این شعر عاشقانه و غزلگونه، با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، زیبایی و جمال معشوق را توصیف میکند. شاعر از ابرو، قد، لعل لبها و دیگر ویژگیهای معشوق با زبانی پراحساس و شاعرانه یاد میکند و آرزو میکند که این زیباییها حتی بیشتر از این باشند. همچنین، شاعر از حسادت دیگران و نیاز به محافظت از معشوق سخن میگوید.
این شعر دارای مضامین عاشقانه و استفاده از استعارههای پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از ابیات حاوی مفاهیم عمیقتر عشق و زیباییشناسی هستند که برای سنین بالاتر مناسبتر است.
غزل ۱۵۸۶ - تیغ ابروی ترا جوهر چین می بایست
رقم ناز بر آن لوح جبین می بایست ۱
از گلستان تو هر خار چرا گل چیند؟
شعله خوی تو رعناتر ازین می بایست ۲
چند گستاخ رکاب تو ببوسند اغیار؟
قفل و بندی به در خانه زین می بایست ۳
تا هوس دست نیابد به شکر دزدیدن
گرد لعل تو حصاری چو نگین می بایست ۴
در بغل جای دهد سرو صفت فاخته را
قد رعنای تو سرکش تر ازین می بایست ۵
تا دم خط که دم بازپسین حسن است
غنچه باغ حیا، چین به جبین می بایست ۶
چشم بر سرمه سیه کردی و رفت آب حیا
نرگس شوخ ترا داغ چنین می بایست ۷
همه اسباب جمال تو به جای خویش است
بوسه در کنج لبت گوشه نشین می بایست ۸
بوالهوس کرد وطن بر سر کویش آخر
صائب از بهر جلای تو همین می بایست ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.