غزل ۳۰۸۴ - به جان تو که بگویی وطن کجا داری

به جانِ تو که بگویی وَطَن کُجا داری
که سَخت فِتْنۀ عقلیّ و خَصْمِ هُشیاری ۱

چو خارپُشت، سَر اَنْدَرکَشید عقلْ امروز
که ساقیِ میِ گُلْگُون و رَشکِ گُلْزاری ۲

سَماع باره نبودم، تو از رَهَم بُردی
به مَکْرْ راه زَنِ صد هزار طَرّاری ۳

به گوشِ چَرخ چه گفتی، که یاوه گَرد شُده ست
به گوشِ ابر چه گفتی، که کرد دُرباری ۴

به خاکْ هم چه نِمودی، که گشت آبِسْتن
زِ باد هم چه رُبودی، که می‌کُند زاری ۵

به کوه‌ها، چه سِپُردی، که گنج ساز شُدند
به بَحْرها تو بیاموختی گُهَرباری ۶

به گوشِ کُفر چه گفتی، که چَشم و گوش بِبَست
به گوشِ عقل چه گفتی، که گشت اَنْواری ۷

چگونه از کَفِ غَم می‌رَهانی‌اَم در خواب
چگونه در غَمْ وامی کَشی به بیداری ۸

به مِثْلِ خوابْ هزاران طَریق و چارَه‌سْتَت
که رَه دَهی دل و جان را به غُصّه نَسْپاری ۹

چُنان که عارف، بیدار و خُفته از دنیا
زِ خار رَست کسی که سَرَش تو می‌خاری ۱۰

به آفتاب و به ماه و به اَخْتَران و فَلَک
چه داده‌یی تو که بی‌پَر کنند طَیّاری ۱۱

به ذَرِّه‌هایِ پرنده، چه نَغْمه از تو رَسید
که گَر به کوه رَسانی، هَمَش به رَقص آری ۱۲

دِماغِ آب و گِلی را زِ مَکْر پُر کردی
چُنان که با تو هَمی‌پیچَد او به مَکّاری ۱۳

دَمی که درنَدَمی تو، تَهی شوند چو خیک
نه های و هوی بِمانَد، نه زور و رَهْواری ۱۴

خَموش کردم و بُگْریختم زِ خود صد بار
کَشانْ کَشان تو مرا سویِ گفت می‌آری ۱۵