عبادی مروزی : مناقب الصوفیه
بخش ۵ - فصل اول: از روی کتاب
بدان که ابتدای احوال این جماعت از عهد رسول ظاهر شده است که در روزگار او جماعتی بوده‌اند از متصوفه که همهٔ معانی تصوف دریشان جمع بود. این طریق از آن عهد ممهد شد، و همچنین خواهد بود الی یوم القیامة. کلیم کاشانی : قطعات
شمارهٔ ۲۹ - تاریخ فوت یکی از نوادگان شاه
گوهری ارجمند از کف شاه صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۷۲۴ - آب و رنگ حسن بیش از خانه زین می شود
آب و رنگ حسن بیش از خانه زین می شود سعیدا : غزلیات
شماره ۲۵ - چین فدا باد زلف پرچین را
چین فدا باد زلف پرچین را مولوی : غزلیات
غزل ۲۵۰۶ - مبارک باشد آن رو را بدیدن بامدادانی
مُبارک باشد آن رو را بِدیدن بامْدادانی صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۲۲۲ - در خون کشد نظر را حسنی که بی حجاب است
در خون کشد نظر را حسنی که بی حجاب است صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۶۶۳ - نیست بیرون ز تو مقصود، تکاپو بگذار
نیست بیرون ز تو مقصود، تکاپو بگذار خواجوی کرمانی : غزلیات
غزل ۲۲۵ - سپیده دم که جهان بوی نوبهار گرفت
سپیده دم که جهان بوی نوبهار گرفت صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۳۲۹ - دل محال است ز ما عشوه دنیا ببرد
دل محال است ز ما عشوه دنیا ببرد مهستی گنجوی : رباعیات
رباعی ۱۸۸ - هر گه که به زلف عنبر تر سایی
هر گه که به زلف عنبر تر سایی انوری : مقطعات
شماره ۲۵۶ - صاحبا سقطهٔ مبارک تو
صاحبا سقطهٔ مبارک تو جامی : خردنامه اسکندری
بخش ۴۳ - داستان طلب وصیت کردن اسکندر از ارسطو و وصیت نوشتن وی
سکندر به سوی ارسطو نوشت میرداماد : غزلیات
شماره ۳۳ - ما این سبوی باده که بر دوش کرده ایم
ما این سبوی باده که بر دوش کرده ایم صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۳۱۳ - بهر گندم از بهشت آدم اگر بیرون فتاد
بهر گندم از بهشت آدم اگر بیرون فتاد صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۵۸۶ - تیغ ابروی ترا جوهر چین می بایست
تیغ ابروی ترا جوهر چین می بایست صفایی جندقی : رباعیات انابیه
شماره ۱۰ - آن روز که سوی توست راه همه کس
آن روز که سوی توست راه همه کس اوحدالدین کرمانی : الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان
شماره ۲۱ - هر کاو به وفا گرفته مسکن دارد
هر کاو به وفا گرفته مسکن دارد سلمان ساوجی : غزلیات
غزل ۳۵۶ - دل بر سر کوی تو نهادیم به خواری
دل بر سر کوی تو نهادیم به خواری صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۶۳۴۴ - هوای جام صبوح و می شبانه مکن
هوای جام صبوح و می شبانه مکن صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۱۱ - به قدر رم ازین عالم، توانی آرمید آنجا
به قدر رم ازین عالم، توانی آرمید آنجا
بخش ۵ - فصل اول: از روی کتاب
بدان که ابتدای احوال این جماعت از عهد رسول ظاهر شده است که در روزگار او جماعتی بوده‌اند از متصوفه که همهٔ معانی تصوف دریشان جمع بود. این طریق از آن عهد ممهد شد، و همچنین خواهد بود الی یوم القیامة. کلیم کاشانی : قطعات
شمارهٔ ۲۹ - تاریخ فوت یکی از نوادگان شاه
گوهری ارجمند از کف شاه صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۷۲۴ - آب و رنگ حسن بیش از خانه زین می شود
آب و رنگ حسن بیش از خانه زین می شود سعیدا : غزلیات
شماره ۲۵ - چین فدا باد زلف پرچین را
چین فدا باد زلف پرچین را مولوی : غزلیات
غزل ۲۵۰۶ - مبارک باشد آن رو را بدیدن بامدادانی
مُبارک باشد آن رو را بِدیدن بامْدادانی صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۲۲۲ - در خون کشد نظر را حسنی که بی حجاب است
در خون کشد نظر را حسنی که بی حجاب است صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۶۶۳ - نیست بیرون ز تو مقصود، تکاپو بگذار
نیست بیرون ز تو مقصود، تکاپو بگذار خواجوی کرمانی : غزلیات
غزل ۲۲۵ - سپیده دم که جهان بوی نوبهار گرفت
سپیده دم که جهان بوی نوبهار گرفت صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۳۲۹ - دل محال است ز ما عشوه دنیا ببرد
دل محال است ز ما عشوه دنیا ببرد مهستی گنجوی : رباعیات
رباعی ۱۸۸ - هر گه که به زلف عنبر تر سایی
هر گه که به زلف عنبر تر سایی انوری : مقطعات
شماره ۲۵۶ - صاحبا سقطهٔ مبارک تو
صاحبا سقطهٔ مبارک تو جامی : خردنامه اسکندری
بخش ۴۳ - داستان طلب وصیت کردن اسکندر از ارسطو و وصیت نوشتن وی
سکندر به سوی ارسطو نوشت میرداماد : غزلیات
شماره ۳۳ - ما این سبوی باده که بر دوش کرده ایم
ما این سبوی باده که بر دوش کرده ایم صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۳۱۳ - بهر گندم از بهشت آدم اگر بیرون فتاد
بهر گندم از بهشت آدم اگر بیرون فتاد صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۵۸۶ - تیغ ابروی ترا جوهر چین می بایست
تیغ ابروی ترا جوهر چین می بایست صفایی جندقی : رباعیات انابیه
شماره ۱۰ - آن روز که سوی توست راه همه کس
آن روز که سوی توست راه همه کس اوحدالدین کرمانی : الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان
شماره ۲۱ - هر کاو به وفا گرفته مسکن دارد
هر کاو به وفا گرفته مسکن دارد سلمان ساوجی : غزلیات
غزل ۳۵۶ - دل بر سر کوی تو نهادیم به خواری
دل بر سر کوی تو نهادیم به خواری صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۶۳۴۴ - هوای جام صبوح و می شبانه مکن
هوای جام صبوح و می شبانه مکن صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۱۱ - به قدر رم ازین عالم، توانی آرمید آنجا
به قدر رم ازین عالم، توانی آرمید آنجا