بر سَرِ کویِ تو عقل از سَرِ جان بَرخیزد
خوش تَر از جانْ چه بُوَد از سَرِ آن بَرخیزد
بر حِصارِ فَلَک اَرْ خوبیِ تو حَمله بَرَد
از مُقیمانِ فَلَکْ بانگِ اَمان بَرخیزد
بُگْذر از باغِ جهانْ یک سَحَر ای رَشکِ بهار
تا زِ گُلْزار و چَمَنْ رَسمِ خَزان بَرخیزد
پُشتِ اَفْلاکْ خَمیده‌ست از این بارِ گِران
ای سَبُک روحْ زِ تو بارِ گِران بَرخیزد
من چو از تیرِ تواَم بال و پَری بَخش مرا
خوش پَرَد تیرْ زمانی که کَمان بَرخیزد
رَمه خُفته‌ست هَمی‌گردد گُرگ از چپ و راست
سگِ ما بانگ بَرآرَد که شَبان بَرخیزد
من گُمانَم تو عِیان پیشِ تو من مَحْو بِهْ ام
چون عِیانْ جِلْوه کُند چهره گُمان بَرخیزد
هین خَمُش دلْ پِنِهان است کجا؟ زیرِ زبان
آشکارا شود این دلْ چو زبان بَرخیزد
این مُجاباتِ مُجیر است در آن قِطعه که گفت
بر سَرِ کویِ تو عقلْ از سَرِ جان بَرخیزد

صَنَما گَر زِ خَط و خالِ تو فرمان آرَنْد
این دلِ خسته مَجروحِ مرا جان آرَنْد
عاشقانْ نَقْشِ خیالِ تو چو بینَند به خواب
ای بَسا سیل که از دیده گِریان آرَنْد
خُنُک آن روز خوشا وَقتْ که در مَجْلِسِ ما
ساقیانْ دستِ تو گیرند و به مهمان آرَنْد
صوفیانْ طاقِ دو ابرویِ تو را سَجده بَرَند
عارفانْ آنچه نداری بَرِ تو آن آرَنْد
چَشمِ شوخِ تو چو آغاز کُند بوالْعَجَبی
آدمِ کافِر و اِبْلیسِ مُسلمان آرَنْد
بُت پَرَستانْ رُخِ خورشیدِ تو را گَر بینَند
بر قَد و قامَتِ زیبایِ تو ایمان آرَنْد
شَمّه‌یی گَر زِ تو در عالَمِ عِلْوی بِرَسَد
قُدسیانْ رَقص بَرین گُنبَدِ گَردان آرَنْد
گَر بدین عاشقِ دِلْسوخته‌یی مِسکینی
شِکَری زان لَبِ چون لَعْلِ بَدَخشان آرَنْد
جان و دل هر دو فِدایِ شِکَرِسْتانِ تو باد
آبِ حیوان چو از آن چاهِ زَنَخْدان آرَنْد
شَمسِ تبریز اگر بُلبُلِ باغِ اِرَمی
باشْ تا قوتِ تو از روضه رِضْوان آرَنْد

یا رَب این بویْ که امروز به ما می‌آید
زِ سَراپَرده اسرارِ خدا می‌آید
بوستان را کَرَمَش خِلْعَتِ نو می‌پوشَد
خَستگان را زِ دَواخانهْ دَوا می‌آید
در نمازند درختان و به تَسبیحْ طُیور
در رُکوع است بنفشه که دوتا می‌آید
هرچه آمد سویِ هستی رَهِ هستی گُم کرد
که زِ مَستی نَشِناسَد که کجا می‌آید
از یکی روحْ دَرین راه چو رو واپَس کرد
اصلِ خود دید زِ ارواحْ جُدا می‌آید
رنگِ او یافت از آن رویْ چُنین خوش رَنگ است
بویِ او یافت کَزو بویِ وَفا می‌آید
مَستِ او گشت از آن رو هَمِگان مَستِ وِیْ اَند
خوش لِقا گشت کَزانْ ماهْ لِقا می‌آید
نی بگویم زِ مَلولیِّ کسی غَم نَخورم
که شِکَر رَشک بَرَد زانچه مرا می‌آید
زان دلیر است که با شیرِ ژیان رو کرده‌ست
زان کَریم است که از گنجِ عَطا می‌آید
آن کِه سَرمَست نباشد بِرَمَد از مَردم
تا نگویند کَزو بویِ صِبا می‌آید
بَس کُن ای دوست که سَنْبوسه چو بسیار خوری
که زِ سَنْبوسه تو را بویِ گیا می‌آید

یا رَب این بویِ خوش از روضه جان می‌آید؟
یا نَسیمی‌ست کَزان سویِ جهان می‌آید؟
یا رَب این آبِ حَیات از چه وَطَن می‌جوشَد؟
یا رَب این نورِ صِفات از چه مکان می‌آید؟
عَجَب این غُلْغُله از جوقِ مَلَک می‌خیزد؟
عَجَب این قَهْقَهه از حورِ جِنان می‌آید؟
چه سَماع است که جانْ رَقص کُنان می‌گردد؟
چه صَفیر است که دلْ بال زَنان می‌آید
چه عروسی‌ست چه کابین که فَلَک چون تُتُقی‌ست
ماه با این طَبَقِ زَرْ به نشان می‌آید
چه شکار است که این تیرِ قَضا پَرّان است
وَرْ چُنین نیست چرا بانگِ کَمان می‌آید؟
مُژدهْ مُژده همه عُشّاقْ بکوبید دو دست
کان کِه از دست بِشُد دست زَنان می‌آید
از حِصارِ فَلَکی بانگِ اَمان می‌خیزد
وَزْ سویِ بَحرْ چُنین موجِ گُمان می‌آید
چَشمِ اِقْبالْ به اِقْبالِ شما مَخْمور است
این دلیل است که از عینِ عِیان می‌آید
بِرَهیدیْت ازین عالَمِ قَحْطی که دَرو
از برایِ دو سه نانْ زَخمِ سِنان می‌آید
خوش‌تَر از جان چه بُوَد؟ جان بِرَوَد باک مَدار
غَمِ رفتن چه خوری؟ چون بِهْ از آن می‌آید
هر کسی در عَجَبیّ و عَجَبِ من این است
کو نَگُنْجد به میان چون به میان می‌آید
بس کُنم گَر چه که رَمز است بَیانَش نکُنم
خودْ بیان را چه کُنی؟ جانِ بیان می‌آید

لحظه‌یی قِصّه کُنان قِصّه تبریز کنید
لحظه‌یی قِصّه آن غَمْزه خونْ ریز کنید
در فِراقِ لبِ چون شِکَّرِ او تَلْخ شُدیم
زانْ شِکَرهایِ خدایانه شِکَرریز کنید
هِنْدویِ شب سَرِ زُلْفین بِبُرَّد زِ طَمَع
زُلْفِ او گَر بِفَشانید عَبِربیز کنید
بس زبانْ کَزْ صِفَتِ آن لبِ او کُنْد شود
چون سِنانِ نَظَر از دولتِ او تیز کنید
ای بَسا شب که زِ نورِ مَهِ او روز شود
گَر چو مَهْ در طَلَبَش شیوه شَبْخیز کنید
وَقتِ شمشیر بُوَد واسطه‌ها بَرگیرید
صِرْف آرید نخواهیم که آمیز کنید
شَمسِ تبریز که خورشیدْ یکی ذَرّه اوست
ذَرّه را شَمس مگوییدَش و پَرهیز کنید

عید بُگْذشت و همه خَلْق سویِ کار شُدند
همه از نَرگسِ مَخْمورِ تو خَمّار شُدند
دست و پاشانْ تو شِکَستی چو نه پا مانْد و نه دست
پَر گُشادند و همه جَعفرِ طَیّار شُدند
اهلِ دینار کجا اُمَّتِ دیدار کجا
گَر چه دینار بِشُد لایِقِ دیدار شُدند

مرگِ ما هست عَروسیِّ اَبَد
سِرِّ آن چیست؟ هُوَ اللّهُ اَحَد
شَمسْ تَفریق شُد از روزَنه‌ها
بَسته شُد روزَنه‌ها رفت عَدَد
آن عَدَدها که در انگور بود
نیست در شیره کَزْ انگور چَکَد
هر کِه زنده‌ست به نورِاَللّهْ
مرگِ این روح مَر او راست مَدَد
بَد مَگو نیک مَگو ایشان را
که گُذشتند زِ نیکو و زِ بَد
دیده در حَق نِهْ و نادیده مَگو
تا که در دیده دِگَر دیده نَهَد
دیده دیده بُوَد آن دیده
هیچ غَیبیّ و سِری زو نَجَهَد
نَظَرَش چون که به نورُالله است
بر چُنان نور چه پوشیده شود
نورها گَر چه همه نورِ حَقَند
تو مَخوان آن همه را نورِ صَمَد
نورِ باقی‌ست که آن نورِ خداست
نورِ فانی صِفَتِ جسم و جَسَد
نورِ ناری‌ست دَرین دیده خَلْق
مَگَر آن را که حَقَش سُرمه کَشَد
نارِ او نور شُد از بَهرِ خَلیل
چَشمِ خَر شُد به صِفَتْ چَشمِ خِرَد
ای خدایی که عَطایَت دیده‌ست
مُرغِ دیده به هوایِ تو پَرَد
قُطْبِ این که فَلَکِ اَفْلاک است
در پِیِ جُستنِ تو بَست رَصَد
یا زِ دیدارِ تو دید آر او را
یا بدین عیبْ مَکُن او را رَد
دیده تَر دار تو جان را هر دَم
نِگَهَش دار زِ دامِ قَد و خَد
دیده در خواب زِ تو بیداری
این چُنین خوابْ کَمال است و رَشَد
لیک در خواب نَیابَد تَعبیر
تو زِ خوابَش بِجَهان رَغْمِ حَسَد
وَرْ نَه می‌کوشَد و بَر می‌جوشَد
زاتشِ عشقِ اَحَد تا به لَحَد

از دلِ رفته نِشان می‌آید
بویِ آن جان و جهان می‌آید
نَعْره و غُلْغُله آن مَستان
آشکارا و نَهان می‌آید
گوهر از هر طَرَفی می‌تابَد
پایْ کوبانْ سویِ جان می‌آید
از دَرِ مَشْعَله دارانِ فَلَک
آتشِ دلْ به دَهان می‌آید
جانِ پروانه میان می‌بَندَد
شمعِ روشنْ به میان می‌آید
آفتابی که زِ ما پنهان بود
سویِ ما نورفَشان می‌آید
تیر از غَیب اگر پَرّان نیست
پس چرا بانگِ کَمان می‌آید؟

گُلِ خندان که نَخندَد چه کُند؟
عَلَم از مُشک نَبندَد چه کُند؟
نارِ خَندان که دَهان بُگْشاده‌ست
چون که در پوست نگُنجد چه کُند؟
مَهِ تابانْ به جُز از خوبی و ناز
چه نِمایَد؟ چه پَسَندَد؟ چه کُند؟
آفتاب اَرْ نَدَهَد تابش و نور
پس بدین نادره گُنبَد چه کُند؟
سایه چون طَلْعَتِ خورشید بِدید
نکُند سَجده نَخُنْبَد چه کُند؟
عاشق از بویِ خوشِ پیرهَنَت
پیرهن را نَدِرانَد چه کُند؟
تَنِ مُرده که بَرو بَرگُذَری
نشود زنده نَجُنبَد چه کُند؟
دِلَم از چَنگِ غَمَت گشت چو چَنگ
نَخُروشَد نَتَرنگَد چه کُند؟
شیرِ حَقْ شاهْ صَلاحُ الدّین است
نکُند صید و نَغُرَّد چه کُند؟

گَر نَخُسپی شَبَکی جان چه شود؟
وَرْ نَکوبی دَرِ هِجْرانْ چه شود؟
وَرْ به یاری شَبَکی روز آری
از برایِ دلِ یارانْ چه شود؟
وَرْ دو دیده زِ تو روشن گردد
کوریِ دیده شیطانْ چه شود؟
وَرْ بگیرد زِ گُل اَفْشانیِ تو
همه عالَمْ گُل و ریحانْ چه شود؟
آبِ حیوان که در آن تاریکی‌ست
پُر شود شهر و بیابانْ چه شود؟
وَرْ خَضِروار قَلاووز شوی
تا لَبِ چشمه حیوانْ چه شود؟
وَرْ زِ خوانِ کَرَم و نِعْمَتِ تو
زنده گردد دو سه مِهْمانْ چه شود؟
وَرْ زِ دِلْداری و جانْ بَخشیِ تو
جانْ بیابَد دو سه بی‌جانْ چه شود؟
وَرْ سَواره سویِ میدان آیی
تا شود سینه چو میدانْ چه شود؟
رویِ چون ماهَت اگر بِنْمایی
تا رَوَد زُهره به میزانْ چه شَود؟
وَرْ بِریزی قَدَحی مالامال
بر سَرِ وَقتِ خُمارانْ چه شود؟
وَرْ بِپوشیم یکی خِلْعَتِ نو
ما غُلامانْ زِ تو سُلطانْ چه شَود؟
وَرْ چو موسیٰ تو بِگیری چوبی
تا شود چوبْ چو ثُعْبانْ چه شَود؟
وَرْ بَرآری زِ تَکِ دریا گَرد
چو کَفِ موسیِ عِمْرانْ چه شود؟
وَرْ سُلَیمان بَرِ موران آید
تا شود مورْ سُلَیمانْ چه شود؟
بس کُن و جمع کُن و خامُش باش
گَر نگویی تو پَریشانْ چه شود؟

هر کُجا بویِ خدا می‌آید
خَلْق بین بی‌سَر و پا می‌آید
زان که جان‌ها همه تشنه‌ست به وِیْ
تشنه را بانگِ سَقا می‌آید
شیرخوارِ کَرَمَند و نِگَران
تا که مادر زِ کجا می‌آید
در فِراقَند و همه مُنْتَظِرند
کَزْ کُجا وَصل و لِقا می‌آید
از مُسلمان و جُهود و تَرسا
هر سَحَر بانگِ دُعا می‌آید
خُنُک آن هوش که در گوشِ دِلَش
ز آسْمانْ بانگِ صَلا می‌آید
گوشِ خود را زِ جَفا پاک کنید
زان که بانگی زِ سَما می‌آید
گوشِ آلوده نَنوشَد آن بانگ
هر سِزایی به سِزا می‌آید
چَشمْ آلوده مَکُن از خَد و خال
کانْ شَهَنْشاهِ بَقا می‌آید
وَرْ شُد آلوده به اشکَش می‌شوی
زانکْ از آن اشکْ دَوا می‌آید
کاروانِ شِکَر از مصر رَسید
شَرفه گام و دَرا می‌آید
هین خَمُش کَزْ پِیِ باقیِّ غَزَل
شاهِ گوینده ما می‌آید

گَر نَخُسپی شَبَکی جان چه شود؟
وَرْ نَکوبی دَرِ هِجْرانْ چه شود؟
وَرْ به یاری شَبَکی روز آری
از برایِ دلِ یارانْ چه شود؟
وَرْ دو دیده به تو روشن گردد
کوریِ دیده شَیطانْ چه شود؟
گَر بَرآری زِ دلِ بَحرْ غُبار
چون کَفِ موسیِ عِمْرانْ چه شود؟
وَرْ سُلَیمان بَرِ موران آید
تا شود مورْ سُلَیمانْ چه شود؟
وَرْ چو اِلْیاس قَلاووز شوی
تا لَبِ چشمه حیوانْ چه شود؟
وَرْ بِرویَد زِ گُل اَفْشانیِ تو
همه عالَم گُل و ریحانْ چه شود؟
آبِ حیوان که در آن تاریکی‌ست
پُر شود شهر و بیابانْ چه شود؟
وَرْ زِ خوانِ کَرَم و نِعْمَتِ تو
زنده گردد دو سه مِهْمانْ چه شود؟
وَرْ زِ دِلْداری و جان بَخشیِ تو
جان بیابَد دو سه بی‌جانْ چه شود؟
وَرْ سَواره سویِ میدان آیی
تا شود سینه چو میدانْ چه شود؟
رویِ چون ماهَت اگر بِنْمایی
تا رَوَد زُهره به میزانْ چه شود؟
آستینِ کَرَم اَرْ اَفْشانی
تا نَدَرّیم گَریبانْ چه شود؟
وَرْ بِریزی قَدَحی مالامال
بر سَرِ وَقتِ خُمارانْ چه شود؟
وَرْ بِپوشیم یکی خِلْعَتِ نو
ما غُلامان زِ تو سُلطانْ چه شود؟
وَرْ چو موسیٰ بِپَذیری چوبی
تا شود چوبِ تو ثُعْبانْ چه شود؟
رو به لُطف آر و زِ دشمن مَشِنو
گَر بِجویی دلِ ایشانْ چه شود؟
بس کُن ای دلْ زِ فَغان جمع نِشین
گَر نگویی تو پَریشانْ چه شود؟

هَله زیرک هَله زیرک هَله زیرک هَله زوتَر
هَله کَزْ جُنبشِ ساقی بِدَوَد باده به سَر بَر
بِدَوَد روحْ پیاده سَرِ گنجینه گُشاده
رُخ چون زُهره نَهاده غَلَطی رویِ قَمَر بَر
هَله مَنْشین و مَیاسا بِهِل این صبر و مُواسا
بِگُزین جَهْد و مُقاسا که چو دیگم به شَرَر بَر
اگَرَم عِشْوه پَرَستی سَرِ هر راه نَبَستی
شبِ من روز شُدَستی زده رایَتْ به سَحَر بَر
هَله بَرجِه هَله بَرجِه که زِ خورشیدْ سَفَر بِهْ
قَدَم از خانه به دَر نِهْ هَمِگان را به سَفَر بَر
سَفَرِ راهِ نَهان کُن سَفَر از جسمْ به جانْ کُن
زِ فُراتْ آب رَوان کُن بِزَن آن آبْ خُضَر بَر
دَمِ بُلبُل چو شِنیدی سویِ گُلْزار دَویدی
چو بِدان باغْ رَسیدی بِدو اکنون به شَجَر بَر
به شَجَر بَر هَله بَرگو مَثَلِ فاخْته کوکو
که طَلَب کارِ بدین خو نَزَنَد کَفْ به خَبَر بَر

هَله زیرک هَله زیرک هَله زیرک هله زوتَر
هَله کَزْ جُنبشِ تو کارِ همه نیکوتر
بِدَوان از پِیِ مَردان بِنِگَر از چپ و راست
جَسته از سنگْ ستاره زِ قَمَر مَهْ روتَر
یک به یک پیشِ تو آیند چو از جا بِرَوی
هَمچو من بسته کَمَرها زِ شِکَر خوشْ خوتَر
دَرِ گُلْشَن بِگُشاید زِ درونْ صورتِ عشق
صورتش چون گُلِ سُرخ از گُلِ تَر خوشْ بوتَر
عشقْ داوود شود آهنْ از او نَرم شود
شیرْ آهو شود آن جا وزو آهوتَر
هر یکی ذَرّه شود عیسی و عیسی نَفَسی
مرگْ جانْ بَخش شود بلکه زِ جانْ دِلْجوتَر
اَنْدَر آن حال اگر ماه بِبوسَد لبِ تو
گویی‌اَش خیز بُرو از بَرِ ما آن سوتَر
دلِ مَن پُرسُخَن است اَرْ چه دَهان بَربَستم
تا بگوید خِرَدی کوست زِ ما خوش گوتَر

بِدِه آن باده به ما باده به ما اولیٰ تر
هر چه خواهی بِکُنی لیکْ وَفا اولیٰ تر
سَرِ مردان چه کُند خوب‌تَر از سَجده تو؟
مَسجدِ عیسیِ جانْ سَقفِ سَما اولیٰ تر
یک فُسون خوان صَنَما در دلِ مَجنون بَردَم
غُنچه‌های چو صَبی را نه صَبا اولیٰ تر؟
عقلْ را قبله کُند آن کِه جَمالِ تو ندید
در کَفِ کور زِ قِنْدیل عَصا اولیٰ تر
تو عَطا می‌دِهْ و از چَرخ نِدا می‌آید
که زِ دریا و زِ خورشید عَطا اولیٰ تر
لُطف‌ها کرده‌‌‌یی امروز دو تا کُن آن را
چون که در چَنگ نیایی تو دوتا اولیٰ تر
چون که خورشید بَرآیَد بِگُریزد سَرما
هر کِه سرد است ازو پُشت و قَفا اولیٰ تر
تا بِدیدم چَمَنَت ز آب و گیا بُبْریدَم
آن سُتور است که در آب و گیا اولیٰ تر
سادگی را بِبَرَد گر چه سُخَن نَقْشِ خوش است
بر رُخِ آیِنِه از نَقْشْ صَفا اولیٰ تر
صورتِ کَوْن تویی آیِنِه کَوْن تویی
دادِ آیینه به تصویرِ بَقا اولیٰ تر
خَمُش این طَبْل مَزَن تیغ بِزَن وَقتِ غَزاست
طَبْل اگر پُشتِ سپاه است غَزا اولیٰ تر

سَر فروکُن به سَحَر کَزْ سَرِ بازارِ نَظَر
طَبْله کالبَد آورده‌اَم آخِر بِنِگَر
بر سَرِ کویْ تو پُرطَبْله من بین و بِخَر
شانه‌ها و شَبه‌ها و سَره روغن‌ها تَر
شَبه منْ غمِ تو روغنِ من مَرهَمِ تو
شانه‌اَم مَحْرَم آن زُلْفِ پُر از فِتْنه و شَر
از فِراقَت تَلَفَم گشته خیالَت عَلَفَم
که دِلَم را شِکَمی شُد زِ تو پُرجوع بَقَر
من نَدانَم چه کَسَم کَزْ شِکَرت پُرهَوَسَم
ای مگس‌ها شُده از ذوقِ شِکَرهاتْ شِکَر
پَرده بَردار صَبا از بَر آن شُهره قَبا
تا زِ سیمین بَرِ او گردد کارم همه زَر
چند گویی تو بِجو یار وزو دست بِشو؟
در دو عالم نَبُوَد یارْ مرا یارِ دِگَر
چون خِرَد مانَد و دل با من؟ ای خواجه بِهِل
ماه و خورشید کِه دیده‌‌ست در اعضایِ بَشَر؟
چون که در جانِ مَنی شِسْته به چَشمانِ مَنی
شَمسِ تبریز خداوند تو چونی به سَفَر؟

هین که آمد به سَرِ کویِ تو مَجنونِ دِگَر
هین که آمد به تماشایِ تو دلْ خونِ دِگَر
عاشقِ رویِ تو را گُنبَدِ گَردون نَکُشد
مَگَرَش جایْ دَهی بر سَرِ گَردونِ دِگَر
عاشقِ تو نَخورَد حیله و اَفْسونِ کسی
تو بِخوان و تو بِدَم بر دِلَش اَفْسونِ دِگَر
عشقِ رویِ تو به شش سویِ جهانْ دامِ دل است
که ندیدند چُنان رُخْ رُخِ گُلْگونِ دِگَر
رَحْمَتی کُن تو بر آن مُرغ که در دام افتاد
که ندارد چو تو شاهَنْشَهِ بی‌چونِ دِگَر
کو در این خانه یکی سوخته‌‌‌یی مَفْتونی؟
که به شب‌ها شِنَوَد ناله مَفْتونِ دِگَر
از پَسِ نیشِکَرت اشکِ چو اَطْلَسْ بارَم
چاره‌اَم نیست جُز این اَطْلَس و اَکْسونِ دِگَر

صَنَما این چه گُمان است فرودستِ حَقیر
تا بدین حَد مَکُن و جانِ مرا خوار مگیر
کوهْ را کَهْ کُند اَنْدَر نَظَرِ مَرد قَضا
کاه را کوه کُند ذاکَ عَلَی اللّهِ یَسیر
خُنُک آن چَشم که گوهر زِ خَسی بِشْناسَد
خُنُک آن قافله‌‌‌یی که بُوَدَش دوستْ خَفیر
حاکِمی هر چه تو نامَم بِنَهی خُشنودَم
جانِ پاکِ تو که جانْ از تو شَکوراست و شَکیر
ماه را گَر تو حَبَش نام نَهی سَجده کُند
سَرو را چَنْبَر خوانی نکُند هیچ نَفیر
زان که دُشنام تو بهتر زِ ثَناهای جهان
زِ کجا بانگِ سگانْ و زِ کجا شیرْ زَئیر
ای کِه بَطّالِ تو بهتر زِ همه مُشْتَغِلان
جُز تو جُمله همه لااست از آنیم فَقیر
تاجِ زَرّین بِدِه و سیلیِ آن یارْ بِخَر
وَرْ کسی نَشْنَود این را اِنَّما اَنْتَ نَذیر
بر قَفایِ تو چو باشد اثرِ سیلیِ دوست
بوسه‌ها یابَد رویَتْ زِ نِگارانِ ضَمیر
مَردِ دنیا عَدَمی را حَشَمی پِنْدارد
عُمر در کارِ عَدَم کِی کُند ای دوست بَصیر؟
رَفت مَردی به طَبیبی به گِله‌ی دَرْدِ شِکَم
گفت او را تو چه خوردی که بِرُسته‌‌ست زَحیر؟
بیشتر رنج که آید همه از فِعْلِ گِلوست
گفت منْ سوخته نان خوردم از پِستْ فَطیر
گفت سُنْقُر بُرو آن کُحْلِ عُزَیْزی به من آر
گفت دَردِ شِکَم و کُحْل؟ خَهْ ای شیخِ کَبیر
گفت تا چَشمِ تو مَر سوخته را بِشْناسَد
تا نَنوشی تو دِگَر سوخته ای نیم ضَریر
نیست را هست گُمان بُرده‌‌‌یی از ظُلْمَتِ چَشم
چَشمَت از خاکِ در شاه شود خوب و مُنیر
هَله ای شارِحِ دل‌ها تو بگو شَرحِ غَزَل
من اگر شَرح کُنم نیز بِرَنْجَد دلِ میر

نه که مِهْمانِ غَریبم؟ تو مرا یارْ مَگیر
نه که فَلّاحِ تواَم؟ سَروَر و سالارْ مَگیر
نه که همسایه آن سایه اِحْسانِ تواَم؟
تو مرا هم سَفَر و مُشْفِق و غم خوارْ مَگیر
شَربَتِ رَحْمَتِ تو بر هَمِگان گَردان است
تو مرا تشنه و مُسْتَسْقی و بیمارْ مَگیر
نه که هر سنگ زِ خورشید نَصیبی دارد؟
تو مرا مُنْتَظِر و کُشته دیدارْ مَگیر
نه که لُطفِ تو گُنَه سوزِ گُنَه کاران است؟
تو مرا تایِب و مُسْتَغْفِرِ غَفّارْ مَگیر
نه که هر مُرغ به بال و پَرِ تو می‌پَرَّد؟
تو مرا صَعْوه شِمُر جعفرِ طَیّار مَگیر
به دو صد پَر نَتَوان بی‌مَدَدَت پَرّیدن
تو مرا زیرِ چُنین دامْ گرفتارْ مَگیر
خُفتگان را نه تماشایِ نَهان می‌بَخشی؟
تو مرا خُفته شِمُر حاضر و بیدارْ مَگیر
نه که بویِ جِگَرِ پُخته زِ من می‌آید؟
مَدَدِ اشکِ من و زَردیِ رُخْسار مَگیر
نه که مَجنون زِ تو زان سویِ خِرَد باغی یافت؟
از جُنونْ خوش شُد و می‌گفت خِرَد زارْ مَگیر
با جُنونِ تو خوشَم تا که فُنون را چه کُنم؟
چون تو هم خوابه شُدی بِسْترْ هَموارْ مَگیر
چَشمِ مَستِ تو خرابیِّ دل و عقل همه‌ست
عارضِ چون قَمَر و رنگِ چو گُلْنارْ مَگیر
قامَتِ عَرعَریَت قامَتِ ما دوتا کرد
نادریِّ ذَقَن و زُلفِ چو زُنّارْ مَگیر
این تصاویر همه خودْ صُوَرِ عشقْ بُوَد
عشقْ بی‌صورتِ چون قُلْزُمِ زَخّارْ مَگیر
خَرمَنِ خاکَم و آن ماهْ به گِردَم گَردان
تو مرا هم تَکِ این گُنبَدِ دَوّار مَگیر
من به گویِ تو خوشَم خانه من ویران گیر
من به بویِ تو خوشَم نافه تاتارْ مَگیر
میکده‌‌ست این سَرِ من ساغَرِ میْ گو بِشِکَن
چون زَر است این رُخِ من زَرِّ به خَروارْ مَگیر
چون دِلَم بُتکده شُد آزَر گو بُت مَتَراش
چون سَرَم مِعْصَره شُد خانه خَمّارْ مَگیر
کُفر و اسلام کُنون آمد و عشقْ از اَزَل است
کافِری را که کُشَد عشق زِ کُفّارْ مَگیر
بانگِ بُلبُل شِنو ای گوش بِهِل نَعْره خَر
در گُلِسْتان نِگَر ای چَشم و پِیِ خارْ مَگیر
بس کُن و طَبْل مَزَن گفتْ برایِ غیر است
من خود اَغْیارِ خودم دامَنِ اَغْیارْ مَگیر

اَخْتَران را شب وَصل است و نِثاراست و نِثار
چون سویِ چَرخ عروسی‌‌ست زِ ماهِ دَه و چار
زُهره در خویش نگُنْجَد زِ نَواهایِ لَطیف
هَمچو بُلبُل که شود مَستْ زِ گُلْ فَصلِ بهار
جَدْی را بین به کِرشْمه به اَسَد می‌نِگَرَد
حوت را بینْ که زِ دریا چه بَرآوَرْد غُبار
مُشتری اسب دَوانید سویِ پیرِ زُحَل
که جوانی تو زِ سَر گیر و بُرو مُژده بیار
کَفِّ مِرّیخ که پُرخون بُوَد از قَبْضه تیغ
گشت جان بَخْش چو خورشیدِ مُشَّرِّف آثار
دَلْوِ گَردون چو از آن آبِ حَیات آمد پُر
شود آن سُنبُله خشک ازو گوهربار
جَوْزِ پُرمَغز زِ میزان و شِکَستن نَرَمَد
حَمَل از مادرِ خود کِی بِگُریزد به نِفار؟
تیرِ غَمْزه چو رَسید از سویِ مَهْ بر دلِ قَوْس
شب روی پیشه گرفت از هَوَسَش عَقرب وار
اَنْدَرین عید بُرو گاوِ فَلَک قُربان کُن
گَر نه‌‌‌یی چون سَرَطانْ در وَحَلی کَژْرَفتار
این فَلَک هست سُطُرْلاب و حقیقتْ عشق است
هر چه گوییم از این گوشْ سویِ معنی دار
شَمسِ تبریز در آن صبح که تو درتابی
 روزِ روشن شود از رویِ چو ماهَتْ شبِ تار
اَخْتَران را شب وَصل است و نِثاراست و نِثار
چون سویِ چَرخ عروسی‌‌ست زِ ماهِ دَه و چار
زُهره در خویش نگُنْجَد زِ نَواهایِ لَطیف
هَمچو بُلبُل که شود مَستْ زِ گُلْ فَصلِ بهار
جَدْی را بین به کِرشْمه به اَسَد می‌نِگَرَد
حوت را بینْ که زِ دریا چه بَرآوَرْد غُبار
مُشتری اسب دَوانید سویِ پیرِ زُحَل
که جوانی تو زِ سَر گیر و بُرو مُژده بیار