متن بیانگر اندوه و حسرت شاعر از وضعیت نابسامان و نادرست است. او از اشکال و حال ناخوشایند خود و دیگران سخن میگوید و از دوری از حق و حقیقت اظهار ناراحتی میکند. شاعر به بیهدفی و سرگردانی انسانها اشاره میکند و از این که هر کس به سویی میرود و از مسیر درست دور میشود، ابراز تاسف میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، انتقادهای اجتماعی و بیان اندوه ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین و نامفهوم باشد.
بخش ۱۸ - تفسیر یا حسرة علی العباد
غِرّه گشتم دیر دیدم حال تو ۱
شمعْ مُرده باده رفته دِلْرُبا
غوطه خورْد از نَنگِ کَژْبینیّ ما ۲
ظَلَّتِ الْارْباحُ خُسْرًا مَغْرَما
نَشْتَکی شَکْوی اِلَی اللهِ الْعَمی ۳
حَبَّذا اَرْواحُ اِخْوانٍ ثِقات
مُسْلِماتٍ مُؤمِناتٍ قانِتات ۴
هر کسی رویی به سویی بُردهاند
وان عزیزانْ رو به بیسو کردهاند ۵
هر کبوتر میپَرَد در مَذْهبی
وین کبوتر جانبِ بیجانِبی ۶
ما نه مُرغانِ هوا نه خانگی
دانهٔ ما دانهٔ بیدانگی ۷
زان فَراخ آمد چُنین روزیّ ما
که دَریدن شد قَبادوزیّ ما ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.