیره کوکب ما را چه اعتبار؟ خیام : راز آفرینش [ ۱۵-۱]
رباعی ۱۴
آن بیخبران که دُرِّ معنی سُفتند، ملک‌الشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۴۰ - پاکستان
شد سیه مست بلاهشیار، تاکستان کجاست؟ واعظ قزوینی : غزلیات
شماره ۱۵۴ - بی فکر تو، ناپاک دل از لوث جهان است
بی فکر تو، ناپاک دل از لوث جهان است ملا احمد نراقی : باب چهارم
فصل - شرافت استغنا و قطع طمع
ضد صفت طمع، «استغنا» و بی نیازی از مردم است و این از جمله فضائلی است که باعث قرب به پروردگار جهان می شود، زیرا که هر که قطع طمع از غیر خدا نمود خدا او را دوست دارد و غنای حقیقی عبارت از آن است. میرزا حبیب خراسانی : غزلیات
شماره ۳۳۷ - اگر یک جرعه می در شیشه داری
اگر یک جرعه می در شیشه داری ملا احمد نراقی : باب چهارم
فصل - فضیلت سخاوت
ضد صفت بخل، «سخاوت» است و آن از ثمره زهد و بی مبالاتی به دنیا است و مشهورترین صفات پیغمبران خدا و معروف ترین اخلاق اصفیا و اولیاء است از معالی اخلاق، و صاحب آن پسندیده اهل آفاق است.
شمارهٔ ۷ - در مدح ستارخان
ستار غیور ارجمندیت بجاست صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۸۱۵ - مبند دل به حیاتی که جاودانی نیست
مبند دل به حیاتی که جاودانی نیست مولوی : رباعیات
رباعی ۱۲ - انجیرفروش را چه بهتر جانا
انجیرفروش را چه بهتر جانا اسیری لاهیجی : غزلیات
شماره ۳۳۱ - چون خیال وصل جانان هست سودای محال
چون خیال وصل جانان هست سودای محال نظام قاری : رباعیات
شماره ۷ - در البسه ام مگو جواب ای سره مرد
در البسه ام مگو جواب ای سره مرد امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۱۹۷۲ - گل آمد و همه در باغ با می و جامی
گل آمد و همه در باغ با می و جامی فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۹۰۵ - در حسن بتان دلبر ما بلکه تو باشی
در حسن بتان دلبر ما بلکه تو باشی فرخی یزدی : رباعیات
شماره ۲۹۸ - ما دایره کثرت و قلت هستیم
ما دایره کثرت و قلت هستیم سعدی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴ - تنبیه و موعظت
روزی که زیر خاک تن ما نهان شود امام خمینی : رباعیات
مدد نما
ای دوست، مدد نما که سیری بکنم سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۸۰ - گویند که راستی چو زر کانیست
گویند که راستی چو زر کانیست امیر پازواری : دوبیتی‌ها
شماره ۲۰ - مَجْنُونْ صَفِتْ تِهْ وَرْشُو وُ رُوزْکَشِمْ دادْ
مَجْنُونْ صَفِتْ تِهْ وَرْشُو وُ رُوزْکَشِمْ دادْ جهان ملک خاتون : غزلیات
شماره ۱۱۳۹ - تا به کی جان و جهان در سر کارت کردن
تا به کی جان و جهان در سر کارت کردن صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۴۶۴ - با بخت تیره کوکب ما را چه اعتبار؟
با بخت تیره کوکب ما را چه اعتبار؟ خیام : راز آفرینش [ ۱۵-۱]
رباعی ۱۴
آن بیخبران که دُرِّ معنی سُفتند، ملک‌الشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۴۰ - پاکستان
شد سیه مست بلاهشیار، تاکستان کجاست؟ واعظ قزوینی : غزلیات
شماره ۱۵۴ - بی فکر تو، ناپاک دل از لوث جهان است
بی فکر تو، ناپاک دل از لوث جهان است ملا احمد نراقی : باب چهارم
فصل - شرافت استغنا و قطع طمع
ضد صفت طمع، «استغنا» و بی نیازی از مردم است و این از جمله فضائلی است که باعث قرب به پروردگار جهان می شود، زیرا که هر که قطع طمع از غیر خدا نمود خدا او را دوست دارد و غنای حقیقی عبارت از آن است. میرزا حبیب خراسانی : غزلیات
شماره ۳۳۷ - اگر یک جرعه می در شیشه داری
اگر یک جرعه می در شیشه داری ملا احمد نراقی : باب چهارم
فصل - فضیلت سخاوت
ضد صفت بخل، «سخاوت» است و آن از ثمره زهد و بی مبالاتی به دنیا است و مشهورترین صفات پیغمبران خدا و معروف ترین اخلاق اصفیا و اولیاء است از معالی اخلاق، و صاحب آن پسندیده اهل آفاق است.