اوحدی مراغهای : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷ - فیالموعظة و تخلصه فیالنعت و المناقب
دوش از نسیم گل دم عنبر به من رسید سعدی : ملحقات و مفردات
تکه ۲۶ - ترکیب بند
در عهد تو ای نگار دلبند صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تکبیت ۶۳۴ - به جان رساند مرا داغ دوستان دیدن
به جان رساند مرا داغ دوستان دیدن فریدون مشیری : لحظه ها و احساس
آیا
ای طفل بی گناه که راحت نبوده ای فریدون مشیری : لحظه ها و احساس
از اوج
باران، قصیدهواری، اوحدی مراغهای : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲ - وله فیالمناجات
گر گناهی کردم و دارم، خداوندا، ببخش اوحدی مراغهای : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۳۱ - وله نورالله مرقده
چو بد کنی و ندانی که : نیک نیست که کردی فریدون مشیری : لحظه ها و احساس
دریچه
وقتی ستاره نیز فریدون مشیری : لحظه ها و احساس
خوش آمد بهار
خوش آمد بهار فریدون مشیری : لحظه ها و احساس
ترنم رنگین
یک کهکشان شکوفه گیلاس مولوی : غزلیات
غزل ۲۰۵۲ - ای آن که از میانه کران میکنی، مکن
ای آن کِه از میانهْ کَران میکُنی، مَکُن رضیالدین آرتیمانی : رباعیات
رباعی ۲ - در دین حق ار نبودهای مادر زا
در دین حق ار نبودهای مادر زا سراج قمری : رباعیات
شماره ۲۰ - ای اشک من از پسته ی تو عنابی
ای اشک من از پسته ی تو عنابی مولوی : غزلیات
غزل ۲۲۱۷ - چهرهٔ زرد مرا بین و مرا هیچ مگو
چهرهٔ زَردِ مرا بین و مرا هیچ مگو مولوی : غزلیات
غزل ۱۴۰۳ - آمدهام که سر نهم، عشق تو را به سر برم
آمدهام که سَر نَهَم، عشقِ تو را به سَر بَرَم انوری : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۵ - در مدح مخدرةالکبری عصمة الدین مریم خاتون
مرحبا موکب خاتون اجل رشیدالدین میبدی : ۲- سورة البقره
۳ - النوبة الاولی: قوله تعالى إِنَّ اللَّهَ لا یَسْتَحْیِی اللَّه تعالى شرم نکند أَنْ یَضْرِبَ که ز
قوله تعالى إِنَّ اللَّهَ لا یَسْتَحْیِی اللَّه تعالى شرم نکند أَنْ یَضْرِبَ که زند مَثَلًا ما مثلى هر چه بود بَعُوضَةً به پشه فَما فَوْقَها یا چیزى که فزون از آن بود فَأَمَّا الَّذِینَ آمَنُوا اما ایشان که گرویدگانند فَیَعْلَمُونَ میدانند أَنَّهُ الْحَقُّ که آن مثل راست است و نیکو و بر عیار حکمت مِنْ رَبِّهِمْ از خداوند ایشان. وَ أَمَّا الَّذِینَ کَفَرُوا و اما ایشان که کافرانند فَیَقُولُونَ ما ذا أَرادَ اللَّهُ چه خواست اللَّه؟ بِهذا مَثَلًا باین مثل که زد یُضِلُّ بِهِ کَثِیراً بآن مثل که میزند فراوانى را بى راه میکند از رسیدن بمعنى حکمت آن وَ یَهْدِی بِهِ کَثِیراً و فراوانى را بآن راه مینماید. وَ ما یُضِلُّ بِهِ و بى راه نکند بآن إِلَّا الْفاسِقِینَ مگر ایشان را که از فرمانبردارى بیرون شدهاند. فرخی سیستانی : قصاید
شمارهٔ ۶۳ - در مدح عضدالدوله امیر یوسف سپهسالار گوید
هر که را مهتریست اندر سر مولوی : غزلیات
غزل ۱۷۱۳ - خیزید عاشقان که سوی آسمان رویم
خیزید عاشقان که سویِ آسْمان رَویم ادیب صابر : مقطعات
شماره ۸۸ - از بلخ تا به ترمذ اسبیم وعده کردی
از بلخ تا به ترمذ اسبیم وعده کردی
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷ - فیالموعظة و تخلصه فیالنعت و المناقب
دوش از نسیم گل دم عنبر به من رسید سعدی : ملحقات و مفردات
تکه ۲۶ - ترکیب بند
در عهد تو ای نگار دلبند صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تکبیت ۶۳۴ - به جان رساند مرا داغ دوستان دیدن
به جان رساند مرا داغ دوستان دیدن فریدون مشیری : لحظه ها و احساس
آیا
ای طفل بی گناه که راحت نبوده ای فریدون مشیری : لحظه ها و احساس
از اوج
باران، قصیدهواری، اوحدی مراغهای : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲ - وله فیالمناجات
گر گناهی کردم و دارم، خداوندا، ببخش اوحدی مراغهای : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۳۱ - وله نورالله مرقده
چو بد کنی و ندانی که : نیک نیست که کردی فریدون مشیری : لحظه ها و احساس
دریچه
وقتی ستاره نیز فریدون مشیری : لحظه ها و احساس
خوش آمد بهار
خوش آمد بهار فریدون مشیری : لحظه ها و احساس
ترنم رنگین
یک کهکشان شکوفه گیلاس مولوی : غزلیات
غزل ۲۰۵۲ - ای آن که از میانه کران میکنی، مکن
ای آن کِه از میانهْ کَران میکُنی، مَکُن رضیالدین آرتیمانی : رباعیات
رباعی ۲ - در دین حق ار نبودهای مادر زا
در دین حق ار نبودهای مادر زا سراج قمری : رباعیات
شماره ۲۰ - ای اشک من از پسته ی تو عنابی
ای اشک من از پسته ی تو عنابی مولوی : غزلیات
غزل ۲۲۱۷ - چهرهٔ زرد مرا بین و مرا هیچ مگو
چهرهٔ زَردِ مرا بین و مرا هیچ مگو مولوی : غزلیات
غزل ۱۴۰۳ - آمدهام که سر نهم، عشق تو را به سر برم
آمدهام که سَر نَهَم، عشقِ تو را به سَر بَرَم انوری : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۵ - در مدح مخدرةالکبری عصمة الدین مریم خاتون
مرحبا موکب خاتون اجل رشیدالدین میبدی : ۲- سورة البقره
۳ - النوبة الاولی: قوله تعالى إِنَّ اللَّهَ لا یَسْتَحْیِی اللَّه تعالى شرم نکند أَنْ یَضْرِبَ که ز
قوله تعالى إِنَّ اللَّهَ لا یَسْتَحْیِی اللَّه تعالى شرم نکند أَنْ یَضْرِبَ که زند مَثَلًا ما مثلى هر چه بود بَعُوضَةً به پشه فَما فَوْقَها یا چیزى که فزون از آن بود فَأَمَّا الَّذِینَ آمَنُوا اما ایشان که گرویدگانند فَیَعْلَمُونَ میدانند أَنَّهُ الْحَقُّ که آن مثل راست است و نیکو و بر عیار حکمت مِنْ رَبِّهِمْ از خداوند ایشان. وَ أَمَّا الَّذِینَ کَفَرُوا و اما ایشان که کافرانند فَیَقُولُونَ ما ذا أَرادَ اللَّهُ چه خواست اللَّه؟ بِهذا مَثَلًا باین مثل که زد یُضِلُّ بِهِ کَثِیراً بآن مثل که میزند فراوانى را بى راه میکند از رسیدن بمعنى حکمت آن وَ یَهْدِی بِهِ کَثِیراً و فراوانى را بآن راه مینماید. وَ ما یُضِلُّ بِهِ و بى راه نکند بآن إِلَّا الْفاسِقِینَ مگر ایشان را که از فرمانبردارى بیرون شدهاند. فرخی سیستانی : قصاید
شمارهٔ ۶۳ - در مدح عضدالدوله امیر یوسف سپهسالار گوید
هر که را مهتریست اندر سر مولوی : غزلیات
غزل ۱۷۱۳ - خیزید عاشقان که سوی آسمان رویم
خیزید عاشقان که سویِ آسْمان رَویم ادیب صابر : مقطعات
شماره ۸۸ - از بلخ تا به ترمذ اسبیم وعده کردی
از بلخ تا به ترمذ اسبیم وعده کردی
