این متن به خواننده توصیه میکند که از دنیای مادی و نااهلان دوری کند، به درون خود بنگرد و به شناخت خداوند برسد. همچنین، بر اهمیت پرهیز از جهل، انجام عبادت با خلوص و الهام گرفتن از شخصیتهای مقدس تأکید میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی اشارات به مفاهیم دینی و تاریخی ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۳۰۹۱ - اگر دمی بگذاری هوا و نااهلی
بِبینی آنچه نَبی دید و آنچه دید وَلی ۱
خدا ندانی خود را و خاصْ بَنده شَوی
خدایْ را تو بِبینی، به رَغْمِ مُعْتَزِلی ۲
اگر تو رِنْدِ تمامی، زِ اَحْمَقان بِگُریز
گُشا دو چَشمِ دِلَت را، به نورِ لَمْ یَزَلی ۳
مگوی غیبْ کَسان را، به غَیب دان بِنِگَر
زبان زِ جَهْل بِدوز و دِگَر مَکُن دَغَلی ۴
وضو زِ اشک بِساز و نماز کُن به نیاز
خَراب و مَست شو ای جان زِ بادۀ اَزَلی ۵
بَرآر نَعْرۀ اَرْنی به طور، موسیٰ وار
بِزَن تو گَردن کافر، غَزا بِکُن چو علی ۶
دُکانِ قَند طَلَب کُن زِ شَمسِ تبریزی
تو مَرد سِرکه فُروشی، چه لایِقِ عَسَلی؟ ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.