بیا بیا، که چو آبِ حَیات دَرخَورْدی
بیا بیا، که شِفا و دَوایِ هر دَردی
بیا بیا، که گُلِستانْ ثَنات می‌گوید
بیا بیا، بِنِما کَزْ کُجاشْ پَروَردی
بیا بیا، که به بیمارخانه بی‌قَدَمَت
نمی‌رَوَد زِ رُخِ هیچ خسته‌یی، زَردی
بَرآ بَرآ، هَله ای آفتاب، چون بی‌تو
نمی‌رَوَد زِ هوا هیچ تَلْخی و سَردی
بَرآ بَرآ، هَله ای مَهْ، که حیفِ بسیار است
که دیده‌ها همه گریان و تو درین گَردی
بیا بیا که وَلی نِعْمَتِ همه کَوْنی
که مَخْلَصِ دلِ حیران و مُهْرۀ نَردی
بیا بیا و بیاموز بَندۀ خود را
که در اِمامَت و تَعلیم و آگَهی، فَردی

به جانِ تو که بگویی وَطَن کُجا داری
که سَخت فِتْنۀ عقلیّ و خَصْمِ هُشیاری
چو خارپُشت، سَر اَنْدَرکَشید عقلْ امروز
که ساقیِ میِ گُلْگُون و رَشکِ گُلْزاری
سَماع باره نبودم، تو از رَهَم بُردی
به مَکْرْ راه زَنِ صد هزار طَرّاری
به گوشِ چَرخ چه گفتی، که یاوه گَرد شُده ست
به گوشِ ابر چه گفتی، که کرد دُرباری
به خاکْ هم چه نِمودی، که گشت آبِسْتن
زِ باد هم چه رُبودی، که می‌کُند زاری
به کوه‌ها، چه سِپُردی، که گنج ساز شُدند
به بَحْرها تو بیاموختی گُهَرباری
به گوشِ کُفر چه گفتی، که چَشم و گوش بِبَست
به گوشِ عقل چه گفتی، که گشت اَنْواری
چگونه از کَفِ غَم می‌رَهانی‌اَم در خواب
چگونه در غَمْ وامی کَشی به بیداری
به مِثْلِ خوابْ هزاران طَریق و چارَه‌سْتَت
که رَه دَهی دل و جان را به غُصّه نَسْپاری
چُنان که عارف، بیدار و خُفته از دنیا
زِ خار رَست کسی که سَرَش تو می‌خاری
به آفتاب و به ماه و به اَخْتَران و فَلَک
چه داده‌یی تو که بی‌پَر کنند طَیّاری
به ذَرِّه‌هایِ پرنده، چه نَغْمه از تو رَسید
که گَر به کوه رَسانی، هَمَش به رَقص آری
دِماغِ آب و گِلی را زِ مَکْر پُر کردی
چُنان که با تو هَمی‌پیچَد او به مَکّاری
دَمی که درنَدَمی تو، تَهی شوند چو خیک
نه های و هوی بِمانَد، نه زور و رَهْواری
خَموش کردم و بُگْریختم زِ خود صد بار
کَشانْ کَشان تو مرا سویِ گفت می‌آری

به حَقِّ آن کِه تو جان و جهان، جهانداری
مرا چُنان که بِپَرورده‌یی، چُنان داری
به حَقِّ حَلقۀ عِزَّت، که دامِ حَلْقِ من است
مرا به حَلْقۀ مَستان و سَرخوشان داری
به حَقِّ جانِ عظیمی، که جانْ نتیجۀ اوست
چُنان کُنی که مرا در میانِ جان داری
به حَقِّ گنجِ نَهانی، که در خَرابۀ ماست
مرا زِ چَشمِ همه مَردمانً نَهان داری
به حَقِّ باغی کَزْ چَشمِ خَلْق پِنهان است
رُخِ نَژَند مرا هَمچو اَرغَوان داری
به حَقِّ بامِ بُلندی که صومعه‌یْ مَلَک است
مرا به بام بَرآری، چو نَردبان داری
دَری که هیچ نَبَستی به رویِ ما، دَربَند
اگر زِ راحت و از سودِ ما زیان داری
چو از فَغانِ تو نَزدیک تَر به تو یار است
چه حِکْمَت است که نزدیک را فَغان داری
در آفرینشِ عالَم، چو حِکْمَت اِظْهار است
تو نیز ظاهر می‌کُن، اگر بیان داری
به بُرجِ آتش فَرمود دیگْ پالان کُن
برایِ پُختنِ خامی، چو دیگْدان داری
به بُرجِ آبی فرمود خاک را تَر کُن
به شُکرِ آن کِه دَرون چَشمۀ رَوان داری
به سَعْدِ اَکْبَر فرمود هین هُنر بِنْما
که از گُشایشِ بی‌چونِ ما نشان داری
به نَحْسِ اَکْبَر فرمود رو حَسودی کُن
دِگَر بِگو چه کُنی، چون هُنر همان داری؟
چو کرد ظاهرْ هجده هزار عالَم را
برایِ حِکْمَتِ اِظْهار اگر عِیان داری
هر آن کِه او هُنری دارد، او هَمی‌کوشَد
که شُهره گَردد در دانش و عِنانْ داری
هُنروَری که بِپوشَد هُنر، غَرَض آن است
که شُهره گَردد در سِتْر و در نَهانْ داری
وَگَر به سِتْر بِپوشَد هُنر غَرَض آن است
که شُهره گَردد در دانش و صِوانْ داری
نه اَنْبیا که رَسیدند، بَهرِ اِظْهارند؟
که ای نتیجۀ خاک، از دَرونه کان داری
که من به تَن بَشَرٌمِثْلُکُمْ بُدم، وَکْنون
مَقامِ گَنجَم و تو حَبّه‌یی ازان داری
مَنَم دلِ تو، دل از خود مَجوی، از من جوی
مُریدِ پیر شو، اَرْ دولَتِ جوان داری
اگر زِ خویش بِدانی مرا، ندانی خویش
دَرونِ خویشْ بَسی رنج و اِمْتِحان داری
بیا، تو جُزوِ مَنی، جُزو را زِ کُل مَسِکُل
بِچَفْس بر کُل، زیرا کُلِ کَلان داری
گُمان که جُزوِ یَقین است، شُد یَقینْ زِ یَقین
وَگَر جُدا هِلی‌اَش از یَقین، گُمان داری
دلیلْ سود ندارد تو را، دلیلْ مَنَم
چو بی‌مَنی، نَرَهی، گَر دلیلْ لان داری
اگر دُعا نکُنم، لُطفِ او هَمی‌گوید
که سرد و بَسته چرایی؟ بگو، زبان داری
بِگُفتَمَش که چو جانَم رَوان شود از تَن
شِعارِ شِعْرِ مرا با رَوان، رَوان داری
جواب داد مرا لُطفِ او که ای طالب
خود این شُده‌ست زِ اوَّل، چه دلْ طَپان داری؟
دِلا بگو تو تمامِ سُخَن، دَهان بَستیم
سُخَن تو گوی، که گُفتارِ جاودان داری

شبی که دَررَسَد از عشق، پیکِ بیداری
بگیرد از سَرِ عُشّاقْ خواب، بیزاری
ستاره سَجده کُند، ماه و زُهره حال آرَد
رَها کُن خِرَد و عقل، سَیر و رَهْواری
زِهی شبی که چُنان نَجْم، در طُلوع آید
به روزِ روشن بِدْهَد، صِفاتِ سَتّاری
زِ اِبْتِدایِ جهان، تا به اِنْتِهایِ جهان
کسی ندید چُنین بی‌هُشیّ و هُشیاری
تو خواه بَرجِه و خواهی فُروجِه، این نَبُوَد
کِه زَهره دارد با آفتابِ سَیّاری؟
طَمَع مَدار که امشب بَرِ تو آید خواب
که بَرنِشَست به سَیران، خَدیوِ بیداری

اگر تو هَمرَهِ بُلبُل، زِ بَهرِ گُلْزاری
تو خار را همه گُل بین، چو بَهرِ گُل، زاری
نمی‌شِناسی، باشد که خارْ گُل باشد
اگر چه می‌خَلَدَت، عاقِبَت کُند یاری
دَرونِ خار گُل است و بُرونِ خار گُل است
به احتیاط نِگَر، تا سَرِ کِه می‌خاری
چه احتیاط؟ مرا عقل و احتیاط نَمانْد
تو احتیاط کُن آخِر، که مَردِ هُشیاری
غَلَط، تو هم نَتَوانی نگاه داشت مرا
عَجَب، زِ شمعْ تو پَروانه را نِگَه داری؟
خوش است تَلْخیِ دارو و سیلیِ اُستاد
غَنیمَت است زِ یارِ وَفا، جَفاکاری
به دستِ دِلْبَر اگر عاشقی زَبون باشد
زِ عشق و عقل وِیْ است آن، نه از سَبُک ساری
به غیرِ ناز و جَفا، هر چه می‌کُند معشوق
مَباش ایمِن، کان فِتْنه است و طَرّاری
زَبون و دست خوش و عشوه می‌خوریم ای عشق
اگر دروغ فُروشی، وَ گَر مُحال آری
دروغ و عِشوه و صِدْق و مُحالِ او حال است
وَلیک غیر نَبینَد، به چَشمِ اَغْیاری

حَرام گشت ازین پَسْ فَغان و غَم خواری
بِهِشت گشت جهان، زان که تو جهانْداری
مِثالْ دِهْ که نَرویَد زِ سینه خارِ غَمی
مِثالْ دِهْ که کُند ابرِ غَم، گُهَرباری
مِثالْ دِهْ که نَیایَد زِ صُبحْ غَمّازی
مِثالْ دِهْ که نَگَردد، جهانْ به شب تاری
مِثالْ دِهْ که نَریزَد گُلی زِ شاخِ درخت
مِثالْ دِهْ که کُند توبه خارْ از خاری
مِثالْ دِهْ که رَهَد حِرص از گِداچَشمی
مِثالْ دِهْ که طَمَع وارَهَد زِ طَرّاری
مِثال گَر نَدَهی، حُسنِ بی‌مِثالِ تو بَس
که مَستیِ دل و جان است و خَصْمِ هُشیاری
چو شب به خَلْوَتِ مِعْراجِ تو مُشَرَّف شُد
به آفتابْ نَظَر می‌کُند، به صد خواری
زِ رَشکِ نِیشِکَرَت، نِی هزار ناله کُند
زِ چَنگِ هَجْرِ تو گیرند چَنگ‌ها زاری
زِ تَفِّ عشقِ تو سوزی ست، در دلِ آتش
هم از هَوایِ تو دارد، هوا سَبُک ساری
برایِ خِدمَتِ تو آبْ در سُجود رَوَد
زِ دَردِ توست بَرین خاکْ رَنگِ بیماری
زِ عشقِ تابشِ خورشیدِ تو، به وَقتِ طُلوع
بُلند کرد سَر آن کوه، نی زِ جَبّاری
که تا نَخُست بَرو تابَد آن تَفِ خورشید
نَخُست او کُند آن نور را خریداری
تَنا زِ کوه بیاموز، سَر به بالا دار
که کانِ عشقِ خدایی، نه کم زِ کُهْساری
مَکُن به زیر و به بالا، به لامَکان کُن سَر
که هست شش جِهَت آن جا تو را نگوساری
به دلْ نِگَر، که دلِ تو بُرون شش جِهَت است
که دلْ تو را بِرَهانَد ازین جِگَرخواری
رَوانه باش به اسرار و می تماشا کُن
زِ آسْمان بِپَذیر این لَطیفْ رَفتاری
چو غوره از تُرُشی رو به سویِ انگوری
چو نِی بُرو زِ نِی‌یی، جانِبِ شِکَرباری
حَلاوَتِ شِکَرِ او گِلویِ من بِگِرفت
بِمانْدم از رُخِ خوبَش زِ خوب گُفتاری
بگو به عشق که ای عشق، خوشْ گِلوگیری
گَهِ جَفا و وَفا، خوب و خوب کِرداری
گِلو چو سَخت بِگیری، سَبُک بَرآیَد جان
دَرآیَدم زِ تو جان، چون گِلومْ اَفْشاری
گِلویِ خود به رَسَن زان سِپُرد خوشْ مَنصور
دِلا چو بویْ بَری، صد گِلو تو بِسْپاری
زِ کودکی تو به پیری، رَوانه‌ییّ و دَوان
وَلیکِن، آن حَرَکت نیست فاش و اِظْهاری

به اهلِ پَردۀ اسرارها بِبَر خَبَری
که پَرده‌هایِ شما بَردَرید از قَمَری
نِشَسته بودند یک شب نُجوم و سَیّارات
برایِ طَلْعَتِ آن آفتابْ در سَمَری
بَریدِ غَیرت، شمشیر بَرکَشید و بِرَفت
که در چه اید؟ بِگُفتند نیستْمان خَبَری
بَریدِ غَیرت واگشت و هر یکی می‌گفت
به ناله‌هایِ پُرآتش که آه واحَذَری
شَبانگَهانی عَقرب چو کَزْدُمَک می‌رفت
به گوشه‌هایِ سَراپَرده‌هاش بر خَطَری
که پاسْبانِ سَراپَردۀ جَلالَتِ او
به نَفْطِ قَهْر بِزَد، تا بِسوخت از شَرَری
دَریغ دیدۀ بَختَم، به کُحْلِ خاکِ دَرَش
زِ بَهرِ روشنیِ چَشم، یافتی نَظَری
که تا به قوَّتِ آن، یک نَظَر بِدو کردی
که مِهْر و ماه نَیابَند اَنْدَرو اَثَری
که نَسْرِ طایِر بُگْذشت از هَوَس آن سو
به اعتمادْ که او راست بَسته بال و پَری
یکی مگس زِ شِکَرهایِ بی‌کَرانۀ او
پَرید در پِیِ آن نَسْر و بَرسُکُسْت سَری
چو بویِ خَمْرِ رَحیقَش، بُرون زَنَد زِ جهان
خَراب و مَست بِبینی به هر طَرَف عُمَری
به بَرّ و بَحْر فُتاده‌ست وَلْوَله‌یْ شادی
که بَحْرِ رَحْمَت پوشید، قالَبِ بَشَری
فَکَند ایمِن و ساکِن، حَذَرکُنانِ بَلا
سِلاح‌ها به فَراغَت، زِ تیغ یا سِپَری
که ذَرِّه‌هایِ هواها و قَطره‌هایِ بِحار
به گوشْ حَلقۀ او کرد و بر میانْ کَمَری
چو حَقِّ خِدمَتِ او ماجَرا کُند آغاز
یَقین شود همه را زان که نیستْشان هُنری
نِگار گَر به گَهِ نَقْش، شهرها می‌کرد
گُشاد هندسه را پَس مُهَندسانه دَری
چو دَررَسید به تبریز و نَقْشِ او، ناگاه
بَرو فُتاد شُعاعاتِ روحِ سیم بَری
قَلَم شِکَست و بِیُفتاد بی‌خَبَر بر جای
چو مَستیانِ شبانه، زِ خوردنِ سَکَری
تمام چون کُنم این را؟ که خاطِر از آتش
هَمی‌گُدازد در آبِ شُکر چون شِکَری

بِجِه بِجِه زِ جهان، تا شَهِ جهانْ باشی
شِکَر سِتان هَله، تا تو شِکَرسِتان باشی
بِجِه بِجِه چو شِهاب از برایِ کُشتنِ دیو
چو زَ اخْتَری بِجَهی، قُطبِ آسْمان باشی
چو عَزمِ بَحْر کُند نوح، کَشتی‌اَش باشی
رَوَد به چَرخْ مَسیحا، تو نردبان باشی
گَهی چو عیسیِ مَریَم، طَبیبِ جان گَردی
گَهی چو موسیِ عِمْران رَوی، شَبان باشی
زِ بَهرِ پُختنِ تو آتشی‌ست روحانی
چو پس جَهی چو زنان، خامِ قَلْتَبان باشی
زِ آتش اَرْ نَگُریزی، تمامْ پُخته شَوی
چو نانِ پُخته، رئیس و عزیزِ خوان باشی
چو خوان بَرآیی و اِخْوان تو را قَبول کنند
مِثالِ نانْ مَدَدِ جان شویّ و جان باشی
اگر چه مَعدنِ رنجی، به صَبر، گَنج شَوی
اگر چه خانۀ عیبی، تو غَیب دان باشی
من این بِگُفتم و از آسْمان نِدا آمد
به گوشِ جان که چُنین گَر شَوی، چُنان باشی
خَمُش دَهان پِیِ آن است تا شِکَرخایی
نه آن که سُست فَکَندی، زَنَخ زَنان باشی

اگر دَمی بِگُذاری هوا و نااَهْلی
بِبینی آنچه نَبی دید و آنچه دید وَلی
خدا ندانی خود را و خاصْ بَنده شَوی
خدایْ را تو بِبینی، به رَغْمِ مُعْتَزِلی
اگر تو رِنْدِ تمامی، زِ اَحْمَقان بِگُریز
گُشا دو چَشمِ دِلَت را، به نورِ لَمْ یَزَلی
مگوی غیبْ کَسان را، به غَیب دان بِنِگَر
زبان زِ جَهْل بِدوز و دِگَر مَکُن دَغَلی
وضو زِ اشک بِساز و نماز کُن به نیاز
خَراب و مَست شو ای جان زِ بادۀ اَزَلی
بَرآر نَعْرۀ اَرْنی به طور، موسیٰ وار
بِزَن تو گَردن کافر، غَزا بِکُن چو علی
دُکانِ قَند طَلَب کُن زِ شَمسِ تبریزی
تو مَرد سِرکه فُروشی، چه لایِقِ عَسَلی؟

هزار جانِ مُقَدَّس، فِدایِ سُلطانی
که دستِ کُفر بَرو بَرنَبَست پالانی
بِبُرد او به سَلامَت، میانِ چندین باد
به ظُلْمَتِ لَحَدِ خود، چراغِ ایمانی
کِه برشِکافت زِرِه، بر تَنِ چُنین کافِر
زِ دیوْ تَن کِه سِتانَد؟ مَگَر سُلَیمانی
نِگینِ عشقْ کَاسیرِ وِیْ‌اند دیو و پَری
به غیرِ شیرِ حَق و ذوالْفَقارِ بُرّانی؟
برایِ قاعده، نی غَم، به پیشِ تابوتَش
دَریده صورتِ خیراتِ او گَریبانی
خُنُک کسی که دَوَد پیش و پیش کَش بِبَرَد
چو بوهُرَیره در اَنْبانْ عَقیق و مَرجانی
زِ خانه جانِبِ گور و زِ گورْ جانِبِ دوست
لِفافه را طَرَبیّ و جَنازه را جانی

نَگُفتَمَت که تو سُلطانِ خوب رویانی؟
به جایِ سَبزه تو از خاک، خوب، رویانی
هزار یوسُفِ زیبا، بَرآیَد از هر چاه
چو چَرخه و رَسَنِ حُسن را بِگَردانی
زِ بَسْ رَوَندأ جانْباز، جان شُده‌ست اَرْزان
به عَهدِ عشقِ تو مَنْسوخ شُد گِرانْ جانی
به پیشِ عاشقِ صادق، چه جان، چه بَندِ تَره
دِلا مَلَرز چو بَرگ اَرْ ازین گُلِستانی
چه داند و چه شِناسَد، نَوایِ بُلبُلِ مَست
کلاغِ بَهمنی و لَکْلَکِ بیابانی؟
چو اِشْتهایِ کَریمی به لوت صادق شُد
گِران نباشد بارانی‌یی به بورانی
نه کمتری تو زِ پروانه و حَبیبْ از شمع
وَگَر کمی زِ پَرِ او، چه باد پَرّانی؟
هزار جانِ مُقَدَّس، بَهایِ جانَ خَسیس
هَمی‌دَهَد به کَرَم یار، اینْت اَرْزانی
سُجود کرد تو را آفتابْ وَقتِ غروب
بِبُرد دولت و پیروزی‌یی به پیشانی
کسی که ذوقِ پَریشانیِ چُنین غَم یافت
دِگَر نگوید یا رَب، مَدِه پَریشانی
خَموش باش و چو ماهی، در آب رو، پنهان
کِه دید پَشّه که او می‌کُند سُلَیمانی؟
سوارِ بادِ هوا گشت، پَشّهٔ دلِ من
بِهِل تو دعوتِ عامان، چو زَاهْلِ عُمّانی
خَمُش که خوانْ بِنَهادند، وَقتِ خوردن شُد
حَریفْ صَرفه بَرَد، گَر تمامْ بَرخوانی

بگو به جانِ مُسافر زِ رَنج‌ها چونی؟
زِ رنج‌هایِ جهان و زِ رنجِ ما چونی؟
تو هَمچو عیسی و اَنْدیشه‌ها جُهودانَند
زِ مَکْر و فِعْلِ جُهودان، بگو مرا چونی؟
زِ دُشمنان و زِ بیگانگان، زیانَت نیست
که از دو چشمِ تو دورَند، زآشْنا چونی؟
اَیا کسی که خوشی، با وَفا و صُحبَتِ خَلْق
بِپُرسَمَت، زِ وَفاهایِ بی‌وَفا چونی؟
تو هَمچو مُرغْ زِ بازِ اَجَلْ گُریزانی
زِ تَرس و جَهْدِ پَریدن، دَرین هوا چونی؟
اَجَل حَیاتِ تو است اَرْ چه صورتَش مرگ است
اگر نه غافلی از وِیْ، گُریزپا چونی؟

ازین درختْ بِدان شاخ و بَر نمی‌بینی
سه شاخ داری، کور و کَریّ و گَرگینی
میانِ آب دَریّ و زِ آب می‌پُرسی
میانِ گنجِ زَری، مِسِّ قَلْب می‌چینی
خدات گوید تَدبیرِ چَشم روشن کُن
تو چَشم را بِگُذاریّ و می‌کُنی بینی
اگرچه تیره‌شبی، رو به صُبحِ صادقْ آر
مَگو که صُبحَم صُبحی، ولی دروغینی
رسید نعرۀ عشرت ز ناصر منصور
غَدَوْتُ اَشْرَبُها وَالخَمارُ یَسْقینی
مُجَرَّدانْ همه شب، نُقل و باده می‌نوشَند
دَرین خوشی که در اَفواهْ سابِقُ الدّینی
مِثالِ دُنْب زِ پَس مانده‌یی، زِ سَرمَستان
تو مَستِ بِسْترِ گرمی، حَریفِ بالینی
چو غافلی زِ ثَواب و مَقامِ مِسکینان
مُراقِبِ ذَهَبی، دُشمنِ مَساکینی
گِل است قوتِ تو هَمچون زَنانِ آبِسْتَن
تو را ازان چه که در روضه و بَساتینی؟
دِیْ و بهار همه سال مارْ خاک خورَد
اگر انار زَنَد خنده، تین کُند تینی
اگر چه نَقْشِ لَطیفی، نه سَر به سَر نَقْشی
وَگَر چه زادهٔ طینی، نِه سَر به سَر طینی
هَلا، خَموش که دیوانْ دَفِ تو تَر کردند
کَانیسِ دفتری و طالِبِ دَواوینی

زِ بامْدادْ دِلَم می‌جَهَد به سودایی
زِ بامْدادِ پِگَه، می‌زَنَد یکی رایی
چگونه آه نگویم، که آتشی بِفُروخت
که از پِگَه دلِ من گشت آتش اَفْزایی؟
فُسونِ ناله بِخوانَم، بر اژدَهایِ غَمَش
که آتش است دَمِ او و ناله سَقّایی
عَجَب که دوش کجا بوده است این دلِ من؟
که بر رُخِ دلِ من هست تازه صَفرایی
به سویِ جسمِ چو خاکسترم، مَیا گُستاخ
که زیرِ اوست یکی آتشیّ و دریایی
به خویِ آتشِ او من هَمی‌رَوَم، ای یار
به حیله‌ها و به تَزویرها و هَیهایی
زِ دردَمیدنِ عشقَش، دِلَم شِکَست آوَرْد
که عشق را دَمِ تُند است و دلْ چو سُرنایی
به جُست و جویِ وصالش، دلِ مراست به عشق
چه آتشین طَلَبیّ و چه آهنین پایی
حَدیثِ آتش گویَم زِ شَمسِ تبریزی
که تا زِ تابشِ نورَش رَسَد به هر جایی

بیا، بیا که شُدم در غَمِ تو سودایی
دَرآ، دَرآ که به جان آمدم، زِ تنهایی
عَجَب، عَجَب که بُرون آمدی به پُرسشِ من
بِبین، بِبین که چه بی‌طاقَتَم زِ شَیدایی
بِدِه بِدِه که چه آورده‌یی به تُحْفه مرا
بِنِه بِنِه، بِنِشین، تا دَمی بَرآسایی
مَرو مَرو، چه سَبَب زودْ زود می‌بِرَوی؟
بِگو، بگو که چرا دیرْ دیر می‌آیی؟
نَفَسْ نَفَس زده ام، ناله‌ها زِ فُرقَتِ تو
زمانْ زمان شُده‌ام، بی‌رُخِ تو سودایی
مَجو، مَجو پس ازین، زینهار، راهِ جَفا
مَکُن، مَکُن که کَشَد کارِ ما به رُسوایی
بُرو، بُرو که چه کَژْ می‌رَوی، به شیوه‌گَری
بیا، بیا که چه خوش می‌خَمی به رَعْنایی

تُرُش تُرُش بِنِشَستی، بَهانه دَربَستی
که نَدْهَم آبَت، زیرا که کوزه بِشْکَستی
هزار کوزهٔ زَرّین، به جایِ آن بِدَهَم
مَگیر سَخت مرا زانچه رفت در مَستی
تو را که آبِ حَیاتی، چه کم شود کوزه؟
چه حاجَت آید، جان و جهان، چو تو هستی؟
بیا که روزِ عزیز است، مَجْلِسی بَرساز
ولی چو دوش مَکُن، کَزْ میانْ بُرون جَستی
پَریر رفتم سَرمَستِ تو به خانۀ عشق
به خنده گفت بیا، کَزْ زَحیرْ وارَستی
هزار جان بِفُزودی، اگر دلی بُردی
هزار مَرهَم دادی، اگر تَنی خَستی
چرا نگیرم پایَت؟ که تاجِ سَرهایی
چرا نبوسَم دَستَت؟ که صاحِبِ دستی
دِلا میی بِسِتان کَزْ خُمارها بِرَهی
چُنین بُتی بِپَرست ای صَنَم، چو بِپْرَستی
بُرو دِلا به سَعادت، به سویِ عالَمِ دل
به شُکر آن کِه به اِقْبال و بَختْ پیوَستی
خَموش باش، اگر چه که جُمله سیم بَران
به آبِ زَر بِنویسَند هر چه گُفْتَسْتی
ضیایِ حَقّ و اِمامُ الْهُدیٰ حُسامُ الدّین
مُجیرِ خَلْق، به بالایِ روحْ ازین پَستی

بِداد پَندم اُستادِ عشق زِ اُستادی
که هین، بِتَرس زِ هر کَس که دلْ بِدو دادی
هر آن کسی که تو از نوشِ او بِنوشیدی
زِ بَعدِ نوش کُند نیشِ اوتْ فَصّادی
چو چَشمِ مَستِ کسی، کرد حَلقه در گوشت
زِ گوشْ پَنبه بُرون کُن، مَجویْ آزادی
بَرین بِنِه دلِ خود را، چو دَخْلِ خنده رَسید
که غَم نَجویَد عُشْرَت، زِ خَرمَنِ شادی
مَگَر زمینِ مُسَلَّم دَهَد تو را سُلطان
چُنان که داد به بِشْر و جُنَیدِ بغدادی
چو طوقِ موهِبَت آمد، شِکَست گردنِ غَم
رَسید دادِ خدا و بِمُرد بیدادی
به هر کجا که رَوی، ماهْ بر تو می‌تابَد
مَه است نورفَشان بر خَراب و آبادی
غُلامِ ماه شُدی، شب تو را بِهْ از روز است
که پُشت دارِ تو باشد، میانِ هر وادی
خُنُک تو را و خُنُک جُمله هَمرَهانِ تو را
که سَعْدِ اَکْبَری و نیک بَختْ اُفتادی
به وَعده‌هایِ خوشَش اعتماد کُن، ای جان
که شاهً مِثًل ندارد به راست میعادی
به گوشِ تو همه تَفسیرِ این بگوید شاه
چُنان که اُشتُرِ خود را، نَوا زَنَد حادی

بِبَست خوابِ مرا جادُوانه دِلْداری
به زیرِ سنگ نَهان کرد و در بُنِ غاری
به خواب هم نَتَوان دید خوابْ چَشمِ مرا
چو مُرده‌یی که دَراُفتاد در نَمَکساری
کجاست خواب و کجا چَشم؟ و کو قَرارِ دلی؟
کجا گُذارد این فِتْنه، صَبرِ صَبّاری؟
اگر چه کوه بُوَد، عقلْ هَمچو کَهْ بِپَرَد
بِبین چه صَرصَرِ باهیبَت است این، باری

کسی که باده خورَد بامْدادْ زین ساقی
خُمارِ چَشمِ خوشَش بین و فَهْم کُن باقی
به ناشْتاب، سَعادت مرا رَسید شِتاب
چُنان که کعبه بیاید، به نَزدِ آفاقی
بیا، حَیاتِ همه ساقیان، بِپِیما زود
شرابِ لَعْلِ خداییِّ خاصِ رواقی
هزار جامْ پُر از زَهر داده بود فِراق
رَسید مَعدنِ تِریاق و کرد تِریاقی
بیا که دولَتِ نو یافت از تو بَختِ جوان
بیا که خِلْعَتِ نو یافت از تو مُشتاقی
چگونه خنده بِپوشَم؟ انارِ خَندانَم
نَبات و قَند نَتانَد نِمود سُمّاقی
تویی که جُفت کُنی هر یَتیم را به مُراد
که هیچ جُفت نداری، به مَکْرُمَت، طاقی
جهانِ لَهْو و لَعِب، کودکانه باده دَهَد
زِ توست مَستیِ بالِغ، که زَفتْ سَغْراقی
به گِردِ خانهٔ دل، مارِ غَم‌‌ هَمی‌گَردد
بِکَنْد دیدهٔ ماران، زُمرّدِ راقی
بَرآ، در آیِنِه شو، یا زِ پیشِ چَشمَم دور
که زنگِ قیصرِ روم و عَدوِّ اَحْداقی
نِمایَد آیِنِه‌اَم عکسِ روی و قانِع نیست
صُوَر نِمایَد و بَخشَد مَزیدْ بَرّاقی
ازین گُذَر کُن، کِامْروز تا به شبْ عیش است
خَراب و مَست دَریدیم، دَلْقِ زَرّاقی
بِریز بر سَر و ریشَش سَبویِ میْ امروز
هر آن که دَم زَنَد از عقل و خوبْ اخلاقی
چراغِ قَصرِ جهان، قیصرِ من است امروز
به بَرقِ عارضِ رومیّ و چَشمِ قَفْچاقی
به بادِ باده پَراکَنده گشت ابرِ سُخَن
فِرست بادهٔ‌ بی‌ابر را، که رَزّاقی

بِرَست جان و دِلَم از خودیّ و از هستی
شُده‌‌ست خاصِ شَهَنْشاهِ روحْ در مَستی
زِهی وجود که جان یافت در عَدَم ناگاه
زِهی بُلند که جان گشت، در چُنین پَستی
دُرُست گشت مرا آنچه می‌نَدانستم
چو در دُرُستیِ آن مَهْ مرا تو بِشْکَستی
چو گشت عشقِ تو فَصّاد و اَکْحَلَم بِگُشاد
بِجَستَم از خود و گفتم زِهی سَبُک دستی
طَبیبِ فقر بِجَست و گرفت گوشِ مرا
که مُژده دِهْ که زِ رنجِ وجود وارَسْتی
زِ اِنْتِظار رَهیدی که کِی صَبا بِوَزَد
نه بَحْر را تو زَبونی، نه بَستهٔ شَستی
زِ شَمسِ تبریز این جنس‌‌ها بِخَر بِفُروش
زِ نَقْدهاش چو آن کیسه بر کَمَر بَستی