مورَکی بر کاغذی دید او قَلَم
گفت با مورِ دِگَر این رازْ هم
که عَجایِب نَقْش‌ها آن کِلْک کرد
هَمچو رَیْحان و چو سوسن‌زار و وَرْد
گفت آن مور اِصْبَع است آن پیشه‌ور
وین قَلَم در فِعْل فَرْع است و اثر
گفت آن مورِ سِوُم کَزْ بازو است
که اِصْبَع لاغر زِ زورَش نَقْش بَست
هم‌چُنین می‌رفت بالا تا یکی
مِهْتَرِ مورانْ فَطِن بود اندکی
گفت کَزْ صورت مَبینید این هُنر
که به خواب و مرگ گردد بی‌خَبَر
صورت آمد چون لباس و چون عَصا
جُز به عقل و جانْ نَجُنبَد نَقْش‌ها
بی‌خَبَر بود او که آن عقل و فُؤاد
بی زِ تَقْلیبِ خدا باشد جَماد
یک زمان از وِیْ عِنایَت بَر کَند
عقلِ زیرکْ اَبْلَهی‌ها می‌کُند
چونْش گویا یافت ذوالْقَرنَیْن گفت
چون که کوهِ قافْ در نُطْقْ سُفت
کِی سُخَن‌گویِ خَبیرِ رازْدان
از صِفاتِ حَق بِکُن با من بَیان
گفت رو کان وَصْف ازان هایِل‌تَراست
که بَیان بر وِیْ تَوانَد بُرد دست
یا قَلَم را زَهْره باشد که به سَر
بر نِویسَد بر صَحایِف زان خَبَر
گفت کمتر داستانی باز گو
از عَجَب‌های حَقْ ای حَبْرِ نِکو
گفت اینک دشتِ سیصدساله راه
کوه‌های برفْ پُر کرده‌ست شاه
کوه بر کُهْ بی‌شُمار و بی‌عَدَد
می‌رَسَد در هر زمانْ بَرفَش مَدَد
کوهِ برفی می‌زَنَد بر دیگری
می‌رَسانَد برفِ سَردی تا ثَری
کوهِ برفی می‌زَنَد بر کوهِ برف
دَم به دَم زَ انْبارِ بی‌حَدّ و شِگَرف
گَر نبودی این چُنین وادی شَها
تَفِّ دوزخ مَحْو کردی مَر مرا
غافِلان را کوه‌های برفْ دان
تا نَسوزَد پَرده‌هایِ عاقِلان
گَر نبودی عکسِ جَهْلِ برفْ باف
سوختی از نارِ شوقْ آن کوهِ قاف
آتش از قَهْرِ خدا خود ذَرّه‌یی‌ست
بَهْرِ تَهْدیدِ لَئیمانْ دِرّه‌یی‌ست
با چُنین قَهْری که زَفْت و فایِق است
بَردِ لُطْفَش بین که بر ویْ سابِق است
سَبَقِ بی‌چون و چگونه‌ی مَعنوی
سابِق و مَسْبوق دیدی بی‌دُوی؟
گَر ندیدی آن بُوَد از فَهْمِ پَست
که عُقولِ خَلْق زان کانْ یک جواست
عَیْب بر خود نِهْ نه بر آیاتِ دین
کِی رَسَد بر چَرخِ دینْ مُرغِ گِلین؟
مُرغ را جولانگَهِ عالی هواست
زان که نَشْوِ او زِ شَهْوت وَزْ هَواست
پس تو حیران باش بی‌لا و بلی
تا زِ رَحْمَت پیشَت آید مَحْمِلی
چون زِ فَهْمِ این عَجایِب کودنی
گَر بلی گویی تَکَلُّف می‌کُنی
وَرْ بگویی نی زَنَد نی گَردَنَت
قَهْر بَر بَندَد بِدان نی روزَنَت
پَس همین حیران و والِهْ باش و بَس
تا دَرآیَد نَصْرِ حَقْ از پیش و پَس
چون که حیران گشتی و گیج و فَنا
با زبانِ حال گفتی اِهْدِنا
زَفْتِ زَفْت است و چو لَرزان می‌شَوی
می‌شود آن زَفْتْ نَرم و مُسْتَوی
زان که شَکلِ زَفْت بَهْرِ مُنْکِراست
چون که عاجِز آمدی لُطْف و بِراست

مُصْطَفی می‌گفت پیشِ جِبْرَئیل
که چُنان که صورتِ توست ای خَلیل
مَر مرا بِنْما تو مَحْسوس آشکار
تا بِبینَم مَر تورا نَظّاره‌وار
گفت نَتْوانیّ و طاقَتْ نَبْوَدَت
حِسْ ضَعیف است و تُنُک سخت آیَدَت
گفت بِنْما تا بِبینَد این جَسَد
تا چد حَدْ حِس نازک است و بی‌مَدَد
آدمی را هست حِسِّ تَنْ سَقیم
لیکْ در باطِنْ یکی خُلْقی عَظیم
بر مِثالِ سنگ و آهن این تَنِه
لیکْ هست او در صِفَت آتش‌زَنِه
سنگ وآهن مَوْلِدِ ایجادِ نار
زادْ آتَش بر دو والِدْ قَهْربار
باز آتش دَست کارِ وَصْفِ تَن
هست قاهِر بر تَنْ او و شُعْله‌زَن
باز در تَنْ شُعْله ابراهیم‌وار
که ازو مَقْهور گردد بُرجِ نار
لاجَرَم گفت آن رَسولِ ذو فُنون
رَمْزِ نَحْنُ الاخِرونَ السّابقون
ظاهِرِ این دو به سِنْدانی زَبون
در صِفَت از کانِ آهن‌ها فُزون
پَس به صورتْ آدمی فَرعِ جهان
وَزْ صِفَتْ اَهْلِ جهان این را بِدان
ظاهِرَش را پَشه‌یی آرَد به چَرخ
باطِنَش باشد مُحیطِ هفتْ چَرخ
چون که کرد اِلْحاح بِنْمود اندکی
هَیْبَتی که کُهْ شود زومُنْدَکی
شَهْپری بِگْرفته شرق و غَرب را
از مَهابَت گشت بی‌هُش مُصْطَفی
چون زِ بیم و تَرسْ بی‌هوشَش بِدید
جِبْرَئیل آمد در آغوشَش کَشید
آن مَهابَت قِسْمَتِ بیگانگان
وین تَجَمُّش دوستان را رایِگان
هست شاهان را زمانِ بر نِشَست
هَوْلِ سَرهَنگان و صارِم‌ها به دست
دور باش و نیزه و شمشیرها
که بِلَرزَند از مَهابَت شیرها
بانگِ چاووشان و آن چوگان‌ها
که شود سُست از نِهیبَش جان‌ها
این برایِ خاص وعام رَهْ‌گُذَر
که کُنَدْشان از شَهَنْشاهی خَبَر
از برایِ عام باشد این شِکوه
تا کُلاهِ کِبْر نَنْهند آن گروه
تا من و ماهایِ ایشان بِشْکَند
نَفْسِ خودبین فِتْنه و شَر کَم کُند
شهر ازان ایمِن شود کآن شَهریار
دارد اَنْدَر قَهْر زَخْم و گیر و دار
پَس بِمیرَد آن هَوَس‌ها در نُفوس
هَیْبَتِ شَهْ مانِع آید زان نُحوس
باز چون آید به سویِ بَزمِ خاص
کِی بُوَد آن جا مَهابَت یا قِصاص؟
حِلْم در حِلْم است و رَحمَت‌ها به جوش
نَشْنَوی از غیرِ چَنگ و ناخُروش
طَبْل و کوسِ هَوْل باشد وَقتِ جنگ
وَقتِ عِشْرت با خواصْ آوازِ چَنگ
هست دیوانِ مُحاسِب عام را
وان پَری رویانْ حَریفِ جام را
آن زِرِه وآن خود مَر چالیش‌ راست
وین حَریر و رود مَر تَعْریش ‌راست
این سُخَن پایان ندارد ای جواد
خَتْم کُن وَاللهُ اَعْلَمْ بِالرَّشاد
اَنْدَر اَحمَد آن حِسی کو غارِب است
خُفته این دم زیرِ خاکِ یَثْرِب است
وان عَظیمُ الْخُلْقِ او کآن صَفْدَراست
بی‌تَغَیُّر مَقْعَدِ صِدْق اَنْدَراست
جایِ تَغییراتْ اَوْصافِ تَن است
روحِ باقی آفتابی روشن است
بی زِ تَغییری که لا شَرقیَّةٌ
بی زِ تَبدیلی که لا غَربیَّةٌ
آفتاب از ذَرّه کِی مَدْهوش شُد؟
شمعْ از پروانه کِی بی‌هوش شُد؟
جِسمِ اَحمَد را تَعَلُّق بُد بِدان
این تَغَیُّر آنِ تَنْ باشد بِدان
هَمچو رَنْجوریّ و هَمچون خواب و دَرد
جان ازین اَوْصاف باشد پاک و فَرد
خود نَتوانَم وَرْ بگویم وَصْفِ جان
زَلْزَله اُفْتَد درین کَوْن و مکان
روبَهَش گَر یک دَمی آشفته بود
شیرِ جانْ مانا که آن دَم خُفته بود
خُفته بود آن شیرْ کَزْ خواب است پاک
اینْت شیر نَرمْسارِ سَهْمناک
خُفته سازد شیرْ خود را آن چُنان
که تَمامَش مُرده دانَند این سگان
وَرْنه در عالَم کِه را زُهْره بُدی
که رُبودی از ضَعیفی تُرْبُدی؟
کَفِّ اَحمَد زان نَظَر مَخْدوش گشت
بَحْرِ او از مِهْر کَفْ پُرجوش گشت
مَهْ همه کَفَّ‌ست مُعْطی نورْپاش
ماه را گَر کَف نباشد گو مَباش
اَحمَد اَرْ بُگْشایَد آن پَرِّ جَلیل
تا اَبَد بی‌هوش مانَد جِبْرَئیل
چون گُذشت اَحمَد زِ سِدْرِه وْ مِرْصَدَش
وَزْ مَقامِ جِبْرَئیل و از حَدَش
گفت او را هین بِپَر اَنْدَر پی‌اَم
گفت رو رو من حَریفِ تو نی‌اَم
باز گفت او را بیا ای پَرده‌سوَزْ
من به اوجِ خود نَرَفتَسْتَم هنوز
گفت بیرون زین حَد ای خوش‌فَرِّ من
گَر زَنَم پَرّی بِسوزَد پَرِّ من
حیرت اَنْدَر حیرت آمد این قِصَص
بی‌هُشیِّ خاصِگان اَنْدَر اَخَص
بی‌هُشی‌ها جُمله این جا بازی است
چند جان داری؟ که جانْ پَردازی است
جِبْرَئیلا گَر شَریفیّ و عَزیز
تو نه‌یی پَروانه و نه شمع نیز
شمعْ چون دَعوت کُند وَقتِ فُروز
جانِ پَروانه نَپَرهیزَد زِ سوز
این حَدیثِ مُنْقَلِب را گور کُن
شیر را بَرعَکس صَیْدِ گور کُن
بَند کُن مَشکِ سُخَن‌شاشیْت را
وا مَکُن اَنْبانِ قُلْماشیْت را
آن کِه بَر نَگْذشت اَجْزاش از زمین
پیشِ او مَعْکوس و قُلْماشیْست این
لا تُخالِفْهُم حَبیبی دارِهِمْ
یا غَریبًا نازِلاً فی دارِهِمْ
اَعْطِ ما شاءوا وَراموا وَارْضِهِمْ
یا ظَعینًا ساکِنًا فی‌اَرْضِهِم
تا رَسیدن در شَهْ و در نازِ خوش
رازیا با مَرْغَزی می‌ساز خویش
موسیا در پیشِ فرعونِ زَمَن
نَرم باید گفت قَوْلًا لَیِّنّا
آب اگر در روغنِ جوشان کُنی
دیگْدان و دیگ را ویران کُنی
نَرمْ گو لیکِن مگو غیرِ صَواب
وَسْوَسه مَفْروش در لینُ الْخِطاب
وَقتِ عصر آمد سُخَن کوتاه کُن
ای کِه عَصْرَت عصر را آگاه کُن
گو تو مَر گِلْ ‌خواره را که قند بِهْ
نَرمیِ فاسِد مَکُن طینَش مَدِه
نُطْقِ جان را روضهٔ جانی سْتی
گَر زِ حَرف و صوتْ مُسْتَغنی سْتی
این سَرِ خَر در میانِ قَندْ زار
ای بَسا کَس را که بِنْهادست خار
ظَنْ بِبُرد از دورْ کآن آن است و بَس
چون قُچِ مَغْلوب وا می‌رفت پَس
صورتِ حَرف آن سَرِ خَر دان یَقین
در رَزِ مَعنیّ و فردوسِ بَرین
ای ضیاءُ الْحَقْ حُسامُ الدّین دَر آر
این سَرِ خَر را در آن بِطّیخْ زار
تا سَرِ خَر چون بِمُرد از مَسْلَخه
نَشوِ دیگر بَخْشَدَش آن مَطْبَخه
هین زِ ما صورت‌گَریّ و جانْ زِ تو
نه غَلَط هم این خود و هم آن زِ تو
بَر فَلَک محمودی ای خورشیدِ فاش
بر زمین هم تا اَبَدْ مَحمود باش
تا زمینی با سَماییِّ بُلند
یک‌دل و یک‌قِبْله و یک‌خو شوند
تَفْرَقه بَرخیزد و شِرک و دُوی
وَحْدَت است اَنْدَر وجودِ مَعْنوی
چون شِناسَد جانِ منْ جان تو را
یاد آرَنْد اِتّحادِ ماجَری
موسی و هارون شوند اَنْدَر زمین
مُخْتَلِط خوش هَمچو شیر و اَنْگَبین
چون شِناسَد اندک و مُنْکِر شود
مُنْکری‌اَش پَردهٔ ساتِر شود
پَس شِناسایی بِگَردانید رو
خشم کرد آن مَهْ زِ ناشُکریّ او
زین سَبَب جانِ نَبی را جانِ بَد
ناشِناسا گشت و پُشتِ پایْ زَد
این همه خوانْدی فرو خوان لَمْ یَکُنْ
تا بِدانی لَجِّ این گَبْرِ کُهُن
پیش ازان که نَقْشِ اَحمَد فَر نِمود
نَعْتِ او هر گَبْر را تَعْویذ بود
کین چُنین کَس هست تا آید پَدید
از خیالِ روشْ دِلْشان می‌طَپید
سَجده می‌کردند کِی رَبِّ بَشر
در عِیانْ آریشْ هر چه زودتَر
تا به نامِ اَحمَد از یَسْتَفْتِحون
یاغیانْشان می‌شُدَندی سَرنِگون
هر کجا حَرْبِ مَهولی آمدی
غَوْثَشان کَرّاری اَحْمَد بُدی
هر کجا بیماریِ مُزمِن بُدی
یادِ اوشان دارویِ شافی شُدی
نَقْشِ او می‌گشت اَنْدَر راهَشان
در دل و در گوش و در اَفْواهَشان
نَقْشِ او را کِی بِیابَد هر شَعال؟
بلکه فَرعِ نَقْشِ او یعنی خیال
نَقْشِ او بر رویِ دیوار اَرْفُتَد
از دلِ دیوارْ خونِ دلْ چَکَد
آن چُنان فَرُّخ بُوَد نَقشَش بَرو
که رَهَد در حالْ دیوار از دو رو
گشته با یک‌رویی اَهْلِ صَفا
آن دورویی عَیْب مَر دیوار را
این همه تَعْظیم و تَفْخیم و وَداد
چون بِدیدَنْدَش به صورت بُرد باد
قَلْب آتش دید و در دَمْ شُد سیاه
قَلْب را در قَلْب کِی بوده‌ست راه؟
قَلْب می‌زَد لافِ اَشْواقِ مِحَک
تا مُریدان را دَراَنْدازد به شک
اُفْتَد اَنْدَر دامِ مَکْرَش ناکَسی
این گُمان سَر بَر زَنَد از هر خَسی
کین اگر نه نَقْدِ پاکیزه بُدی
کِی به سنگِ اِمْتِحانْ راغِب شُدی؟
او مِحَک می‌خواهد امّا آن چُنان
که نگردد قَلْبیِ او زان عِیان
آن مِحَک که او نَهان دارد صِفَت
نی مِحَک باشد نه نورِ مَعْرِفَت
آیِنه کو عَیْبِ رو دارد نَهان
از برایِ خاطِرِ هر قَلْتَبان
آیِنه نَبْوَد مُنافِق باشد او
این چُنین آیینه تا توانی مَجو

شَه حُسامُ‌الدّین که نورِ اَنْجُم است
طالِبِ آغازِ سِفْرِ پنجم است
ای ضیاءُ الْحَقْ حُسامُ الدّینِ راد!
اوسْتادانِ صَفا را اوسْتاد
گَر نبودی خَلْقْ مَحْجوب و کَثیف
وَرْ نبودی حَلْق‌ها تَنگ و ضَعیف
در مَدیحَت دادِ مَعنی دادَمی
غیرِ این مَنْطِقْ لَبی بُگْشادَمی
لیکْ لُقمه‌یْ بازْ آنِ صَعْوه نیست
چاره اکنون آب و روغن کردنیست
مَدحِ تو حیف است با زندانیان
گویم اَنْدَر مَجْمَعِ روحانیان
شَرحِ تو غَبْن است با اَهلِ جَهان
هَمچو رازِ عشق دارم در نَهان
مَدْح ْ تَعریف است در تَخْریقِ حِجاب
فارغست از شَرح و تعریفْ آفتاب
مادِحِ خورشیدْ مَدّاحِ خود است
که دو چَشمَم روشن و نامُرمَد است
ذَمِّ خورشیدِ جهانْ ذَمِّ خَود است
که دو چَشمَم کور و تاریک بد است
تو بِبَخشا بر کسی کَنْدَر جهان
شُد حَسودِ آفتابِ کامْران
تو انَدَش پوشید هیچ از دیده‌ها؟
وَزْ طَراوت دادنِ پوسیده‌ها؟
یا زِ نورِ بی‌حَدَش توانَنْد کاست؟
یا به دَفعِ جاهِ او توانَنْد خاست؟
هر کسی کو حاسِدِ کیهان بُوَد
آن حَسَد خود مرگِ جاویدان بُوَد
قَدْرِ تو بُگْذشت از دَرکِ عُقول
عقل اَنْدَر شَرحِ تو شُد بوالْفُضول
گَرچه عاجِز آمد این عقل از بَیان
عاجِزانه جُنْبِشی باید در آن
اِنَّ شَیْئاً کُلُّهُ لا یُدْرَکُ
اِعْلَموا اَنْ کُلُّهُ لا یُتْرَک
گَر نَتانی خورْد طوفانِ سَحاب
کِی تَوان کردن به تَرکِ خوردِ آب؟
راز را گَر می‌نَیاری در میان
دَرْک‌ها را تازه کُن از قِشْرِ آن
نُطْق‌ها نِسبَت به تو قِشْرست لیک
پیشِ دیگر فَهْم‌ها مَغز است نیک
آسْمانْ نِسْبَت به عَرش آمد فُرود
وَرْنه بَس عالی‌ست سویِ خاکْ‌تود
من بگویم وَصفِ تو تا رَهْ بَرَند
پیش ازان کَزْ فَوْتِ آن حَسْرت خورَند
نورِ حَقّیّ و به حَق جَذّابِ جان
خَلْق در ظُلْماتِ وَهْم‌اَند و گُمان
شَرطْ تَعْظیم است تا این نورِ خَوش
گردد این بی‌دیدگان را سُرمه‌کَش
نور یابد مُسْتَعِدِّ تیزگوش
کو نباشد عاشقِ ظُلْمَت چو موش
سُست‌چَشمانی که شبْ جَولان کُنند
کِی طَوافِ مَشْعَله‌یْ ایمان کُنند؟
نکته‌هایِ مُشکلِ باریک شُد
بَندِ طَبْعی که زِ دینْ تاریک شُد
تا بَرآرایَد هُنر را تار و پود
چَشم در خورشید نَتْوانَد گُشود
هَمچو نَخْلی بَرنَیارَد شاخ‌ها
کرده موشانه زمینْ سوراخ‌ها
چار وَصْف است این بَشَر را دلْ‌فَشار
چارْمیخِ عقل گشته این چهار

تو خَلیلِ وقتی ای خورشیدْهُش
این چهار اَطْیارِ رَهْ‌زَن را بِکُش
زان که هر مُرغی ازین‌ها زاغْ‌وَش
هست عقلِ عاقلان را دیده‌کَش
چار وَصْفِ تَنْ چو مُرغانِ خَلیل
بِسْملِ ایشان دَهَد جان را سَبیل
ای خَلیل اَنْدَر خلاصِ نیک و بَد
سَر بِبُرْشان تا رَهَد پاها زِ سَد
کُل توییّ و جُملگان اَجْزایِ تو
بَرگُشا که هست پاشانْ پایِ تو
از تو عالَمْ رَوْح‌زاری می‌شود
پُشتِ صد لَشکرْ سَواری می‌شود
زان که این تَن شُد مُقامِ چار خو
نامَشان شُد چار مُرغِ فِتْنه‌جو
خَلق را گَر زندگی خواهی اَبَد
سَر بِبُر زین چار مُرغِ شومِ بَد
بازَشان زنده کُن از نوعی دِگُر
که نباشد بَعد از آن زیشانْ ضَرَر
چار مُرغِ مَعْنویِّ راهْ‌‌زَن
کرده‌اند اَنْدَر دلِ خَلْقانْ وَطَن
چون امیرِ جُمله دل‌های سَوی
اَنْدَرین دور ای خَلیفه‌یْ حَقْ تُوی
سَر بِبُر این چارْ مُرغِ زنده را
سَرمَدی کُن خَلْقِ ناپایَنْده را
بَطّْ و طاوس است و زاغ است و خروس
این مِثالِ چارْ خُلْق اَنْدَر نُفوس
بَطّْ حِرص است و خروسْ آن شَهْوت است
جاهْ چون طاوس و زاغْ اُمْنیَّت است
مُنْیَتَش آن که بُوَد اومیدساز
طامِعِ تابید یا عُمرِ دراز
بَطْ حِرصْ آمد که نوکَش در زمین
در تَر و در خُشکْ می‌جویَد دَفین
یک زمان نَبْوَد مُعَّطَل آن گِلو
نَشْنَوَد از حُکْمْ جُز اَمْرِ ﴿کُلوا﴾
هَمچو یَغْماجی‌ست خانه می‌کَند
زودْ زود اَنْبانِ خود پُر می‌کُند
اَنْدَر اَنْبان می‌فَشارَد نیک و بَد
دانه‌هایِ دُرّ و حَبّاتِ نَخَود
تا مَبادا یاغی‌یی آید دِگَر
می‌فَشارَد در جَوالْ او خُشک و تَر
وَقتْ تَنگ و فُرصَتْ اَندک، او مَخوف
در بَغَل زَد هر چه زوتَر بی‌وقوف
اِعتِمادَش نیست بر سُلطانِ خویش
که نَیارد یاغی‌یی آیَد به پیش
لیکْ مؤمن زِاعْتِمادِ آن حَیات
می‌کُند غارَتْ به مَهْل و با اَنات
ایمِن است از فَوْت و از یاغی که او
می‌شِناسَد قَهْرِ شَهْ را بر عَدو
ایمِن است از خواجه‌تاشانِ دِگَر
که بِیایَندَش مُزاحِمْ صَرفه‌بَر
عَدلِ شَهْ را دید در ضَبْطِ حَشَم
که نَیارَد کرد کَس بر کَس سِتَم
لاجَرَم نَشْتابَد و ساکِن بُوَد
از فَواتِ حَظِّ خود آمِن بُوَد
بَس تَانّی دارد و صَبر و شَکیب
چَشمْ‌سیر و مُوثِر است و پاکْ‌جیب
کین تَانّی پَرتوِ رَحْمان بُوَد
وان شِتاب از هَزّهٔ شَیطان بُوَد
زان که شَیطانَش بِتَرسانَد زِ فَقر
بارْگیرِ صَبر را بُکْشَد به عَقْر
از نُبی بِشْنو که شَیطان در وَعید
می‌کُند تَهْدیدَت از فَقرِ شَدید
تا خوری زشت و بَری زشت و شِتاب
نی مُروَّت، نی‌تانّی، نی ثَواب
لاجَرَم کافِر خورَد در هفت بَطْن
دین و دلْ باریک و لاغَر، زَفْت بَطْن

کافِرانْ مِهْمانِ پیغامبر شُدند
وَقتِ شامْ ایشان به مَسجد آمدند
کامَدیم ای شاه ما اینجا قُنُق
ای تو مِهْمان‌دارِ سُکّانِ اُفُق
بی‌نَواییم و رَسیده ما زِ دور
هین بِیَفْشانْ بر سَرِ ما فَضْل و نور
گفت ای یارانِ منْ قِسْمَت کُنید
که شما پُر از من و خویِ مَنید
پُر بُوَد اَجْسامِ هر لشکر زِ شاه
زان زَنَندی تیغْ بر اَعْدایِ جاه
تو به خشمِ شَهْ زَنی آن تیغ را
وَرْنه بر اِخْوان چه خشم آید تو را
بر برادرْ بی‌گُناهی می‌زَنی
عکسِ خشمِ شاهْ گُرزِ دَهْ‌مَنی
شَه یکی جان است و لشکر پُر ازو
روحْ چون آبست واین اَجْسامْ جو
آبِ روحِ شاه اگر شیرین بُوَد
جُمله جوها پُر زِ آبِ خوش شود
که رَعیَّتْ دینِ شَهْ دارند و بَس
این چُنین فرمود سُلطانِ عَبَس
هر یکی یاری، یکی مِهْمان گُزید
در میانْ یک زَفْت بود و بی‌نَدید
جسمِ ضَخْمی داشت، کَس او را نَبُرد
مانْد در مَسجد چو اَنْدَر جامْ دُرد
مُصْطَفی بُردَش چو وا ماْند از همه
هفت بُز بُد شیردِهْ اَنْدَر رَمه
که مُقیمِ خانه بودَنْدی بُزان
بَهرِ دوشیدنْ برایِ وَقتِ خوان
نان و آش و شیرِ آن هر هفت بُز
خورْد آن بوقَحْطِ عوجِ اِبْنِ غُز
جُمله اَهْلِ بَیتْ خشمْ‌آلو شُدند
که همه در شیرِ بُز طامِع بُدَند
مَعده طَبْلی‌خوار هَمچون طَبْل کرد
قِسْم هجْده آدمی تنها بِخَورْد
وَقتِ خُفتن رفت و در حُجْره نِشَست
پَس کَنیزک از غَضَب دَر را بِبَست
از بُرونْ زَنجیرِ دَر را دَر فَکَند
که ازو بُد خشمگین و دَردْمَند
گَبْر را در نیم‌ِشب یا صُبحْ دَم
چون تَقاضا آمد و دَردِ شِکَم
از فِراشِ خویش سویِ دَر شِتافت
دست بر دَر چون نَهاد، او بسته یافت
دَر گُشادن حیله کرد آن حیله‌ساز
نوعْ نوع و خود نَشُد آن بَند باز
شُد تقاضا بر تَقاضا خانه تَنگ
مانْد او حیران و بی‌دَرمان و دَنگ
حیله کرد او و به خواب اَنْدَر خَزید
خویشتن در خواب در ویرانه دید
زان که ویرانه بُد اَنْدَر خاطِرَش
شُد به خواب اَنْدَر همان جا مَنْظَرش
خویش در ویرانه‌یی خالی چو دید
او چُنان مُحْتاج اَنْدَر دَمْ بِرید
گشت بیدار و بِدید آن جامه خواب
پُر حَدَث، دیوانه شُد از اِضْطِراب
زَ انْدَرونِ او بَرآمَد صد خُروش
زین چُنین رُسواییِ بی‌خاکْ‌پوش
گفت خوابَم َبَّتر از بیداری‌اَم
که خورَم این سو و آن سو می‌ری‌اَم
بانگ می‌زَد وا ثُبورا، وا ثُبور
هم چُنان که کافِر اَنْدَر قَعْرِ گور
مُنْتَظِر که کِی شود این شب به َسر
یا بَرآیَد دَر گُشادن بانگِ دَر
تا گُریزَد او چو تیری از کَمان
تا نَبینَد هیچ کَس او را چُنان
قِصّه بسیاراست، کوتَه می‌کُنم
باز شُد آن دَر، رَهید از دَرد و غَم

مُصْطَفی صُبح آمد و دَر را گُشاد
صُبح آن گُم راه را او راهْ داد
دَر گُشاد و گشتْ پِنهانْ مُصْطَفی
تا نَگَردَد شَرمْسار آن مُبْتَلا
تا بُرون آید رَوَد گُستاخْ او
تا نَبینَد دَرگُشا را پُشت و رو
یا نَهان شُد در پَسِ چیزیّ و یا
از وِیْ اَ ش پوشید دامانِ خدا
صَبغةُ الله گاه پوشیده کُند
پَردهٔ بی‌چون بر آن ناظر تَند
تا نَبینَد خَصْم را پَهْلویِ خویش
قُدرتِ یَزدان ازان بیش است بیش
مُصْطَفی می‌دید اَحْوالِ شَبَشْ
لیک مانعِ بود فَرمانِ رَبَش
تا که پیش از خَبْط بُگْشایَد رَهی
تا نَیُفتَد زان فَضیحَت در چَهی
لیکْ حِکْمَت بود و اَمْرِ آسْمان
تا بِبینَد خویشتن را او چُنان
بَسْ عَداوَت‌ها که آن یاری بُوَد
بَسْ خَرابی‌ها که مِعْماری بُوَد
جامه خوابِ پُر حَدَث را یک فُضول
قاصِدا آوَرْد در پیشِ رَسول
که چُنین کرده‌ست مِهْمانَت بِبین
خنده‌‌یی زد رَحمةلِلْعالَمین
که بیار آن مِطْهَره این جا به پیش
تا بِشویَم جُمله را با دستِ خویش
هر کسی می‌جَست کَزْ بَهْرِ خدا
جانِ ما و جسمِ ما قُربانْ تو را
ما بِشوییم این حَدَث را ،تو بِهِل
کارِ دَست اَست این نَمَط نه کارِ دل
ای لَعَمرُکْ مر ترا حَقْ عُمر خوانْد
پَس خلیفه کرد و بر کُرسی نِشانْد
ما برایِ خِدمَتِ تو می‌زییم
چون تو خِدمَت می‌کُنی پَس ما چه‌ایم؟
گفت آن دانم وَلیک این ساعتی‌ست
که درین شُستن به خویشَم حِکْمَتی‌ست
مُنْتَظِر بودند کین قولِ نَبی‌ست
تا پَدید آید که این اسرارْ چیست؟
او به جِدْ می‌شُست آن اَحْداث را
خاصْ زَامْرِ حَق نه تَقلید و ریا
که دِلَش می‌گفت کین را تو بِشو
که درین جا هست حِکْمَت تو بتو

کافِرَک را هَیْکلی بُد یادگار
یاوه دید آن را و گشت او بی‌قرار
گفت آن حُجْره که شب جا داشتم
هیکل آنجا بی‌خَبَر بُگْذاشتم
گَر چه شَرمین بود شَرمَش حِرْص بُرد
حِرْص اَژدَرهاست نه چیزی‌ست خُرد
از پِیِ هیکل شِتاب اَنْدَر دَوید
در وُثاق مُصْطَفی و آن را بِدید
کان یَدُاللهْ آن حَدَث را هم به خَود
خوش هَمی‌شویَد که دورَش چَشمِ بَد
هیکَلَش از یاد رَفت و شُد پَدید
اَنْدَرو شوری گَریبان را دَرید
می‌زَد او دو دست را بر رو و سَر
کَلّه را می‌کوفْت بر دیوار و دَر
آن چُنان که خون زِ بینیّ و سَرَش
شُد رَوان و رَحْم کرد آن مِهتَرَش
نَعْره‌ها زد خَلْقْ جمع آمد بَرو
گَبْر گویان ایهَا النّاسْ اِحْذَرُوا
می‌زد او بر سَر که ای بی‌عقلْ سَر
می‌زد او بر سینه کِی بی‌نورْ بَر
سَجده می‌کرد او که ای کُلِ زمین
شَرمساراست از تو این جُزوِ مَهین
تو که کُلّی خاضِعِ امر وِیْ‌یی
من که جُزوَم ظالم و زشت و غَوی؟
تو که کُلّی خوار و لَرزانی زِ حَق
من که جُزوَم در خِلاف و در سَبَق؟
هر زمان می‌کرد رو بر آسْمان
که ندارم رویْ ای قِبْله یْ جهان
چون زِ حَدْ بیرون بِلَرزید و طَپید
مُصْطَفی‌اَش در کِنارِ خود کَشید
ساکِنَش کرد و بَسی بِنْواختَش
دیده‌اَش بُگْشاد و دادْ اِشْناختَش
تا نَگِریَد ابر کِی خَندَد چَمَن؟
تا نَگِریَد طِفْل کِی جوشَد لَبَن؟
طِفْلِ یک روزه هَمی‌دانَد طَریق
که بِگِریَم تا رَسَد دایه یْ شَفیق
تو نمی‌دانی که دایه یْ دایِگان
کَم دَهَد بی‌گریه شیرْ او رایِگان
گفت فَلْیَبْکوا کَثیرا گوش دار
تا بِریزَد شیرِ فَضْلِ کِردگار
گریهٔ ابراست و سوزِ آفتاب
اُسْتُنِ دنیا همین دو رِشته تاب
گَر نبودی سوزِ مِهْر و اشکِ ابر
کِی شُدی جسم و عَرَض زَفْت و سِطَبْر؟
کِی بُدی مَعْمورْ این هر چارْ فَصْل
گَر نبودی این تَف و این گریه اَصْل؟
سوزِ مِهْر و گریهٔ ابرِ جهان
چون هَمی‌‌دارد جهان را خوشْ‌دَهان
آفتابِ عقل را در سوز دار
چَشم را چون ابرْ اشک‌اَفْروز دار
چَشمِ گریان بایَدَت چون طِفْلِ خُرد
کَم خور آن نان را که نانْ آبِ تو بُرد
تَنْ چو با بَرگ است روز و شب ازان
شاخِ جان در بَرگ‌ریزاست و خزان
بَرگِ تَنْ بی‌بَرگیِ جان است زود
این بِبایَد کاسْتَن آن را فُزود
اَقْرِضوا اللهْ قرض دِهْ زین بَرگِ تَن
تا بِرویَد در عِوَض در دلْ چَمَن
قَرضْ دِه کَم کُن ازین لُقمه‌یْ تَنَت
تا نِمایَد وَجْهِ لا عَیْن رَات
تَنْ زِ سَرگینْ خویش چون خالی کُند
پُر زِ مُشک و دُرّ اِجْلالی کُند
زین پَلیدی بِدْهَد و پاکی بَرَد
از یُطَهِرکُمْ تَنِ او بَر خَورَد
دیو می‌تَرسانَدَت که هین و هین
زین پَشیمان گردی و گردی حَزین
گَر گُدازی زین هَوَس‌ها تو بَدَن
بَس پَشیمان و غَمین خواهی شُدن
این بِخور گرم است و دارویِ مِزاج
وآن بیاشام از پِیِ نَفْخ و عِلاج
هم بِدین نیَّت که این تَنْ مَرکَب است
آنچه خو کرده‌ست آنَش اَصْوَب است
هین مَگَردان خو که پیش آید خَلَل
در دِماغ و دلْ بِزایَد صد عِلَل
این چُنین تَهدیدها آن دیوِ دون
آرَد و بر خَلْقْ خوانَد صد فُسون
خویشْ جالینوس سازد در دَوا
تا فَریبَد نَفْسِ بیمارِ تو را
کین ترا سوداست از دَرد و غَمی
گفت آدم را همین در گَندُمی
پیش آرَد هَیْهَی و هَیْهات را
وَزْ لویشه پیچَد او لَب هات را
هَمچو لَب‌هایِ فَرَس و در وَقتِ نَعْل
تا نِمایَد سنگِ کمتر را چو لَعْل
گوشهایَت گیرد او چون گوشِ اسب
می‌کَشانَد سویِ حِرْص و سویِ کَسْب
بَر زَنَد بر پاتْ نَعْلی زِاشْتِباه
که بِمانی تو زِ دَردِ آن زِ راه
نَعْلِ او هست آن تَرَدُّد در دو کار
این کُنم یا آن کُنم؟ هین هوش دار
آن بِکُن که هست مُخْتارِ نَبی
آن مَکُن که کرد مَجْنون و صَبی
حُفَّتِ الْجَنَّهْ به چه مَحْفوف گشت؟
بِالْمَکارِهْ که ازو اَفْزود کَشت
صد فُسون دارد زِ حیلَت وَزْ دَها
که کُند در سَلّه گَر هست اَژدَها
گَر بُوَد آبِ رَوان بَر بَندَدَش
وَرْ بُوَد حَبْرِ زمان بَرخَندَدَش
عقل را با عقلِ یاری یار کُن
اَمْرُهُمْ شوری بِخوان و کار کُن

این سُخَن پایان ندارد آن عَرَب
مانْد از اَلْطافِ آن شَهْ در عَجَب
خواست دیوانه شُدن عَقلَش رَمید
دستِ عقلِ مُصْطَفی بازَش کَشید
گفت این سو آ بِیامَد آن چُنان
که کسی بَرخیزد از خوابِ گران
گفت این سو آ مَکُن هین با خود آ
که ازین سو هست با تو کارها
آبْ بر رو زد دَر آمَد در سُخُن
کِی شهیدِ حَقْ شهادت عَرضه کُن
تا گواهی بِدْهَم و بیرون شَوَم
سیرم از هستی در آن هامون شَوَم
ما درین دِهْلیزِ قاضیِ قَضا
بَهْرِ دَعویِ اَلَسْتیم و بَلی
که بَلی گفتیم و آن را زِ امْتِحان
فِعْل و قَوْلِ ما شُهود است و بَیان
ازچه در دِهْلیزِ قاضی تَنْ زدیم؟
نه که ما بَهْرِ گواهی آمدیم؟
چند در دِهْلیزِ قاضی ای گُواه
حَبسْ باشی‌؟ دِهْ شَهادت از بِگاه
زان بِخوانْدَندَت بدین‌جا تا که تو
آن گواهی بِدْهی و نآری عُتو
از لَجاجِ خویشتن بِنْشَسته‌یی
اَنْدَرین تَنگی کَف و لب بَسته‌‌یی
تا بِنَدْهی آن گواهی ای شَهید
تو ازین دِهْلیز کِی خواهی رَهید
یک زمان کاراست بُگْزار و بِتاز
کارِ کوتَه را مَکُن بر خود دِراز
خواه در صد سال خواهی یک زمان
این اَمانَت واگُزار و وا رَهان

این نماز و روزه و حَجّ و جِهاد
هم گواهی دادن است از اِعْتِقاد
این زکات و هَدیه و تَرکِ حَسَد
هم گواهی دادن است از سِرِ خَود
خوان و مِهْمانی پِیِ اِظْهارْ راست
کای مِهان ما با شما گشتیم راست
هَدیه‌ها و اَرْمَغان و پیش‌کَش
شُد گواهِ آن که هستم با تو خَوش
هر کسی کوشَد به مالی یا فُسون
چیست؟ دارم گوهری در اَنْدَرون
گوهری دارم زِ تَقوی یا سَخا
این زکات و روزه در هر دو گُوا
روزه گوید کرد تَقوی از حَلال
در حَرامَش دان که نَبْوَد اِتّصال
وان زَکاتش گفت کو از مالِ خویش
می‌دَهَد پَس چون بِدُزدَد زَ اهْلِ کیش؟
گَر به طَرّاری کُند پَس دو گُواه
جَرْح شُد در مَحْکَمه یْ عَدلِ اِله
هست صَیّاد ار کُند دانه نِثار
نه زِ رَحْم و جود بَلْ بَهْرِ شکار
هست گُربه روزه‌دار اَنْدَر صیام
خُفته کرده خویش بَهْرِ صیدِ خام
کرده بَدظَن زین کَژی صد قَوْم را
کرده بَدنامْ اَهْلِ جود و صَوْم را
فَضْلِ حَقْ با این که او کَژْ می‌تَنَد
عاقِبَت زین جُمله پاکَش می‌کُند
سَبْق بُرده رَحْمَتَش وان غَدْر را
داده نوری که نباشد بَدْر را
کوشِشَش را شُسته حَقْ زین اِخْتِلاط
غُسل داده رَحْمَت او را زین خُباط
تا که غَفّاریّ او ظاهِر شود
مِغْفَری کَلّیش را غافِر شود
آبْ بَهْرِ این بِبارید از سِماک
تا پَلیدان را کُند از خُبثْ پاک

آب چون پیکار کرد و شُد نَجِس
تا چُنان شُد کآب را رَد کرد حِس
حَق بِبُردَش باز در بَحْرِ صَواب
تا بِشُستَش از کَرَم آن آبِ آب
سالِ دیگر آمد او دامَن‌کَشان
هی کجا بودی؟ به دریایِ خوشان
من نَجِس زین جا شُدم پاک آمدم
بِسْتَدَم خِلْعَت سویِ خاک آمدم
هین بِیایید ای پَلیدانْ سویِ من
که گرفت از خویِ یَزدانْ خویِ من
دَرپَذیرم جُملهٔ زشتیت را
چون مَلَک پاکی دَهَم عِفْریت را
چون شَوَم آلوده باز آن جا رَوَم
سویِ اَصْلِ اَصْلِ پاکی‌ها رَوَم
دَلْقِ چرکین بَرکَنَم آن جا زِ سَر
خِلْعَتِ پاکَم دَهَد بارِدِگَر
کارِ او این است و کارِ من همین
عالَم‌آرای‌ست رَبُّ الْعالَمین
گَر نبودی این پَلیدی‌هایِ ما
کِی بُدی این بارْنامه آب را؟
کیسه‌هایِ زَر بِدُزدید از کسی
می‌رَوَد هر سو که هین کو مُفْلِسی
یا بِریزَد بر گیاهِ رُسته‌یی
یا بِشویَد رویِ رو ناشِسْته‌یی
یا بگیرد بر سَر او حَمّال‌وار
کَشتیِ بی‌دست و پا را در بِحار
صد هزاران دارو اَنْدَر وِیْ نَهان
زان که هر دارو بِرویَد زو چُنان
جانِ هر دُرّی دلِ هر دانه‌یی
می‌رَوَد در جو چو داروخانه‌‌یی
زو یَتیمانِ زمین را پَروَرِش
بَستگانِ خُشک را از وِیْ رَوِش
چون نَمانَد مایه‌اَش تیره شود
هَمچو ما اَنْدَر زمینْ خیره شود

ناله از باطِن بَرآرَد کِی خدا
آنچه دادی دادم و مانْدم گدا
ریختم سَرمایه بر پاک و پَلید
ای شَهِ سرمایه‌دِهْ هَلْ مِنْ مَزید
ابر را گوید بِبَرجایِ خَوشَش
هم تو خورشیدا به بالا بَر کَشَش
راه‌هایِ مُخْتَلِف می‌رانَدَش
تا رَسانَد سویِ بَحْرِ بی‌حَدَش
خودْ غَرَض زین آبْ جانِ اَوْلیاست
کوغَسولِ تیرگی‌هایِ شماست
چون شود تیره زِ غَدْرِ اَهْلِ فَرش
باز گردد سویِ پاکی بَخشِ عَرش
باز آرَد زان طَرَف دامَن کَشان
از طَهارات مُحیطْ او دَرسَشان
از تَیَمُّم وا رَهانَد جُمله را
وَزْ تَحرّی طالبانِ قِبْله را
زِ اخْتِلاطِ خَلْق یابَد اِعْتلال
آن سَفَر جویَد که اَرِحْنا یا بِلال
ای بِلالِ خوشْ‌نَوایِ خوش‌صَهیل
مِیْذَنَه بر رو بِزَن طَبْلِ رَحیل
جانْ سَفَر رفت و بَدَن اَنْدَر قیام
وَقتِ رِجْعَت زین سَبَب گوید سَلام
این مَثَل چون واسطه‌ست اَنْدَر کَلام
واسطه شَرط است بَهْرِ فَهْمِ عام
اَنْدَر آتش کِی رَوَد بی‌واسطه
جُز سَمَنْدَر؟ کو رَهید از رابطه
واسطه‌یْ حَمّام باید مَر تورا
تا زِ آتش خوش کُنی تو طَبْع را
چون نَتانی شُد در آتش چون خَلیل
گشت حَمّامَت رَسول آبَتْ دَلیل
سیری از حَقّ است لیک اَهْلِ طِبَع
کِی رَسَد بی‌واسطه‌یْ نان در شِبَع؟
لُطف از حَقّ است لیکِن اَهْلِ تَن
دَرنَیابَد لُطفْ بی‌پَرده‌یْ چَمَن
چون نَمانَد واسطه‌یْ تَن بی‌حِجاب
هَمچو موسی نورِ مَهْ یابَد زِ جیب
این هُنرها آب را هم شاهِد است
کَنْدَرونَش پُر زِ لُطْفِ ایزد است

فِعْل و قَوْل آمد گواهانِ ضَمیر
زین دو بر باطِنْ تو اِسْتِدلال گیر
چون ندارد سَیْرْ سِرَّت در درون
بِنْگَر اَنْدَر بَوْلِ رَنْجور از بُرون
فِعْل و قَوْلْ آن بولِ رَنْجوران بُوَد
که طَبیبِ جسم را بُرهان بُوَد
وان طَبیبِ روحْ در جانَش رَوَد
وَزْ رَهِ جانْ اَنْدَر ایمانَش رَوَد
حاجَتَش نایَد به فِعْل و قَوْلِ خوب
اِحْذَروهُمْ هُمْ جَواسیسُ الْقُلوب
این گواهِ فَعْل و قَوْل از وِیْ بِجو
کو به دریا نیست واصِل هَمچو جو

لیک نورِ سالِکی کَزْ حَد گُذشت
نورِ او پُر شُد بیابان‌ها و دشت
شاهِدی‌اَش فارغ آمد از شُهود
وَزْ تَکَلُّف‌ها و جانْ بازیّ و جود
نورِ آن گوهر چو بیرون تافته‌ست
زین تَسَلْسُل‌ها فَراغَت یافته‌ست
پَس مَجو از وِیْ گُواهِ فِعْل و گفت
که ازو هر دو جهانْ چون گُل شِکُفت
این گواهی چیست؟ اِظْهارِ نَهان
خواه قَوْل و خواه فِعْل و غیرِ آن
که عَرَض اِظْهارِ سِرّ جوهر است
وَصْفْ باقی وین عَرَض بر مَعْبَر است
این نِشان زَر نَمانَد بر مِحَک
زَر بِمانَد نیکْ نام و بی زِ شَک
این صَلات و این جِهاد و این صیام
هم نَمانَد جان بِمانَد نیکْ ‌نام
جان چُنین اَفْعال و اَقْوالی نِمود
بر مِحَکّ اَمْر جوهر را بِسود
کِه اعْتِقادَم راست است اینک گواه
لیکْ هست اَنْدَر گُواهانْ اِشْتِباه
تَزکیه باید گواهان را بِدان
تَزکیه‌ش صِدْقی که موقوفی بِدان
حِفْظِ لَفظْ اَنْدَر گُواهِ قولی است
حِفْظِ عَهْد اَنْدَر گواهِ فِعْلی است
گَر گواهِ قولْ کَژ گوید رَد است
وَرْ گواهِ فِعْلْ کَژْ پویَد رَد است
قول و فِعْلِ بی‌تَناقُض بایَدَت
تا قَبول اَنْدَر زمان بیش آیَدَت
سَعْیُکُم شَتّی تَناقُض اَنْدَرید
روز می‌دوزید شب بَر می‌دَرید
پَس گواهی با تَناقُض کِه شْنَوَد
یا مگر حِلْمی کُند از لُطفِ خود
فِعْل و قولْ اِظْهارِ سِرّست و ضَمیر
هر دو پیدا می‌کُند سِرّ سَتیر
چون گواهَت تزکیه شُد شُد قبول
وَرْنه مَحْبوس است اَنْدَر مولْ مول
تا تو بِسْتیزی سِتیزَند ای حَرون
فَاَنْتَظِرْهُمْ اِنَّهُمْ مُنْتَظِرون

این سُخَن پایان ندارد مُصْطَفی
عَرضه کرد ایمان و پَذْرُفت آن فَتی
آن شهادت را که فَرُّخ بوده است
بَندهایِ بسته را بُگْشوده است
گشت مؤمن گفت او را مُصْطَفی
کِه امْشَبان هم باش تو مِهْمانِ ما
گفت وَاللهْ تا اَبَد ضَیْفِ تواَم
هر کجا باشم به هر جا که رَوَم
زنده کرده وْ مُعْتَق و دَربانِ تو
این جهان و آن جهان بر خوانِ تو
هر کِه بُگْزینَد جُزین بُگْزیده خوان
عاقِبَت دَرَّد گِلویَش زُ اسْتخوان
هر کِه سویِ خوانِ غیرِ تو رَوَد
دیو با او دانْ که هم‌کاسه بُوَد
هر کِه از همسایگیّ تو رَوَد
دیوْ بی‌شَکّی که همسایه‌ش شود
وَر رَود بی‌تو سَفَر او دورْدَست
دیوِ بَد همراه و هم‌سُفْره‌یْ وِیْ است
وَرْ نِشینَد بر سَرِ اسبِ شَریف
حاسِدِ ماه است دیو او را رَدیف
وَرْ بَچه گیرد ازو شَهْنازِ او
دیو در نَسْلَش بُوَد اَنْبازِ او
در نُبی شارِکْهُمُ گفته‌ست حَق
هم در اَمْوال و در اَوْلاد ای شَفَق
گفت پیغامبر ز غَیْب این را جَلی
در مَقالاتِ نَوادِر با علی
یا رَسولُ‌اللهْ رسالت را تمام
تو نِمودی هَمچو شَمْسِ بی‌غَمام
این که تو کردی دو صد مادر نکرد
عیسی از اَفْسونْش با عازَرْ نکرد
از تو جانم از اَجَل نَکْ جان بِبُرد
عازَر اَرْ شُد زنده زان دَمْ باز مُرد
گشت مِهْمانِ رَسول آن شب عَرَب
شیرِ یک بُز نیمه خورْد و بَست لب
کرد اِلْحاحَش بخور شیر و رُقاق
گفت گشتم سیر وَاللهْ بی‌نِفاق
این تَکَلُّف نیست نی ناموس و فَن
سیرتَر گشتم از ان که دوش من
در عَجَب ماندند جُمله اَهْلِ بَیْت
پُر شُد این قِنْدیل زین یک قطره زَیْت؟
آنچه قوتِ مُرغِ بابیلی بُوَد
سیریِ مَعْدهٔ‌یْ چُنین پیلی شود؟
فُجْفُجه اُفتاد اَنْدَر مَرد و زن
قَدْرِ پَشّه می‌خورَد آن پیل‌ْتَن
حِرْص و وَهْمِ کافِری سَرزیر شُد
اَژدَها از قوتِ موری سیر شُد
آن گدا چَشمیّ کُفر از وِیْ بِرَفت
لوتِ ایمانیش لَمْتُر کرد و زَفْت
آن کِه از جوعُ الْبَقَر او می‌طَپید
هَمچو مَریَم میوهٔ جَنَّت بِدید
میوهٔ جَنَّت سوی چَشمَش شِتافت
مَعْدهٔ چون دوزخش آرام یافت
ذاتِ ایمان نِعْمَت و لوتی‌ست هَوْل
ای قَناعَت کرده از ایمان به قَوْل

گرچه آن مَطْعومِ جان است و نَظَر
جسم را هم زان نَصیب است ای پسر
گَر نگشتی دیوِ جسم آن را اَکول
اَسْلَمَ الشَّیطانْ نَفَرمودی رَسول
دیوْ زان لوتی که مُرده حَیْ شود
تا نَیاشامَد مسلمان کِی شود؟
دیوْ بر دنیاست عاشق کور و کَر
عشق را عشقی دِگَر بُرَّد مگر
از نَهان‌خانه یْ یَقینْ چون می‌چَشَد
اندک‌اندک رَخْتِ عشق آن جا کَشَد
یا حَریصَ الْبَطنِ عَرّجْ هکَذا
اِنَّمَا الْمِنْهاجُ تَبْدیلُ الْغِذا
یا مَریضَ الْقَلْبِ عَرّجْ لِلْعِلاج
جُمْلَةُ التَّدبیرِ تَبْدیلُ الْمِزاج
اَیُّهَا الْمَحْبوسُ فی رَهْنِ الطَّعام
سَوْفَ تَنْجو اِنْ تَحَمَّلْتَ الْفِطام
اِنَّ فِی‌الْجوعِ طعاما وافِرُ
اِفْتَقِدْها وَارْتَج یا نافِرُ
اِغْتَذِ بِالنّورِ کُنْ مِثْلَ الْبَصَر
وافِقِ الْاَمْلاکَ یا خَیْرَ الْبَشَر
چون مَلَکْ تَسبیحِ حَق را کُن غِذا
تا رَهی هَمچون مَلایِک از اَذا
جِبْرئیل اَرْ سویِ جیفه کَم تَنَد
او به قوَّت کی زِ کَرکَس کَم زَنَد؟
حَبَّذا خوانی نَهاده در جهان
لیکْ از چَشمِ خَسیسان بَسْ نَهان
گَر جهان باغی پُر از نِعْمَت شود
قِسْمِ موش و مار هم خاکی بُوَد

قِسْمِ او خاک است گَر دِیْ گَر بهار
میرِ کَوْنی خاک چون نوشی چو مار؟
در میانِ چوب گوید کِرمِ چوب
مَر کِه را باشد چُنین حَلْوایِ خوب؟
کِرمِ سَرگین در میانِ آن حَدَث
در جهانْ نُقلی نَدانَد جُز خَبَث

ای خدایِ بی‌نَظیر ایثار کُن
گوش را چون حَلْقه دادی زین سُخُن
گوشِ ما گیر و بِدان مَجْلِس کَشان
کَزْ رَحیقَت می‌خورند آن سَرخوشان
چون به ما بویی رَسانیدی ازین
سَرمَبَند آن مَشک را ای رَبّ دین
از تو نوشَند اَرْ ذُکورَند اَرْ اِناث
بی‌دَریغی در عَطا یا مُسْتَغاث
ای دُعا ناگفته از تو مُسْتَجاب
داده دل را هر دَمی صد فَتْحِ باب
چند حرفی نَقْش کردی از رُقوم
سنگها از عشقِ آن شُد هَمچو موم
نونِ اَبرو صادِ چَشم و جیمِ گوش
بَر نوشتی فِتْنهٔ صد عقل و هوش
زان حروفت شد خرد باریک‌ریس
نسخ می‌کن ای ادیب خوش‌نویس
دَر خورِ هر فکرْ بَسته بر عَدَم
دَم به دَم نَقْشِ خیالی خوش رَقَم
حَرف‌هایِ طُرْفه بر لَوْح خیال
بَر نوشته چَشم و عارِض خَدّ و خال
برعَدَم باشم نه بر موجودْ مَست
زانک معشوقِ عَدَم وافی‌تَر است
عقل را خَط خوانِ آن اَشْکال کرد
تا دَهَد تَدبیرها را زان نَوَرد

چون مَلَک از لَوْحِ مَحْفوظ آن خِرَد
هر صَباحی دَرسِ هر روزه بَرَد
بر عَدَم تَحریرها بین بی‌بَنان
وَزْ سَوادَش حیرتِ سوداییان
هر کسی شُد بر خیالی ریشِ گاو
گشته در سودایِ گنجی کُنْج‌کاو
از خیالی گشته شَخْصی پُرشُکوه
رویْ آورده به مَعْدن‌هایِ کوه
وَزْ خیالی آن دِگَر با جَهْدِ مُر
رو نهاده سویِ دریا بَهْرِ دُر
وان دِگَر بَهْرِ تَرَهُّب در کُنِشْت
وان یکی اَنْدَر حَریصی سویِ کِشت
از خیالْ آن رَهْ‌زنِ رَسته شُده
وَزْ خیالْ این مَرهَمِ خسته شُده
در پَری‌خوانی یکی دل کرده گُم
بر نُجوم آن دیگری بِنْهاده سُم
این رَوِش‌ها مُختلف بینَد بُرون
زان خیالاتِ مُلَوَّن زَانْدَرون
این در آن حیران شُده کان بر چی است؟
هر چَشَنده آن دِگَر را نافی است
آن خیالات اَرْ نَبُد نامُؤتَلِف
چون زِ بیرون شُد رَوِش‌ها مُختلف؟
قِبْلهٔ جان را چو پنهان کرده‌اند
هر کسی رو جانِبی آورده‌اند

هَمْچو قومی که تَحَرّی می‌کُنند
بر خیالِ قِبْله سویی می‌تَنَند
چون که کعبه رو نِمایَد صُبحگاه
کَشف گردد که کِه گُم کرده‌ست راه؟
یا چو غَوّاصان به زیرِ قَعْرِ آب
هر کسی چیزی هَمی‌چینَد شِتاب
بر امیدِ گوهر و دُرّ ثَمین
توبْره پُر می‌کُنند از آن و این
چون بَر آیَند از تَکِ دریایِ ژَرْف
کَشف گردد صاحِب دُرّ شِگَرف
وان دِگَر که بُرد مُرواریدِ خُرد
وآن دِگر که سَنگ‌ریزه وْ شَبّه بُرد
هکَذی یَبْلُوهُمُ بِالسّاهِرَه
فِتْنَةٌ ذاتُ افْتِضاحٍ قاهِرَه
هم‌چُنین هر قَوْم چون پَروانِگان
گِردِ شمعی پَرزَنان اَنْدَر جهان
خویشتن بر آتشی بَرمی‌زَنَند
گِردِ شمعِ خود طَوافی می‌کُنند
بر امیدِ آتشِ موسیّ بَخت
کَزْ لَهیبَش سَبزتَر گردد درخت
فَضْلِ آن آتش شنیده هر رَمه
هر شَرَر را آن گُمان بُرده همه
چون بَرآید صُبح دَم نورِ خُلود
وا نِمایَد هر یکی چه شمع بود
هر کِه را پَر سوخت زان شمع ظَفَر
بِدْهَدَش آن شمعِ خوش هشتاد پَر
جَوْقِ پروانه‌یْ دو دیده دوخته
مانْده زیرِ شمعِ بَد پَر سوخته
می‌طَپَد اَنْدَر پَشیمانیّ و سوَزْ
می‌کُند آه از هوایِ چَشمْ‌دوز
شمعِ او گوید که چون من سوختم
کِی ترا بِرْهانَم از سوز و سِتَم؟
شمعِ او گریان که من سَرسوخته
چون کُنم مَر غیر را اَفْروخته؟

او هَمی‌گوید که از اَشْکالِ تو
غِرّه گشتم دیر دیدم حال تو
شمعْ مُرده باده رفته دِلْرُبا
غوطه خورْد از نَنگِ کَژْبینیّ ما
ظَلَّتِ الْارْباحُ خُسْرًا مَغْرَما
نَشْتَکی شَکْوی اِلَی اللهِ الْعَمی
حَبَّذا اَرْواحُ اِخْوانٍ ثِقات
مُسْلِماتٍ مُؤمِناتٍ قانِتات
هر کسی رویی به سویی بُرده‌اند
وان عزیزانْ رو به بی‌سو کرده‌اند
هر کبوتر می‌پَرَد در مَذْهبی
وین کبوتر جانبِ بی‌جانِبی
ما نه مُرغانِ هوا نه خانگی
دانهٔ ما دانهٔ بی‌دانگی
زان فَراخ آمد چُنین روزیّ ما
که دَریدن شد قَبادوزیّ ما