این متن به ناپایداری زندگی، بیوفایی دنیا و نبود مهربانی در زمانه اشاره دارد. شاعر از عشق، جوانی و مستی سخن میگوید اما در نهایت به تلخیهای زندگی و پیری میپردازد. او از بیمهری روزگار و محدودیتهای انسان در برابر تقدیر شکوه میکند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای نوجوانان کمسنوسال دشوار است. همچنین برخی از ابیات حاوی ناامیدی و یأس هستند که ممکن است برای مخاطبان جوانتر مناسب نباشد.
غزل ۱۸۱۵ - مبند دل به حیاتی که جاودانی نیست
که زندگانی ده روزه زندگانی نیست ۱
همان ز نامه و پیغام شاد می گردند
اگر چه دوستی اهل دل زبانی نیست ۲
به چشم هر که سیه شد جهان ز رنج خمار
شراب تلخ کم از آب زندگانی نیست ۳
ز شرم موی سفیدست هوشیاری من
وگرنه نشأه مستی کم از جوانی نیست ۴
جدا بود شکر و شیر همچو روغن و آب
درین زمانه که آثار مهربانی نیست ۵
ز صبح صادق پیری چه فیض خواهم برد؟
مرا که بهره به جز غفلت از جوانی نیست ۶
به پای تن دل عاشق نمی کند جولان
نسیم مصر مقید به کاروانی نیست ۷
برون میار سر از زیر بال خود صائب
که تنگنای فلک جای پرفشانی نیست ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.