اُشتُر و گاو و قُچی در پیشِ راه
یافتند اَنْدَر رَوِش بَندی گیاه
گفت قُچ بَخْش اَرْ کُنیم این را یَقین
هیچ کَس از ما نگردد سیر ازین
لیکْ عُمرِ هرکِه باشد بیش تَر
این عَلَف اوراست اولی گو بِخَور
که اَکابِر را مُقَدَّم داشتن
آمده‌ست از مُصْطَفی اَنْدَر سُنَن
گَرچه پیران را دَرین دورِ لِئام
در دو موضِع پیش می‌دارند عام
یا در آن لوتی که آن سوزان بُوَد
یا بر آن پُلْ کَزْ خَلَل ویران بُوَد
خِدمَتِ شیخی بزرگی قایِدی
عامْ نارَد بی‌قَرینه‌یْ فاسِدی
خیرَشان این است چِه بْوَد شَرَّشان؟
قُبْحَشان را باز دان از فَرَّشان

سویِ جامِع می‌شُد آن یک شهریار
خَلْق را می‌زَد نَقیب و چوبْدار
آن یکی را سَر شِکَستی چوبْ زَن
وان دِگَر را بَر دَریدی پیرْهَن
در میانه بی‌دلی دَهْ چوب خَورْد
بی‌گناهی که بُرو از راهْ بَرد
خونْ چَکان رو کرد با شاه و بِگُفت
ظُلْمِ ظاهِر بین چه پُرسی از نَهُفت؟
خیرِ تو این است جامِعْ می‌رَوی
تا چه باشد شَرّ و وِزْرَت ای غَوی
یک سَلامی نَشْنَود پیر از خَسی
تا نَپیچَد عاقِبَت از وِیْ بَسی
گُرگ دَریابَد وَلی را بِهْ بُوَد
زان که دَریابَد وَلی را نَفْسِ بَد
زان که گُرگ اَرْچه که بَسْ اِسْتَمگَری ست
لیکَش آن فرهنگ و کَیْد و مَکْر نیست
وَرْنه کِی اَنْدَر فُتادی او به دام
مَکْر اَنْدَر آدمی باشد تَمام
گفت قُچ با گاو و اُشتُر ای رِفاق
چون چُنین افتاد ما را اِتِّفاق
هر یکی تاریخِ عُمر اِبْدا کُنید
پیرتَر اولی‌ست باقی تَنْ زَنید
گفت قُچ مَرْجِ من اَنْدَر آن عُهود
با قُچِ قُربانِ اسماعیل بود
گاو گفتا بوده‌ام من سالْخَورْد
جُفتِ آن گاوی کِشْ آدم جُفت کرد
جُفتِ آن گاوم کِشْ آدم جَدِّ خَلْق
در زَراعَت بر زمین می‌کرد فَلْق
چون شَنید از گاو و قُچ اُشتُر شِگِفت
سَر فُرود آوَرْد و آن را بَرگرفت
در هوا بَرداشت آن بَنْدِ قَصیل
اُشتَرِ بُخْتی سَبُک بی‌قال و قیل
که مرا خود حاجَتِ تاریخ نیست
کین چُنین جسمیّ و عالی گَردنی‌ست
خود همه کَس داند ای جانِ پدر
که نباشم از شما من خُردتَر
داند این را هرکِه زَاصْحابِ نُهاست
که نَهادِ من فُزون‌تَر از شماست
جُملگان دانَند کین چَرخِ بُلند
هست صد چندان که این خاکِ نَژَند
کو گُشادِ رُقْعه‌هایِ آسْمان؟
کو نَهادِ بُقْعه‌هایِ خاکْدان؟

پَس مُسلمان گفت ای یارانِ من
پیشَم آمد مُصْطَفی سُلطانِ من
پَس مرا گفت آن یکی بر طور تاخت
با کَلیمِ حَقّ و نَرْدِ عشقْ باخت
وان دِگَر را عیسیِ صاحِبْ ‌قِران
بُرد بر اوجِ چهارم آسْمان
خیز ای پَسْ ماندهٔ دیده ضَرَر
باری آن حَلْوا و یَخْنی را بِخَور
آن هُنرمَندانِ پُر فَنْ رانْدَند
نامهٔ اِقْبال و مَنْصَب خوانْدند
آن دو فاضِلْ فَضْلِ خود دَریافتند
با مَلایِک از هُنر دَربافتند
ای سَلیمِ گولِ واپَس مانده هین
بَرجَه و بر کاسهٔ حَلْوا نِشین
پَس بِگُفتندَش که آن گَهْ تو حَریص
ای عَجَب خوردی زِ حَلْوا و خَبیص؟
گفت چون فرمود آن شاهِ مُطاع
من کِه بودم تا کُنم زان اِمْتِناع؟
تو جُهود از اَمْرِ موسی سَر کَشی؟
گَر بِخوانَد در خوشی یا ناخَوشی؟
تو مَسیحی هیچ از اَمْرِ مسیح
سَر توانی تافت در خیر و قَبیح؟
من زِ فَخْرِ اَنْبیا سَر چون کَشَم؟
خورده‌اَم حَلْوا و این دَمْ سَرخَوشَم
پَس بِگُفتندَش که وَاللهْ خوابِ راست
تو بِدیدی وین بِهْ از صد خوابِ ماست
خوابِ تو بیداری است ای بو بَطَر
که به بیداری عِیانَسْتَش اَثَر
دَر گُذَر از فَضْل و از جَلْدی و فَن
کارْ خِدمَت دارد و خُلْقِ حَسَن
بَهْرِ این آوَرْدَمان یَزدانْ بُرون
ما خَلَقْتُ الْاِنْسَ اِلّا یَعْبُدون
سامِری را آن هُنر چه سود کرد؟
کان فَنْ از بابُ اللَّهَش مَردود کرد
چه کَشید از کیمیا قارون؟ بِبین
که فُرو بُردَش به قَعْرِ خود زمین
بوالْحَکَم آخِر چه بَربَست ازهُنر
سَرنِگون رفت او زِ کُفرانْ در سَقَر
خود هُنر آن داد که دید آتشْ عِیان
نه گَپِ دَلَّ عَلَی النّار الدُّخان
ای دَلیلَت گَنْده‌تَر پیشِ لَبیب
در حقیقت از دَلیلِ آن طَبیب
چون دَلیلَت نیست جُز این ای پسر
گوه می‌خور در کُمیزی می‌نِگَر
ای دَلیلِ تو مِثالِ آن عَصا
در کَفَت دَلَّ عَلی عَیْبِ الْعَمی
غُلغُل و طاق و طُرُنْب و گیرودار
که نمی‌بینَم مرا مَعْذور دار

سَیِّدِ تِرْمِد که آن جا شاه بود
مُسْخَره‌یْ او دَلْقَکِ آگاه بود
داشت کاری در سَمَرقَند او مُهِم
جُست‌اُلاقی تا شود او مُسْتَتِم
زَد مُنادی هر کِه اَنْدَر پنج روز
آرَدَم زان جا خَبَر بِدْهَم کُنوز
دَلْقَک اَنْدَر دِهْ بُد و آن را شَنید
بَر نِشَست و تا به تِرْمِد می‌دَوید
مَرکَبی دو اَنْدَر آن رَهْ شُد سَقَط
از دَوانیدَن فَرَس را زان نَمَط
پَس به دیوانْ دَردَوید از گَردِ راه
وَقتِ ناهنگامْ رَهْ جُست او به شاه
فُجْفُجی در جُملهٔ دیوان فُتاد
شورشی در وَهْمِ آن سُلطان فُتاد
خاص و عامِ شهر را دل شُد زِ دست
تا چه تَشْویش و بَلا حادِث شُده‌ست
یا عَدویِ قاهِری در قَصْدِ ماست؟
یا بَلایی مُهْلِکی از غَیْبْ خاست
که زِ دِهْ دَلْقَک به سَیْران دُرُشت
چند اَسبی تازی اَنْدَر راه کُشت
جمع گشته بر سَرایِ شاهْ خَلْق
تا چرا آمد چُنین اِشْتاب دَلْق؟
از شِتابِ او و فُحشِ اِجْتِهاد
غُلْغُل و تَشْویش در تِرْمِد فُتاد
آن یکی دو دست بر زانوزَنان
وان دِگَر از وَهْمْ واوَیْلی‌کُنان
از نَفیر و فِتْنه و خَوْفِ نَکال
هر دلی رَفته به صد کویِ خیال
هر کسی فالی هَمی‌زَد از قیاس
تا چه آتش اوفْتاد اَنْدَر پَلاس؟
راه جُست و راهْ دادش شاهْ زود
چون زمین بوسید گُفتَش هی چه بود؟
هرکِه می‌پُرسید حالی زان تُرُش
دست بر لَب می‌نَهاد او که خَمُش
وَهْم می‌اَفْزود زین فرهنگِ او
جُمله در تَشْویش گشته دَنْگِ او
کرد اِشارَت دَلْق کِی شاهْ کَرَم
یک‌دَمی بُگْذار تا من دَمْ زَنَم
تا که باز آید به من عَقلَم دَمی
که فُتادم در عَجایِب عالَمی
بَعدِ یک ساعت که شَهْ از وَهْم و ظَن
تَلْخ گَشتَش هم گِلو و هم دَهَن
که ندیده بود دَلْقَک را چُنین
که ازو خوش‌تَرنَبودش هم‌نِشین
دایِما دَسْتان و لاغ اَفْراشتی
شاه را او شاد و خَندان داشتی
آن چُنان خَندانْش کردی در نِشَست
که گرفتی شَهْ شِکَم را با دو دست
که زِ زورِ خنده خَوی کردی تَنَش
رو در اُفْتادی زِ خنده کَردنَش
باز امروز این چُنین زَرد و تُرُش
دست بر لب می‌زَنَد کِی شَهْ خَمُش
وَهْمْ در وَهْم و خیال اَنْدَر خیال
شاه را تا خود چه آید از نَکال؟
که دِل شَهْ با غَم و پَرهیز بود
زان که خوارَمْشاه بَسْ خونْ‌ریز بود
بَس شَهانِ آن طَرَف را کُشته بود
یا به حیله یا به سَطْوَت آن عَنود
این شَهِ تِرْمِد ازو در وَهْم بود
وَز فَنِ دَلْقَکْ خود آن وَهمَش فُزود
گفت زوتَر بازگو تا حال چیست؟
این چُنین آشوب و شورِ تو زِ کیست؟
گفت من در دِهْ شَنیدم آن که شاه
زَد مُنادی بر سَرِ هر شاهْ‌راه
که کسی خواهم که تازَد در سه روز
تا سَمَرقَند و دَهَم او را کُنوز
من شِتابیدم بَرِ تو بَهْرِ آن
تا بگویم که ندارم آن تَوان
این چُنین چُستی نَیایَد از چو من
باری این اومید را بر من مَتَن
گفت شَهْ لَعْنَت بَرین زودیْت باد
که دو صد تَشْویش در شهر اوفْتاد
از برایِ این قَدَر خامْ‌ریش
آتش اَفْکَندی دَرین مَرْج و حَشیش
هَمچو این خامانِ با طَبْل و عَلَم
که اُلاقانیم در فَقَر و عَدَم
لافِ شیخی در جهان اَنْداخته
خویشتن را بایَزیدی ساخته
هم زِ خود سالِک شدُه واصِل شُده
مَحْفِلی واکرده در دَعوی‌کَده
خانهٔ دامادْ پُرآشوب و شَر
قَوْمِ دختر را نَبوده زین خَبَر
وَلْوَله که کار نیمی راست شُد
شرط‌هایی  که زِ سوی ماست شُد
خانه‌ها را روفْتیم آراسْتیم
زین هَوَس سَرمَست و خوش بَرخاستیم
زان طَرَف آمد یکی پیغامْ؟ نی
مُرغی آمد این طَرَف زان بام؟ نی
زین رِسالاتِ مَزید اَنْدَر مَزید
یک جوابی زان حَوالیتان رَسید؟
نی وَلیکِنْ یارِ ما زین آگه است
زان که از دلْ سویِ دلْ لابُد رَه است
پَس از آن یاری که اومیدِ شماست
از جوابِ نامه رَهْ خالی چراست؟
صد نِشان است از سِرار و از جِهار
لیکْ بَس کُن پَرده زین دَربَرمَدار
باز رو تا قِصّهٔ آن دَلْقِ گول
که بَلا بر خویش آوَرْد از فُضول
پَس وزیرش گفت ای حَق را سُتُن
بِشْنو از بَنده‌یْ کَمینه یک سُخُن
دَلْقَک از دِهْ بَهْرِ کاری آمده‌ست
رایِ او گشت و پَشیمانَش شُده‌ست
ز آب و روغن کُهنه را نو می‌کُند
او به مَسْخَرگی بُرون‌شو می‌کُند
غِمْد را بِنْمود و پنهان کرد تیغ
باید اَفْشُردن مَرو را بی‌َدَریغ
پِسته را یا جَوْز را تا نَشْکَنی
نی نِمایَد دل نی بِدْهَد روغنی
مَشْنو این دَفْعِ وِیْ و فرهنگِ او
دَرنِگَر در اِرْتِعاش و رَنگِ او
گفت حَق سیماهُمُ فی وَجْهِهِمْ
زان که غَمّازاست سیما و مُنِم
این مُعایَن هست ضِدِّ آن خَبَر
که به شَر بِسْرِشته آمد این بَشَر
گفت دَلْقَک با فَغان و با خُروش
صاحِبا در خونِ این مِسْکین مَکوش
بَس گُمان و وَهْم آید در ضَمیر
کان نباشد حَقّ و صادِقْ ای امیر
اِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ اِثْم است ای وزیر
نیست اِسْتَم راست خاصّه بر فَقیر
شَهْ نگیرد آن کِه می‌رَنْجانَدَش
از چه گیرد آن کِه می‌خَندانَدَش؟
گفتِ صاحِب پیش شَهْ جاگیر شُد
کاشِفِ این مَکْر و این تَزویر شُد
گفت دَلْقَک را سویِ زندان بَرید
چاپْلوس و زَرْقِ او را کَم خرید
می‌زَنیدَش چون دُهُل اِشْکَم‌ تَهی
تا دُهُل‌وار او دَهَدْمان آگَهی
تَرّ و خُشک و پُرّو تی باشد دُهُل
بانگِ او آگَهْ کُند ما را زِ کُل
تا بگوید سِرِّ خود از اِضْطِرار
آن چُنان که گیرد این دل‌ها قَرار
چون طُمَاْنینه‌ست صِدْق و با فرُوغ
دل نَیارامَد به گفتارِ دروغ
کِذْبْ چون خَس باشد و دلْ چون دَهان
خَس نگردد در دَهانْ هرگز نَهان
تا دَرو باشد زبانی می‌زَنَد
تا بِدانَش از دَهانْ بیرون کُند
خاصه که در چَشمْ اُفْتَد خَسْ زِ باد
چَشم اُفْتَد در نَم و بَند و گُشاد
ما پَس این خَس را زَنیم اکنون لَگَد
تا دَهان و چَشم ازین خَسْ وا رَهَد
گفت دَلقک ای مَلَک آهسته باش
رویِ حِلْم و مَغْفِرَت را کَم‌خَراش
تا بِدین حَد چیست تَعْجیل نِقَم؟
من نمی‌پَرَّم به دستِ تو دَرَم
آن اَدَب که باشد از بَهْرِ خدا
اَنْدَر آن مُسْتَعْجِلی نَبْوَد رَوا
وانچه باشد طَبْع و خشم و عارِضی
می‌شِتابَد تا نگردد مُرتَضی
تَرسَد اَرْ آید رِضا خَشمَش رَوَد
اِنْتِقام و ذوقِ آن فایِت شود
شَهْوتِ کاذِبْ شِتابَد در طَعام
خَوْفِ فَوْتِ ذوقْ هست آن خود سَقام
اِشْتِها صادق بُوَد تاخیر بِهْ
تا گُواریده شود آن بی‌گِرِه
تو پِیِ دَفْعِ بَلایَم می‌زَنی
تا بِبینی رَخْنه را بَندَش کُنی
تا از آن رَخْنه بُرون نایَد بَلا
غیرِ آن رَخْنه بَسی دارد قَضا
چارهٔ دَفْعِ بلا نَبْوَد سِتَم
چاره اِحْسان باشد و عَفْو و کَرَم
گفت اَلصَّدْقَه مَرَدٌّ لِلْبَلا
داوِ مَرْضاکَ بِصَدْقَهْ یا فَتی
صَدْقه نَبْود سوختنْ دَرویش را
کور کردن چَشمِ حِلْم‌اَنْدیش را
گفت شَهْ نیکوست خیر و موقِعَش
لیکْ چون خیری کُنی در موضِعَش
موضِعِ رُخ شَهْ نَهی ویرانی است
موضِعِ شَه اسب هم نادانی است
در شَریعَت هم عَطا هم زَجْر هست
شاه را صَدْر و فَرَس را دَرگَهْ است
عَدل چه بْوَد؟ وَضعْ اَنْدَر موضِعَش
ظُلْم چِه بْوَد؟ وَضعْ در ناموقِعَش
نیست باطِلْ هر چه یَزدان آفرید
از غَضَب وَزْ حِلْم وَزْ نُصْح و مَکید
خیرِ مُطْلَق نیست زین‌ها هیچ چیز
شَرِّ مُطْلَق نیست زین‌ها هیچ نیز
نَفْع و ضَرِّ هر یکی از موضِع است
عِلْمِ ازین رو واجب است و نافِع است
ای بَسا زَجْری که بر مِسْکین رَوَد
در ثَوابْ از نان و حَلْوا بِهْ بُوَد
زان که حَلْوا بی‌اَوانْ صَفْرا کُند
سیلی اَش از خُبْث مُسْتَنْقا کُند
سیلی‌یی در وَقتْ بر مِسْکین بِزَن
که رَهانَد آنَش از گَردن زدن
زَخْم در مَعنی فُتَد از خویِ بَد
چوب بر گَرد اوفْتَد نه بر نَمَد
بَزْم و زندان هست هر بَهرام را
بَزْمْ مُخْلِص را و زندانْ خام را
شَقّ باید ریش را مَرهَم کُنی
چِرک را در ریشْ مُسْتَحکَم کُنی
تا خورَد مَر گوشت را در زیرِ آن
نیمْ سودی باشد و پَنْجَهْ زیان
گفت دَلْقَک من نمی‌گویم گُذار
من هَمی‌گویم تَحَرّی‌یی بیار
هین رَهِ صَبر و تَانّی در مَبَند
صَبر کُن اندیشه می‌کُن روزِ چند
در تَانّی بر یَقینی بَر زَنی
گوشْمالِ من به ایْقانی کُنی
در رَوِش یَمْشی مُکِبًّا خود چرا
چون هَمی‌شاید شُدن در اِسْتِوا؟
مَشورت کُن با گروهِ صالِحان
بر پَیَمبَر اَمْرِ شاوِرْهُمْ بِدان
اَمْرُهُم شوری برایِ این بُوَد
کَزْ تَشاوُر سَهْو و کَژ کمتر رَوَد
این خِرَدها چون مَصابیحْ اَنْوَراست
بیست مِصْباح از یکی روشن‌تَراست
بوک مِصْباحی فُتَد اَنْوَر میان
مُشْتَعِل گشته زِ نورِ آسْمان
غَیْرَتِ حَق پَرده‌یی اَنْگیخته‌ست
سُفْلی و عُلْوی به هم آمیخته‌ست
گفت سیروا می‌طَلَب اَنْدَر جهان
بَخت و روزی را هَمی‌کُن اِمْتِحان
در مَجالِس می‌طَلَب اَنْدَر عُقول
آن چُنان عقلی که بود اَنْدَر رَسول
زان که میراث از رَسول آن است و بَس
که بِبینَد غَیْب‌ها از پیش و پَس
در بَصَرها می‌طَلَب هم آن بَصَر
که نَتابَد شَرحِ آن این مُخْتَصَر
بَهْرِ این کرده‌ست مَنْعْ آن با شُکوه
از تَرَهُّب وَزْ شُدن خَلْوَت به کوه
تا نگردد فَوْتْ این نوع اِلْتِقا
کان نَظَر بَخت است و اِکْسیرِ بَقا
در میانِ صالِحانْ یک اَصْلحی‌ست
بر سَرِ توقیعَش از سُلطانْ صَحی‌ست
کان دُعا شُد با اِجابَت مُقْتَرِن
کُفْوِ او نَبْوَد کِبارِ اِنْس و جِن
در مِری‌اَش آن کِه حُلو و حامِض است
حُجَّتِ ایشان بَرِ حَقْ داحِض است
که چو ما او را به خود اَفْراشتیم
عُذر و حُجَّت از میان بَر داشتیم
قِبْله را چون کرد دستِ حَقْ عِیان
پَس تَحَرّی بَعد ازین مَردود دان
هین بِگَردان از تَحَرّی رو و سَر
که پَدید آمد مَعاد و مُسْتَقَر
یک زمان زین قِبْله گَر ذاهِلْ شَوی
سُخْرهٔ هر قِبْلهٔ باطِلْ شَوی
چون شَوی تَمییزدِهْ را ناسِپاس
بِجْهَد از تو خَطْرَتِ قِبْله‌ شِناس
گَر ازین اَنْبار خواهی بِرّ و بُر
نیمْ ساعت هم زِ هم دَردان مَبُر
که در آن دَم که بِبُرّی زین مُعین
مُبْتَلی گردی تو با بِئْسَ الْقَرین

از قَضّا موشیّ و چَغْزی با وَفا
بر لبِ جو گشته بودند آشنا
هر دو تَنْ مربوطِ میقاتی شُدند
هر صَباحی گوشه‌یی می‌آمدند
نَرْدِ دل با همدِگَر می‌باختند
از وَساوِسْ سینه می‌پَرداختند
هر دو را دلْ از تَلاقی مُتَّسِع
همدِگَر را قِصّه‌خوان و مُسْتَمِع
رازگویان با زبان و بی‌زبان
اَلْجَماعه رَحْمَه را تاویل دان
آن اَشِر چون جُفتِ آن شاد آمدی
پنجْ ساله قِصّه‌اش یاد آمدی
جوشِ نُطْق از دلْ نِشانِ دوستی‌ست
بَستگیِّ نُطْق از بی‌اُلْفَتی‌ست
دل که دِلْبر دید کِی مانَد تُرُش؟
بُلبُلی گُل دید کِی مانَد خَمُش؟
ماهی بِریانْ زِ آسیبِ خَضِر
زنده شُد در بَحْر گشت او مُسْتَقِر
یار را با یارْ چون بِنْشَسته شُد
صد هزاران لوحِ سِرْ دانسته شُد
لوحِ مَحْفوظ است پیشانیِّ یار
رازِ کَوْنَیْنَش نِمایَد آشکار
هادیِ راه است یار اَنْدَر قُدوم
مُصْطَفی زین گفت اَصْحابی نُجوم
نَجْم اَنْدَر ریگ و دریا رَهْنَماست
چَشمْ اَنْدَر نَجْمِ نِهْ کو مُقْتداست
چَشم را با رویِ او می‌دار جُفت
گَردْ مَنْگیزان زِ راهِ بحث و گفت
زان که گردد نَجْمْ پنهان زان غُبار
چَشمْ بهتر از زبانِ با عِثار
تا بگوید او که وَحْیَسْتَش شِعار
کان نِشانَد گَرد و نَنْگیزَد غُبار
چون شُد آدم مَظْهَر وَحْی و وَداد
ناطِقه‌یْ او عَلَّمَ الْاسما گُشاد
نامِ هر چیزی چُنان که هست آن
از صَحیفه‌یْ دلْ روی گَشتَش زبان
فاش می‌گفتی زبان از رویَتَش
جُمله را خاصیَّت و ماهیَّتَش
آن چُنان نامی که اَشْیا را سِزَد
نه چُنان که حیز را خوانَد اَسَد
نوحْ نُهصَد سال در راهِ سَوی
بود هر روزیْش تَذْکیرِ نُوی
لَعْلِ او گویا زِ یاقوتُ الْقُلوب
نَه رِساله خوانْده نَه قوتُ الْقُلوب
وَعْظ را ناآموخته هیچ از شُروح
بلکه یَنْبوعِ کُشوف و شَرحِ روح
زان مِیی کان مِیْ چو نوشیده شود
آبِ نُطْق از گُنْگ جوشیده شود
طفل نوزاده شود حبر فصیح
حِکْمَتِ بالِغْ بِخوانَد چون مسیح
از کُهی که یافت زان مِیْ خوش‌لَبی
صد غَزَل آموخت داودِ نَبی
جُمله مُرغان تَرک کرده چیکْ چیک
هم‌زبان و یارِ داوود مَلیک
چه عَجَب که مُرغ گردد مَستِ او
هم شنود آهن نِدایِ دستِ او؟
صَرْصَری بر عادْ قَتّالی شُده
مَر سُلَیمان را چو حَمّالی شُده
صَرْصَری می‌بُرد بر سَر تَختِ شاه
هر صَباح و هر مَسا یک ماهه راه
هم شُده حَمّال و هم جاسوسِ او
گفتِ غایِب را کُنان مَحْسوسِ او؟
بادِ دَم که گفتِ غایِب یافتی
سویِ گوشِ آن مَلَک بِشْتافتی
که فُلانی این چُنین گفت این زمان
ای سُلَیمان مِهِ صاحِبْ‌قرآن

این سُخَن پایان ندارد گفت موش
چَغْز را روزی که مِصْباحِ هوش
وقت‌ها خواهم که گویم با تو راز
تو دَرونِ آب داری تُرک‌تاز
بر لبِ جو من تورا نَعْره‌زنان
نَشْنَوی در آبْ ناله‌یْ عاشقان
من بِدین وَقتِ مُعَیَّن ای دلیر
می‌نگردم از مُحاکاتِ تو سیر
پنج وَقت آمد نماز و رَهْنِمون
عاشقان را فی صَلاةٍ دائِمون
نه به پنج آرام گیرد آن خُمار
که در آن سَرهاست نی پانصد هزار
نیست زُرْ غِبًّا وظیفه‌یْ عاشقان
سختْ مُسْتَسْقی‌ست جانِ صادقان
نیست زُرْ غِبًّا وظیفه‌یْ ماهیان
زان که بی‌دریا ندارند اُنْسِ جان
آبِ این دریا که هایِل بُقْعه‌یی ست
با خُمارِ ماهیانْ خود جُرعه‌یی ست
یک دَمِ هِجْرانْ بر عاشق چو سال
وَصْلِ سالی مُتَّصِل پیشَش خیال
عشقْ مُسْتَسْقی‌ست مُسْتَسْقی‌طَلَب
در پِیِ هم این و آن چون روز و شب
روزْ بر شب عاشق است و مُضْطَراست
چون بِبینی شب بَرو عاشق‌تَراست
نیسْتْشان از جُست‌وجو یک لَحْظه‌ایست
از پِیِ هَمْشان یکی دَم ایست نیست
این گرفته پایِ آن آن گوشِ این
این بر آن مَدْهوش و آن مَدْهوشِ این
در دلِ معشوقْ جُمله عاشق است
در دلِ عَذْرا همیشه وامِق است
در دلِ عاشقْ به جُز معشوق نیست
در میانْشان فارِق و فاروق نیست
بر یکی اُشتُر بُوَد این دو دَرا
پَس چه زُرْ غِبًّا بِگُنجَد این دو را؟
هیچ کَس با خویش زُرْ غِبًّا نِمود؟
هیچ کَس با خود به نوبَتْ یار بود؟
آن یکی‌یی نه که عَقلَش فَهْم کرد
فَهْمِ این موقوف شُد بر مرگِ مَرد
وَرْ به عقلْ اِدراکِ این مُمکِن بُدی
قَهْرِ نَفْس از بَهْرِ چه واجِب شُدی؟
با چُنان رَحمَت که دارد شاهِ هُش
بی‌ضَرورَتْ چون بِگویَد نَفْسْ کُش؟

گفت کِی یار عزیزِ مِهْرکار
من ندارم بی‌رُخَت یک‌دَمْ قرار
روزْ نور و مَکْسَب و تابَم تویی
شبْ قَرار و سَلْوَت و خوابَم تویی
از مُروَّت باشد اَرْ شادَم کُنی
وَقت و بی‌وَقتْ از کَرَمْ یادَم کُنی
در شبانْروزی وظیفه‌یْ چاشْتگاه
راتِبه کردی وِصالْ ای نیکْ‌خواه
من بدین یک‌بار قانِع نیستم
در هوایَت طُرفه اِنْسانیستم
پانْصَد اِسْتِسْقاسْتَم اَنْدَر جِگَر
با هر اِسْتِسْقا قَرینْ جوعُ الْبَقَر
بی‌نیازی از غَمِ من ای امیر
دِهْ زکاتِ جاه و بِنْگَر در فَقیر
این فَقیرِ بی‌اَدَب نادَرْخوراست
لیکْ لُطْفِ عامِ تو زان بَرتَراست
می‌نَجویَد لُطْفِ عامِ تو سَنَد
آفتابی بر حَدَث‌ها می‌زَنَد
نورِ او را زان زیانی نابُدِه
وان حَدَث از خُشکی‌یی هیزُم شُده
تا حَدَث در گُلْخَنی شُد نورْ یافت
در دَر و دیوارِ حَمّامی بِتافت
بود آلایِش شُد آرایِش کُنون
چون بَرو بَرخوانْد خورشید آن فُسون
شَمْس هم مَعْده‌یْ زمین را گرم کرد
تا زمین باقی حَدَث‌ها را بِخَورد
جُزوِ خاکی گشت و رُست از وِیْ نَبات
هکَذا یَمْحُوالْاِلهُ السَّیِئات
با حَدَث که بَتَّرین است این کُند
کِشْ نَبات و نَرگس و نَسرین کُند
تا به نَسرینِ مَناسِک در وَفا
حَق چه بَخشَد در جَزا و در عَطا؟
چون خَبیثان را چُنین خَلْعَت دَهَد
طَیّبین را تا چه بَخشَد در رَصَد؟
آن دَهَد حَقْشان که لا عَیْنٌ رَاَت
که نگُنجَد در زبان و در لُغَت
ما کِه ییم این را بیا ای یارِ من
روزِ من روشن کُن از خُلْقِ حَسَن
مَنْگَر اَنْدَر زشتی و مَکْروهی‌اَم
که زِ پُر زَهْری چو مارِ کوهی‌اَم
ای کِه من زشت و خِصالَم جُمله زشت
چون شَوَم گُل چون مرا او خارْ کِشت؟
نوبهارِ حُسنِ گُلْ دِهْ خار را
زینَتِ طاووس دِهْ این مار را
در کَمالِ زشتی‌اَم من مُنْتَهی
لُطْفِ تو در فَضْل و در فَن مُنْتَهی
حاجَتِ این مُنْتَهی زان مُنْتَهی
تو بَر آر ای حَسرتِ سَروِ سَهی
چون بِمیرَم فَضْلِ تو خواهد گریست
از کَرَم گَرچه زِ حاجَت او بَری ست
بر سَرِ گورم بَسی خواهد ِنشَست
خواهد از چَشمِ لَطیفَش اَشکْ جَست
نوحه خواهد کرد بر مَحْرومی اَم
چَشمْ خواهد بَست از مَظْلومی اَم
اَنْدکی زان لُطْف‌ها اکنون بِکُن
حَلْقه‌یی در گوشِ من کُن زان سُخُن
آن کِه خواهی گفت تو با خاکِ من
بَرفَشان بر مَدْرِکِ غَمْناکِ من

صوفی‌یی را گفت خواجه‌یْ سیمْ پاش
ای قَدَم‌هایِ تورا جانَم فِراش
یک دِرَم خواهی تو امروز ای شَهَم
یا که فردا چاشْتگاهی سه دِرَم؟
گفت دی نیمِ دِرَم راضی‌تَرَم
زان که امروز این و فردا صد دِرَم
سیلیِ نَقْد از عَطایِ نَسْیه بِهْ
نَکْ قَفا پیشَت کَشیدم نَقْد دِهْ
خاصه آن سیلی که از دستِ تواست
که قَفا و سیلی‌اَش مَستِ تواست
هین بیا ای جانِ جان و صد جهان
خوش غَنیمَت دار نَقْدِ این زمان
دَرمَدُزد آن رویِ مَهْ از شبْ روان
سَرمَکَش زین جویْ ای آبِ رَوان
تا لبِ جو خَندَد از آبِ مَعین
لَبْ لَبِ جو سَر بَرآرَد یاسَمین
چون بِبینی بر لبِ جو سَبزه مَست
پَس بِدان از دورْ کان جا آب هست
گفت سیماهُمْ وُجوهٌ کِردگار
که بُوَد غَمّاز بارانْ سَبزه‌زار
گَر بِبارَد شب نَبینَد هیچ کَس
که بُوَد در خوابْ هر نَفْس و نَفَس
تازگیِّ هر گُلْسْتانِ جَمیل
هست بر بارانِ پنهانی دَلیل
ای اَخی من خاکی اَم تو آبی‌یی
لیکْ شاهِ رَحمَت و وَهّابی یی
آن‌چُنان کُن از عَطا و از قِسَم
که گَهْ و بی‌گَهْ به خِدمَت می‌رَسَم
بر لبِ جو من به جانْ می‌خوانَمَت
می‌نَبینَم از اِجابَت مَرحَمَت
آمدن در آبْ بر من بَسته شُد
زان که تَرکیبَم زِ خاکی رُسته شُد
یا رَسولی یا نِشانی کُن مَدَد
تا تورا از بانگِ من آگَهْ کُند
بَحْث کردند اَنْدَرین کارْ آن دو یار
آخِرِ آن بَحثْ آن آمد قَرار
که به دست آرَنْد یک رشته‌یْ دراز
تا زِ جَذْبِ رشته گردد کشفْ راز
یک سَری بر پایِ این بَنده‌یْ دوتو
بَست باید دیگرش بر پایِ تو
تا به هم آییم زین فَنْ ما دو تَن
اَنْدَر آمیزیم چون جانْ با بَدَن
هست تَنْ چون ریسمانْ بر پایِ جان
می‌کَشانَد بر زمینَش ز آسْمان
چَغْزِ جانْ در آبِ خوابِ بی‌هُشی
رَسته از موشِ تَن آید در خوشی
موشِ تَنْ زان ریسمانْ بازَش کَشَد
چند تَلْخی زین کَشِش جانْ می‌چَشَد
گَر نبودی جَذْبِ موشِ گَنْده‌مَغز
عیش‌ها کردی دَرونِ آب چَغْز
باقی‌اَش چون روز بَرخیزی زِ خواب
بِشْنَوی از نورْبَخشِ آفتاب
یک سَرِ رِشته گِرِه بر پایِ من
زان سَرِ دیگر تو پا بر عُقده زَن
تا تَوانَم من درین خُشکی کَشید
مَر تورا نَکْ شُد سَرِ رِشته پَدید
تَلْخ آمد بر دلِ چَغْز این حَدیث
که مرا در عُقده آرَد این خَبیث
هر کَراهَت در دلِ مَردِ بِهی
چون دَر آیَد از فَنی نَبْوَد تَهی
وَصْفِ حَق دان آن فِراسَت را نه وَهْم
نورِ دلْ از لوحِ کُل کرده‌ست فَهْم
اِمْتِناعِ پیلْ از سَیْران به بَیْت
با جِدِ آن پیلْبان و بانگِ هَیْت
جانِبِ کعبه نرفتی پایِ پیل
با همه لَت نه کَثیر و نه قَلیل
گفتی‌یی خود خُشک شُد پاهایِ او
یا بِمُرد آن جانِ صَوْل‌اَفْزایِ او
چون که کَردَندی سَرَش سویِ یَمَن
پیلِ نَر صد اَسْبه گشتی گامْ‌زَن
حِسِّ پیل از زَخْمِ غَیْبْ آگاه بود
چون بُوَد حِسِّ وَلیِّ با ورود؟
نه که یَعْقوبِ نَبی آن پاکْ خو
بَهْرِ یوسُف با همه اِخْوانِ او
از پدر چون خواسْتَندَش دادَران
تا بَرَندَش سویِ صَحرا یک زمان
جُمله گُفتَندَش مَیَنْدیش از ضَرَر
یک دو روزش مُهْلَتی دِهْ ای پدر
تا به هم در مَرج‌ها بازی کُنیم
ما درین دَعْوتْ اَمین و مُحْسِنیم
گفت این دانم که نَقْلَش از بَرَم
می‌فُروزَد در دِلَم دَرد و سَقَم
این دِلَم هرگز نمی‌گوید دُروغ
که زِ نورِ عَرش دارد دلْ فُروغ
آن دَلیلِ قاطِعی بُد بر فَساد
وَز قَضا آن را نکرد او اِعْتِداد
دَر گُذشت از وِیْ نشانی آن‌چُنان
که قَضا در فلسفه بود آن زمان
این عَجَب نَبْوَد که کور اُفْتَد به چاه
بوالْعَجَب افتادنِ بینایِ راه
این قَضا را گونه گون تَصْریف هاست
چَشمْ ‌بَندَش یَفْعَلُ‌اللهْ ما یَشاست
هم بِدانَد هم نَدانَد دلْ فَنَش
موم گردد بَهْرِ آن مُهْر آهَنَش
گویی‌یی دلْ گویَدَی که مَیْلِ او
چون دَرین شُد هرچه اُفْتَد باش گو
خویش را زین هم مُغَفَّل می‌کُند
در عِقالَش جانْ مُعَقَّل می‌کُند
گَر شود مات اَنْدَرین آن بوالْعَلا
آن نباشد مات باشد اِبْتِلا
یک بَلا از صد بَلایَش وا خَرَد
یک هُبوطَش بر مَعارج‌ها بَرَد
خامْ شوخی که رَهانیدَش مُدام
از خُمارِ صد هزارانْ زشتِ خام
عاقِبَت او پُخته و اُستاد شُد
جَست از رِقِّ جهانْ و آزاد شُد
از شَرابِ لایَزالی گشت مَست
شُد مُمَیِّز از خَلایقْ باز رَست
زِ اعْتِقادِ سُستِ پُر تَقْلیدَشان
وَزْ خیالِ دیدهٔ بی‌دیدَشان
ای عَجَب چه فَن زَنَد اِدْراکَشان
پیشِ جَزْر و مَدِّ بَحْرِ بی‌نِشان؟
زان بیابانْ این عِمارَت‌ها رَسید
مُلْک و شاهیّ و وزارت‌ها رَسید
زان بیابانِ عَدَمْ مُشتاقِ شوق
می‌رَسَند اَنْدَر شَهادتْ جَوْقْ جَوْق
کارَوان بر کارَوان زین بادیه
می‌رَسَد در هر مَسا و غادیه
آید و گیرد وُثاقِ ما گِرو
که رَسیدم نوبَتِ ما شُد تو رو
چون پسر چَشمِ خِرَد را بَر گُشاد
زود بابا رَخْت بر گَردون نَهاد
جادهٔ شاه است آن زین سو رَوان
وان از آن سو صادران و واردان
نیکْ بِنْگَر ما نِشَسته می‌رَویم
می‌نَبینی قاصِدِ جایِ نُویم
بَهْرِ حالی می‌نگیری رَاسِ مال
بلکه از بَهْرِ غَرَض‌ها در مَآل
پَس مُسافر این بُوَد ای رَهْ‌َپَرَست
که مَسیر و رُوش در مُسْتَقْبَل است
هم‌چُنان از پَردهٔ دلْ بی‌کَلال
دَمْ به دَمْ دَر می‌رَسَد خَیْلِ خیال
گَر نه تَصویراتْ از یک مَغْرسَند
در پِیِ هم سویِ دلْ چون می‌رَسَند؟
جَوْقْ جَوْقْ اِسْپاهِ تَصویراتِ ما
سویِ چَشمه‌یْ دلْ شِتابان از ظَما
جَرّه‌ها پُر می‌کُنند و می‌رَوَند
دایِما پیدا و پنهان می‌شوند
فِکْرها را اَخْتَرانِ چَرخْ دان
دایِر اَنْدَر چَرخِ دیگر آسْمان
سَعْد دیدی شُکر کُن ایثار کُن
نَحْس دیدی صَدْقه و اِسْتِغْفار کُن
ما کِه ییم این را؟ بیا ای شاهِ من
طالِعَم مُقْبِل کُن و چَرخی بِزَن
روح را تابان کُن از انَوارِ ماه
که زِ آسیبِ ذَنَب جانْ شُد سیاه
از خیال و وَهْم و ظَنْ بازَش رَهان
از چَهْ و جورِ رَسَن بازَش رَهان
تا زِ دِلْداریِّ خوبِ تو دلی
پَر بَرآرَد بَر پَرَد ز آب و گِلی
ای عَزیزِ مصر و در پیمانْ دُرُست
یوسُفِ مَظْلوم در زندانِ توست
در خَلاصِ او یکی خوابی بِبین
زود کَاللهُ یُحِبُّ الْمُحْسِنین
هفت گاوِ لاغَریِّ پُر گَزَند
هفت گاوِ فَربَهَش را می‌خَورَند
هفت خوشه‌یْ خُشکِ زشتِ ناپَسَند
سُنْبُلاتِ تازه‌اَش را می‌چَرَند
قَحْطْ از مِصرش بَرآمَد ای عَزیز
هین مَباش ای شاهْ این را مُسْتَجیز
یوسُفَم در حَبْسِ تو ای شَهْ نِشان
هین زِ دَستانِ زَنانَم وارَهان
از سویِ عَرشی که بودم مَربَط او
شَهْوَتِ مادَر فَکَندم کِه اهْبِطوا
پَس فُتادم زان کَمالِ مُسْتَتِم
از فَنِ زالی به زندان رَحِم
روح را از عَرشْ آرَد در حَطیم
لاجَرَم کَیْدِ زنان باشد عَظیم
اَوَّل و آخِر هبُوطِ من زِ زَن
چون که بودم روح و چون گشتم بَدَن
بِشْنو این زاریِّ یوسُف در عِثار
یا بر آن یَعْقوبِ بی‌دل رَحْم آر
ناله از اِخْوان کُنم یا از زَنان؟
که فَکَندَندَم چو آدم از جِنان
زان مِثالِ بَرگِ دِیْ پَژمُرده‌ام
کَز بِهشتِ وَصْلْ گندم خورده‌ام
چون بِدیدَم لُطْف و اِکْرامِ تورا
وان سَلامِ سِلْم و پیغامِ تورا
من سِپَنْد از چَشمِ بَد کردم پَدید
در سِپَندَم نیز چَشمِ بَد رَسید
دافِعِ هر چَشمِ بَد از پیش و پَس
چَشم‌هایِ پُر خُمارِ توست و بَس
چَشمِ بَد را چَشمِ نیکویَت شَها
مات و مُسْتَاْصَل کُند نِعْمَ الدَّوا
بَلْ زِ چَشمَت کیمیاها می‌رَسَد
چَشمِ بَد را چَشمِ نیکو می‌کُند
چَشمِ شَهْ بر چَشمِ باز دل زَده ست
چَشمِ بازشْ سخت با هِمَّت شُده ست
تا زِ بَس هِمِّت که یابید از نَظَر
می‌نگیرد بازِ شَهْ جُز شیرِ نَر
شیرِچه؟ کان شاه‌بازِ مَعْنوی
هم شِکارِ توست و هم صَیْدَش تُوی
شُد صَفیرِ باز جانْ در مَرْجِ دین
نَعْره‌هایِ لا اُحِبُّ الْآفِلین
بازِ دل را که پِیِ تو می‌پَرید
از عَطایِ بی‌حَدَت چَشمی رَسید
یافت بینی بوی و گوش از تو سَماع
هر حِسی را قِسْمَتی آمد مُشاع
هر حِسی را چون دَهی رَهْ سویِ غَیْب
نَبْوَد آن حِس را فُتورِ مرگ و شَیْب
مالِکُ الْمُلْکی به حِسْ چیزی دَهی
تا که بر حِس‌ها کُند آن حِسْ شَهی

شب چو شَهْ مَحْمود برمی‌گشت فَرد
با گروهی قومِ دُزدان بازْ خَورْد
پَس بِگُفتندَش کِه‌یی ای بوالْوَفا؟
گفت شَهْ من هم یکی‌اَم از شما
آن یکی گفت ای گروهِ مَکْرْ کیش
تا بِگویَد هر یکی فرهنگِ خویش
تا بگوید با حَریفانْ در سَمَر
کو چه دارد در جِبِلَّت از هُنر
آن یکی گفت ای گروهِ فَنْ‌فُروش
هست خاصیَّت مرا اَنْدَر دو گوش
که بِدانَم سگ چه می‌گوید به بانگ
قوم گُفتَندَش زِ دیناری دو دانْگ
آن دِگَر گفت ای گروهِ زَرْپَرَست
جُمله خاصیَّت مرا چَشم اَنْدَراست
هر کِه را شب بینم اَنْدَر قَیْرَوان
روز بِشْناسَم من او را بی‌گُمان
گفت یک خاصیَّتَم در بازو است
که زَنَم من نَقْب‌ها با زورِ دست
گفت یک خاصیَّتَم در بینی است
کارِ من در خاک‌ها بوبینی است
سِرِّاَلنّا سُ مَعادِنْ دادْ دست
که رَسولْ آن را پِیِ چه گفته است
من زِ خاکِ تَنْ بِدانَم کَنْدَر آن
چند نَقْد است و چه دارد او زِ کان
در یکی کانْ زَرِّ بی‌اندازه دَرْج
وان دِگَر دَخْلَش بُوَد کمتر زِ خَرْج
هَمچو مَجْنون بو کُنم من خاک را
خاکِ لیلی را بِیابَم بی‌خَطا
بو کُنم دانَم زِ هر پیراهَنی
گر بُوَد یوسُف وَ گَر آهَرْمَنی
هَمچو احمد که بَرَد بویْ از یَمَن
زان نَصیبی یافت این بینیِّ من
که کُدامین خاکْ همسایه‌یْ زَراست
یا کُدامین خاکْ صِفْر و اَبْتَراست
گفت یک نَکْ خاصیَت در پَنْجه‌اَم
که کَمَنْدی اَفْکَنَم طولِ عَلَم
هَمچو اَحمَد که کَمَنْد اَنْداخت جانْش
تا کَمَنْدَش بُرد سویِ آسْمانْش
گفت حَقَّش ای کَمَنْداَنْدازِ بَیْت
آن زِ من دان ما رَمَیْتَ اِذْ رَمَیْت
پَس بِپُرسیدند زان شَهْ کِی سَنَد
مَر تورا خاصیَّت اَنْدَر چه بُوَد؟
گفت در ریشَم بُوَد خاصیَّتَم
که رَهانَم مُجْرمان را از نِقَم
مُجْرِمان را چون به جِلّادان دَهَند
چون بِجُنبَد ریشِ من زیشان رَهَند
چون بِجُنْبانَم به رَحْمَت ریش را
طَی کُنند آن قَتل و آن تَشْویش را
قوم ُگفتندَش که قُطْبِ ما تُوی
که خَلاصِ روزِ مِحْنَتْمان شَوی


چون سگی بانگی بِزَد از سویِ راست
گفت می‌گوید سُلطانْ با شماست
خاکْ بو کرد آن دِگَر از رَبْوِه‌یی
گفت این هست از وُثاقِ بیوه‌یی
پَس کَمَنْد اَنْداخت اُستادِ کَمَنْد
تا شُدند آن سویِ دیوارِ بُلند
جایِ دیگر خاک را چون بوی کرد
گفت خاکِ مَخْزَنِ شاهی‌ست فَرد
نَقْب‌زَن زَد نَقْب در مَخْزَن رَسید
هر یکی از مَخْزَنِ اَسْبابی کَشید
بَس زَر و زَربَفْت و گوهرهایِ زَفْت
قوم بُردند و نَهان کردند تَفْت
شَهْ مُعَیَّن دید مَنْزِلْگاهَشان
حِلْیه و نام و پَناه و راهَشان
خویش را دُزدید ازیشان بازگشت
روزْ در دیوان بِگُفت آن سَرگُذشت
پَس رَوان گشتند سَرهَنگانِ مَست
تا که دُزدان را گرفتند و بِبَست
دستْ‌بَسته سویِ دیوان آمدند
وَزْ نِهیبِ جانِ خودْ لَرْزان شُدند
چون که اِسْتادند پیشِ تَختِ شاه
یارِ شَبْشان بود آن شاهِ چو ماه
آن کِه چَشمَش شب به هرکِه انْداختی
روزْ دیدی بی‌شَکَش بِشْناختی
شاه را بر تَخت دید و گفت این
بود با ما دوشْ شب‌گَرد و قَرین
آن که چندین خاصیت در ریشِ اوست
این گرفتِ ما هم از تَفْتیشِ اوست
عارفِ شَهْ بود چَشمَش لاجَرَم
بَر گُشاد از مَعْرِفَت لب با حَشَم
گفت و َهْوَ مَعَکُمُ این شاه بود
فِعْلِ ما می‌دید و سِرْمان می‌شُنود
چَشمِ من رَهْ بُرد شب شَهْ را شِناخت
جُمله شب با رویِ ماهَش عشقْ باخت
اُمَّتِ خود را بِخواهم من ازو
کو نگرداند زِ عارِفْ هیچ رو
چَشمِ عارف دان اَمانِ هر دو کَوْن
که بِدو یابید هر بَهرامْ عَوْن
زان مُحَمَّد شافِعِ هر داغ بود
که زِ جُز حَقْ چَشمِ او مازاغ بود
در شبِ دنیا که مَحْجوب است شید
ناظِرِ حَق بود و زو بودَش امید
از اَلَمْ نَشْرَحْ دو چَشمَش سُرمه یافت
دید آنچه جِبْرئیل آن بَرنَتافت
مَر یَتیمی را که سُرمه‌یْ حَق کَشَد
گردد او دُرِّ یَتیمِ با رَشَد
نورِ او بر دُرّه‌ها غالِب شود
آن‌چُنان مَطْلوب را طالِب شود
در نَظَر بودَش مَقاماتُ الْعِباد
لاجَرَم نامَش خدا شاهِد نَهاد
آلَتِ شاهِدْ زبان و چَشمِ تیز
که زِ شبْ‌خیزَش ندارد سِر گُریز
گَر هزاران مُدَّعی سَر بَر زَنَد
گوشِ قاضی جانِبِ شاهِد کُند
قاضیان را در حکُومَت این فَن است
شاهِد ایشان را دو چَشمِ روشن است
گفتِ شاهد زان به جایِ دیده است
کو به دیده بی‌غَرَض سِرّ دیده است
مُدَّعی دیده‌ست اما با غَرَض
پَرده باشد دیدهٔ دل را غَرَض
حَقْ هَمی‌خوانَد که تو زاهِد شَوی
تا غَرَض بُگْذاری و شاهِد شَوی
کین غَرَض‌ها پَردهٔ دیده بُوَد
بر نَظَر چون پَرده پیچیده بُوَد
پَس نَبینَد جُمله را با طِمّ و رِم
حُبُّکَ الاَشْیاءَ یُعْمی وَ یُصِم
در دِلَش خورشیدْ چون نوری نِشانْد
پیشَش اَخْتَر را مَقادیری نَمانْد
پَس بِدید او بی‌حِجابْ اَسْرار را
سَیْرِ روحِ مؤمن و کُفّار را
در زمینْ حَق را و در چَرخِ سَمی
نیست پنهان‌تَر زِ روحِ آدمی
باز کرد از رَطْب و یابِس حَقْ نَوَرْد
روح را مِنْ اَمْرِ رَبّی مُهْر کرد
پَس چو دید آن روح را چَشمِ عزیز
پَس بَرو پنهان نَمانَد هیچ چیز
شاهِدِ مُطْلَق بُوَد در هر نِزاع
بِشْکَنَد گُفتَش خُمارِ هر صُداع
نام حَقْ عدل است و شاهِدْ آنِ اوست
شاهِدِ عدل است زین رو چَشمِ دوست
مَنْظَرِ حَق دل بُوَد در دو سَرا
که نَظَر در شاهِد آید شاه را
عشقِ حَقّ و سِرِّ شاهدِبازی اَش
بود مایه‌یْ جُمله پَرده‌سازی‌اَش
پَس از آن لَوْلاک گفت اَنْدَر لِقا
در شبِ مِعْراجْ شاهِدبازِ ما
این قَضا بر نیک و بَد حاکِمْ بُوَد
بر قَضا شاهِد نَه حاکم می‌شود؟
شُد اسیرِ آن قَضا میرِ قَضا
شادْ باش ای چَشمِ ‌تیزِ مُرتَضی
عارف از مَعْروفْ بَس دَرخواست کرد
کِی رَقیبِ ما تو اَنْدَر گرم و سرد
ای مُشیرِ ما تو اَنْدَر خیر و شَر
از اِشارَت‌هایِ دلْ‌مان بی‌خَبَر
ای یَرانا لانَراهُ روز و شب
چَشمْ‌َ بَندِ ما شُده دیدِ سَبَب
چَشمِ من از چَشم‌ها بُگْزیده شُد
تا که در شب آفتابم دیده شُد
لُطفِ مَعْروفِ تو بود آن ای بِهی
پَس کَمال الْبِرِّ فی اِتْمامِهِ
یا رَب اَتْمِمْ نورَنا فِی السّا هِرَه
وَانْجِنا مِنْ مُفْضِحاتٍ قاهِرَه
یارِ شب را روزْ مَهْجوری مَدِه
جانِ قُربَت‌دیده را دوری مَدِه
بُعدِ تو مرگی‌ست با دَرد و نَکال
خاصه بُعدی که بُوَد بَعْد الْوِصال
آن کِه دیدَسْتَت مِکُن نادیده‌اَش
آبْ زَن بر سَبزهٔ بالیده‌اَش
من نکردم لا اُبالی در رَوِش
تو مَکُن هم لااُبالی در خَلِش
هین مَران از رویِ خودْ او را بَعید
آن کِه او یک‌باره آن رویِ تو دید
دیدِ رویِ جُز تو شُد غُلِّ گِلو
کُلُّ شَیْءٍ ما سِوَی اللهْ باطِلُ
باطِل‌اَند و می‌نِمایَنْدم رَشَد
زان که باطِلْ باطلِان را می‌کَشَد
ذَرّه ذَرّه کَنْدَرین اَرْض و سَماست
جِنْسِ خود را هر یکی چون کَهْرُباست
مَعْده نان را می‌کَشَد تا مُسْتَقَر
می‌کَشَد مَر آب را تَفِّ جِگَر
چَشمْ جَذابِ بُتانْ زین کوی ها
مَغزْ جویان از گُلِسْتانْ بوی ها
زان که حِسِّ چَشم آمد رَنگ کَش
مَغز و بینی می‌کَشَد بوهایِ خَوش
زین کَشِش‌ها ای خدایِ رازْدان
تو به جَذْبِ لُطْفِ خودْمان دِهْ اَمان
غالِبی بر جاذِبانْ ای مُشتری
شاید اَرْ دَرماندگان را واخَری
رو به شَهْ آوَرْد چون تشنه به ابر
آن کِه بود اَنْدَر شبِ قَدْر آن بَدْر
چون لِسان وجانِ او بود آنِ او
آنِ او با او بُوَد گُستاخ‌گو
گفت ما گشتیم چون جانْ بَندِ طین
آفتابِ جانْ تویی در یَوْمِ دین
وَقتِ آن شُد ای شَهِ مَکْتوم ‌سَیْر
کَزْ کَرَم ریشی بِجُنبانی به خَیْر
هر یکی خاصیَّت خود را نِمود
آن هُنرها جُمله بَدبَختی فُزود
آن هُنرها گَردنِ ما را بِبَست
زان مَناصِب سَرنِگوساریم و پَست
آن هُنر فی جیدِنا حَبْلٌ مَسَد
روزِ مُردن نیست زان فَن‌ها مَدَد
جُز همان خاصیَّتِ آن خوشْ حَواس
که به شب بُد چَشمِ او سُلطانْ شِناس
آن هُنرها جُمله غولِ راه بود
غیرِ چشَمی کو زِ شَهْ آگاه بود
شاه را شَرم از وِیْ آمد روزِ بار
که به شب بر رویِ شَهْ بودَش نِظار
وان سگِ آگاه از شاهِ وَداد
خود سگِ کَهْفَش لَقَب باید نَهاد
خاصیَت در گوش هم نیکو بُوَد
کو به بانگِ سگْ زِ شیر آگَهْ شود
سگ چو بیدارست شب چون پاسْبان
بی‌خَبَر نَبْوَد زِ شَبْخیزِ شَهان
هین زِ بَدنامان نباید نَنگ داشت
هوش بر اَسْرارَشان باید گُماشت
هر کِه او یک‌بار خود بَدنام شُد
خود نباید نام جُست و خام شُد
ای بَسا زَر که سِیَه ‌تابش کُنند
تا شود ایمِن زِ تاراج و گَزَند

گاوِ آبی گوهر از بَحْر آوَرَد
بِنْهَد اَنْدَر مَرْج و گِردَش می‌چَرَد
در شُعاعِ نورِ گوهر گاوِ آب
می‌چَرَد از سُنبُل و سوسَنْ شِتاب
زان فَکَنده‌یْ گاوِ آبی عَنْبَراست
که غذایَش نَرگس و نیلوفراست
هرکِه باشد قوتِ او نورِ جَلال
چون نَزایَد از لَبَش سِحْرِ حَلال؟
هرکِه چون زنبور وَحْیَسْتَش نَفَل
چون نباشد خانهٔ او پُر عَسَل؟
می‌چَرَد در نورِ گوهر آن بَقَر
ناگهان گردد زِ گوهرْ دورتَر
تاجری بر دُر نَهَد لَجْمِ سیاه
تا شود تاریکْ مَرْج و سَبزه‌گاه
پَس گُریزد مَردِ تاجر بر درخت
گاوْجویان مَرد را با شاخِ سَخت
بیست بار آن گاو تازد گِردِ مَرْج
تا کُند آن خَصْم را در شاخْ دَرْج
چون ازو نومید گردد گاوِ نَر
آید آن جا که نهاده بُد گُهَر
لَجْم بینَد فَوْقِ دُرِّ شاهْوار
پَس زِ طین بُگْریزَد او اِبْلیس‌وار
کان بِلیس از مَتْنِ طین کور و کَراست
گاوْ کِی داند که در گِل گوهراست؟
اِهْبِطوا اَفْکَند جان را در حَضیض
از نمازش کرد مَحْرومْ این مَحیض
ای رَفیقان زین مَقیل و زان مَقال
اِتِّقوا اِنِّ الْهَوی حَیْضُ الرِّجال
اِهْبِطوا اَفْکَند جان را در بَدَن
تا به گِلْ پنهان بُوَد دُرِّ عَدَن
تاجرش دانَد وَلیکِن گاوْ نی
اَهْلِ دل دانند و هر گِل‌کاوْنی
هر گِلی کَنْدَر دلِ او گوهری‌ست
گوهرش غَمّاز طینِ دیگری‌ست
وان گِلی کَزْ رَشِّ حَقْ نوری نیافت
صُحبَتِ گِل‌هایِ پُر دُر بَر نتافت
این سُخَن پایان ندارد موشِ ما
هست بر لب‌هایِ جو بر گوشِ ما

آن سِرِشته‌یْ عشقْ رشته می‌کَشَد
بر امیدِ وَصْلِ چَغْزِ با رَشَد
می‌تَنَد بر رشتهٔ دلْ دَم به دَم
که سَرِ رشته به دست آورده‌ام
هَمچو تاری شُد دل و جان در شُهود
تا سَرَ رشته به من رویی نمود
خود غُرابُ الْبَیْن آمد ناگهان
بر شکارِ موش و بُردش زان مکان
چون بَر آمَد بر هوا موش از غُراب
مُنْسَحِب شُد چَغْز نیز از قَعْرِ آب
موش در مِنْقارِ زاغ و چَغْز هم
در هوا آویخته پا در رَتَم
خَلْق می‌گفتند زاغ از مَکْر و کَیْد
چَغزِ آبی را چگونه کرد صَیْد؟
چون شُد اَنْدَر آب و چونَش در رُبود؟
چُغْزِ آبی کِی شکارِ زاغ بود؟
چَغْز گفتا این سِزایِ آن کسی
کو چو بی‌آبان شود جُفتِ خَسی
ای فَغان از یارِ ناجِنْس ای فَغان
هم‌نِشینِ نیک جویید ای مِهان
عقل را اَفْغان زِ نَفْسِ پُر عُیوب
هَمچو بینیِّ بَدی بر رویِ خوب
عقل می‌گُفتَش که جِنْسیَّت یَقین
از رَهِ مَعنی‌ست نی از آب و طین
هین مَشو صورت‌پَرَست و این مگو
سِرِّ جِنْسیَّت به صورت در مَجو
صورت آمد چون جَماد و چون حَجَر
نیست جامِد را زِ جِنْسیَّت خَبَر
جانْ چو مور و تَنْ چو دانه‌یْ گندمی
می‌کَشانَد سو به سویَش هر دَمی
مور دانَد کان حُبوبِ مُرْتَهَن
مُسْتَحیل و جِنْسِ من خواهد شُدن
آن یکی موری گرفت از راهِ جَو
مورِ دیگر گندمی بِگْرفت و دو
جَو سویِ گندم نمی‌تازد ولی
مورْ سویِ مورِ می‌آید بَلی
رفتنِ جو سویِ گندمْ تابِع است
مور را بین که به جِنْسَش راجِع است
تو مگو گندم چرا شُد سویِ جو؟
چَشم را بر خَصْم نِهْ نی بر گِرو
مورِ اَسْوَد بر سَرِ لِبْدِ سیاه
مورْ پنهان دانه پیدا پیشِ راه
عقل گوید چَشم را نیکو نِگَر
دانه هرگز کِی رَوَد بی دانه‌بَر؟
زین سَبَب آمد سویِ اَصْحابْ کَلْب
هست صورت‌ها حُبوب و مورْ قَلْب
زان شود عیسی سویِ پاکانِ چَرخ
بُد قَفَص‌ها مُختلفْ یک جِنْس فَرخ
این قَفَص پیدا و آن فَرخَش نَهان
بی‌قَفَص کَش کیِ قَفَص باشد رَوان؟
ای خُنُک چَشمی که عَقلَسْتَش امیر
عاقِبَت‌بین باشد و حَبْر و قَریر
فَرقِ زشت و نَغْز از عقل آوَرید
نی زِ چَشمی کَزْ سِیَه گفت و سِپید
چَشمْ غِرّه شُد به خَضْرایِ دِمَن
عقل گوید بر مِحَکِّ ماشْ زَن
آفَتِ مُرغ است چَشمِ کامْ‌بین
مَخْلَصِ مُرغ است عقلِ دامْ‌بین
دامِ دیگر بُد که عَقلَش دَر نَیافت
وَحْیِ غایب‌بین بدین سو زان شِتافت
جِنْس و ناجِنْس از خِرَد دانی شِناخت
سویِ صورت‌ها نَشایَد زود تاخت
نیست جِنْسیَّت به صورتْ لی و لَک
عیسی آمد در بَشَرْ جِنْسِ مَلَک
بَرکَشیدش فَوْقِ این نیلی‌حِصار
مُرغِ گَردونی چو چَغْزَش زاغْ‌وار

بود عَبْدُالْغَوْث هم‌جِنْسِ پَری
چون پَری نُه سال در پنهانْ‌پَری
شُد زَنَش را نَسْل از شویِ دِگَر
وان یَتیمانَش زِ مرگش در سَمَر
که مَرو را گُرگ زد یا رَهْ‌زَنی
یا فُتاد اَنْدَر چَهی یا مَکْمَنی
جُمله فرزندانْش در اَشْغالْ مَست
خود نگفتندی که بابایی بُده‌ست
بَعدِ نُه سال آمد او هم عاریه
گشت پیدا باز شُد مُتْواریه
یک مَهی مِهْمانِ فرزندانِ خویش
بود و زان پَسْ کَس نَدیدَش رنگ بیش
بُرد هم جِنْسیِّ پَریانَش چُنان
که رُبایَد روح را زَخْم سِنان
چون بهشتی جِنْسِ جَنَّت آمده‌ست
هم زِ جِنْسیَّت شود یَزدانْ‌ْ پَرَست
نه نَبی فَرمود جود و مَحْمَده
شاخِ جِنَّت دانْ به دنیا آمده
مِهْرها را جُمله جِنْسِ مِهْر خوان
قَهْرها را جُمله جِنْسِ قَهْر دان
لااُبالی لا اُبالی آوَرَد
زان که جِنْسِ هم بُوَند اَنْدَر خِرَد
بود جِنْسیَّت در اِدْریس از نُجوم
هشت سال او با زُحَل بُد در قُدوم
در مَشارقِ در مَغاربْ یارِ او
هم‌حَدیث و مَحْرَمِ آثارِ او
بَعدِ غَیْبَت چون که آوَرْد او قُدوم
در زمین می‌گفت او دَرسِ نُجوم
پیشِ او اِسْتارگانْ خوش صَفْ زده
اَخْتَران در درسِ او حاضر شُده
آن چُنان که خَلْقْ آوازِ نُجوم
می‌شَنیدند از خُصوص و از عُموم
جَذْبِ جِنْسیَّت کَشیده تا زمین
اَخْتَران را پیشِ او کرده مُبین
هر یکی نامِ خود و اَحْوالِ خود
باز گفته پیشِ او شَرحِ رَصَد
چیست جِنْسیَّت؟ یکی نوعِ نَظَر
که بِدان یابَند رَهْ در همدِگَر
آن نَظَر که کرد حَقْ در وِیْ نَهان
چون نَهَد در تو تو گَردی جِنْسِ آن
هر طَرَف چه می‌کَشَد تَن را؟ نَظَر
بی‌خَبَر را کِی کَشانَد با خَبَر؟
چون که اَنْدَر مَرد خویِ زَنْ نَهَد
او مُخَنَّث گردد و گان می‌دَهَد
چون نَهَد در زنْ خدا خویِ نَری
طالِبِ زن گردد آن زنْ سَعْتَری
چون نَهَد در تو صِفاتِ جِبْرئیل
هَمچو فَرْخی بر هواجویی سَبیل
مُنْتَظِر بِنْهاده دیده در هوا
از زمین بیگانه عاشقْ بر سَما
چون نَهَد در تو صِفَت‌هایِ خَری
صد پَرَت گَر هست بر آخُر پَری
از پِیِ صورت نَیامَد موشْ خوار
از خَبیثی شُد زبونِ موشْ‌خوار
طُعْمه‌جوی و خایِن و ظُلْمَت‌پَرَست
از پَنیر و فُسْتُق و دوشابْ مَست
بازِ اَشْهَب را چو باشد خویِ موش
نَنگِ موشان باشد و عارِ وُحوش
خویِ آن هاروت و ماروت ای پسر
چون بِگَشت و دادَشان خویِ بَشَر
دَر فُتادند از لَنَحْنُ الصّافّون
در چَهِ بابِلْ بِبَسته سَرنِگون
لَوْحِ مَحْفوظ از نَظَرْشان دور شُد
لَوْحِ ایشانْ ساحِر و مَسْحور شُد
پَر همان و سَر همانْ هَیْکَل همان
موسی‌یی بر عَرش و فرعونی مُهان
در پِیِ خو باش و با خوش‌خو نِشین
خوپَذیریْ روغَنِ گُل را بِبین
خاکِ گور از مَردْ هم یابد شَرَف
تا نَهَد بر گورِ او دلْ روی و کَف
خاکْ از همسایگیِّ جسمِ پاک
چون مُشَرَّف آمد و اِقْبالْ‌ناک
پَس تو هم اَلْجارُ ثُمَّ الدّارْ گو
گَر دلی داری بُرو دِلْدار جو
خاکِ او هم‌سیرتِ جانْ می‌شود
سُرمهٔ چَشمِ عزیزان می‌شود
ای بَسا در گورْ خُفته خاکْ‌وار
بِهْ زِ صد اِحْیا به نَفْع و اِنْتِشار
سایه بُرده او و خاکَش سایه‌مَند
صد هزاران زنده در سایه‌ی ْ وِی‌اَند

آن یکی دَرویش زَاطْرافِ دیار
جانِبِ تبریز آمد وامْ دار
نُه هزارش وامْ بُد از زَرْ مگر
بود در تبریز بَدْرُالدّین عُمَر
مُحْتَسِب بُد او به دل بَحْر آمده
هر سَرِ مویَش یکی حاتِم‌کَده
حاتِم اَرْ بودی گدایِ او شُدی
سَر نَهادی خاکِ پایِ او شُدی
گَر بِدادی تِشنه را بَحْری زُلال
در کَرَم شَرمَنده بودی زان نَوال
وَرْ بِکَردی ذَرّه‌یی را مَشرقی
بودی آن در هِمَّتَش نالایِقی
بر امیدِ او بِیامَد آن غریب
کو غریبان را بُدی خویش و نَسیب
با دَرَش بود آن غریبْ آموخته
وامِ بی‌حَدْ از عَطایَش توخته
هم به پُشتِ آن کَریمْ او وام کرد
که به بَخْشِش هاش واثِق بود مَرد
لا اُبالی گشته زو و وامْ‌جو
بر امیدِ قُلْزُمِ اِکْرامْ‌خو
وامْ‌داران روتُرُش او شادکام
هَمچو گُلْ خَندان از آن رَوْضُ الْکِرام
گرم شُد پُشتَش زِ خورشیدِ عَرَب
چه غَمَسْتَش از سِبالِ بولَهَب
چون که دارد عَهْد و پیوندِ سَحاب
کِی دریغ آید زِ سَقّایانْش آب؟
ساحِرانِ واقِف از دستِ خدا
کِی نَهَند این دست و پا را دست و پا؟
روبَهی که هست زان شیرانْش پُشت
بِشْکَند کَلّه‌یْ پَلَنگان را به مُشت

چون که جعفر رفت سویِ قَلْعه‌یی
قَلْعه پیشِ کامِ خُشکَش جُرعه‌یی
یک سَواره تاخت تا قَلْعه به کَر
تا دَرِ قَلْعه بِبَستَند از حَذَر
زَهره نه کَس را که پیش آید به جنگ
اَهْلِ کَشتی را چه زَهْره با نَهَنگ؟
رویْ آوَرْد آن مَلِک سویِ وزیر
که چه چاره‌است اَنْدَرین وَقت ای مُشیر
گفت آن که تَرک گویی کِبْر و فَن
پیشِ او آیی به شمشیر و کَفَن
گفت آخِر نه یکی مَردی‌ست فَرد؟
گفت مَنْگَر خوارْ در فردیِّ مَرد
چَشمْ بُگْشا قَلْعه را بِنْگَر نِکو
هَمچو سیمابَسْت لَرْزان پیشِ او
شِسْته در زین آن‌چُنان مُحکَم‌ پی اَست
گوییا شَرقیّ و غربی با وِیْ است
چند کَس هَمچون فِدایی تاختند
خویشتن را پیشِ او اَنْداختند
هر یکی را او به گُرزی می‌فَکَند
سَر نِگوسار اَنْدَر اَقْدامِ سَمَند
داده بودَش صُنْعِ حَقْ جَمعیّتی
که هَمی‌زد یک تَنِه بر اُمَّتی
چَشمِ من چون دید رویِ آن قُباد
کَثْرَتِ اَعْداد از چَشمَم فُتاد
اَخْتَرانْ بسیار و خورشید اَرْ یکی ست
پیشِ او بُنیادِ ایشان مُنْدکی ست
گَر هزاران موش پیش آرَنْد سَر
گُربه را نه تَرس باشد نه حَذَر
کِی به پیش آیَند موشانْ ای فُلان؟
نیست جَمعیّت دَرونِ جانَشان
هست جَمعیَّت به صورت‌ها فُشار
جمعِ مَعنی خواه هین از کِردگار
نیست جَمعیَّت زِ بسیاریِّ جسم
جسم را بر بادْ قایِم دان چو اسم
در دلِ موش اَرْ بُدی جَمعیَّتی
جَمع گشتی چند موش از حَمْیَتی
بَر زَدَندی چون فِدایی حَمله‌یی
خویش را بر گُربهٔ بی‌مُهْله‌یی
آن یکی چَشمَش به کُندی از ضِراب
وان دِگَر گوشَش دَریدی هم به ناب
وان دِگَر سوراخ کردی پَهْلُوَش
از جَماعَت گُم شُدی بیرون شوَش
لیکْ جَمعیَّت ندارد جانِ موش
بِجْهَد از جانَش به بانگِ گُربه هوش
خُشک گردد موش زان گُربه‌یْ عَیار
گَر بُوَد اَعْدادِ موشانْ صد هزار
از رَمه‌یْ اَنْبُه چه غَم قَصّاب را
اُنْبُهی‌یی هُش چه بَندَد خواب را؟
مالِکُ الْمُلْک است جَمعیَّت دَهَد
شیر را تا بر گَله‌یْ گوران جَهَد
صد هزاران گورِ دَه‌شاخ و دَلیر
چون عَدَم باشند پیشِ صَوْلِ شیر
مالِکُ الْمُلْک است بِدْهَد مُلْکِ حُسن
یوسُفی را تا بُوَد چون مآءِ مُزن
در رُخی بِنْهَد شُعاعِ اَخْتَری
که شود شاهی غُلامِ دختری
بِنْهَد اَنْدَر رویِ دیگر نورِ خَود
که بِبینَد نیمْ‌ْ شب هر نیک و بَد
یوسُف و موسی زِ حَقْ بُردند نور
در رُخ و رُخْسار و در ذاتُ الصُّدور
رویِ موسی بارِقی اَنْگیخته
پیشِ رو او توبْره آویخته
نورِ رویَش آن‌چُنان بُردی بَصَر
که زُمرُّد از دو دیده‌یْ مارِ کَر
او زِ حَقْ در خواسته تا توبْره
گردد آن نورِ قَوی را ساتِره
توبْره گفت از گِلیمَت ساز هین
کان لباسِ عارفی آمد اَمین
کان کِسا از نورْ صَبری یافته‌ست
نور جانْ در تار و پودَش تافته‌ست
جُز چُنین خِرقه نخواهد شُد صِوان
نورِ ما را بَر نَتابَد غیرِ آن
کوهِ قاف اَر پیش آید بَهْرِسَد
هَمچو کوهِ طور نورَش بَر دَرَد
از کَمالِ قُدرتْ اَبْدانِ رِجال
یافت اَنْدَر نورِ بی‌چونْ اِحْتِمال
آنچه طورَش بَر نَتابَد ذَرّه‌یی
قُدرَتَش جا سازد از قاروره‌یی
گشت مِشْکات و زُجاجی جایِ نور
که همی‌دَرَّد زِ نورْ آن قاف و طور
جِسمَشانْ مِشْکات دان دِلْشان زُجاج
تافته بر عَرش و اَفْلاک این سِراج
نورَشان حیرانِ این نور آمده
چون سِتاره زین ضُحی فانی شُده
زین حِکایَت کرد آن خَتْمِ رُسُل
از مَلیکِ لا یَزال و لَمْ یَزُل
که نَگُنجیدَم در اَفْلاک و خَلا
در عُقول و در نُفوسِ با عُلا
در دلِ مؤمنْ بِگُنجیدَم چو ضَیْف
بی زِ چون و بی چگونه بی زِ کَیْف
تا به دَلّالی آن دل فَوْق و تَحْت
یابَد از من پادشاهی‌ها و بَخْت
بی‌چُنین آیینه از خوبیِّ من
بَرنَتابَد نه زمین و نه زَمَن
بر دو کَونْ اسبِ تَرَحُّم تاختیم
بَسْ عَریضْ آیینه‌یی بَر ساختیم
هر دَمی زین آیِنه پَنجاه عُرْس
بِشْنو آیینه ولی شَرحَش مَپُرس
حاصِل این کَزْلُبْسِ خویشَش پَرده ساخت
که نُفوذِ آن قَمَر را می‌شِناخت
گَر بُدی پَرده زِ غیرِ لُبْسِ او
پاره گشتی گَر بُدی کوهِ دوتو
ز آهَنین دیوارها نافِذْ شُدی
توبْره با نورِ حَقْ چه فَن زَدی؟
گشته بود آن توبْره صاحِبْ تَفی
بود وَقتِ شورْ خِرقه‌یْ عارفی
زان شود آتَشْ رَهینِ سوخته
کوست با آتش زِ پیشْ آموخته
وَز هوا و عشقِ آن نورِ رَشاد
خود صَفورا هر دو دیده بادْ داد
اَوَّلا بَر بَست یک چَشم و بِدید
نورِ رویِ او و آن چَشمَش پَرید
بَعد از آن صَبرَش نَمانْد و آن دِگَر
بَر گُشاد و کرد خَرجِ آن قَمَر
هم‌چُنان مَردِ مجُاهِدْ نان دَهَد
چون بَرو زد نورِ طاعَت جان دَهَد
پَس زَنی گُفتَش زِ چَشمِ عَبْهَری
که زِ دَستَت رفتْ حَسرَت می‌خَوری
گفت حَسرَت می‌خورَم که صد هزار
دیده بودی تا هَمی‌کردم نِثار
روزَنِ چَشمَم زِ مَهْ ویران شُده‌ست
لیکْ مَهْ چون گنجْ در ویران نِشَست
کِی گُذارد گنجْ کین ویرانه‌ام؟
یادْ آرَد از رِواق و خانه‌ام؟
نورِ رویِ یُوسفی وَقتِ عُبور
می‌فُتادی در شِباکِ هر قُصور
پَس بِگُفتَندی دَرونِ خانه در
یوسُف است این سو به سَیْران و گُذَر
زان که بر دیوار دیدندی شُعاع
فَهْم کردندی پَسْ اَصْحابِ بِقاع
خانه‌یی را کِشْ دَریچه‌ست آن طَرَف
دارد از سَیْرانِ آن یوسُفْ شَرَف
هین دَریچه سویِ یوسُف باز کُن
وَزْ شِکافَش فُرجه‌یی آغاز کُن
عشقْ‌وَرْزی آن دریچه کردن است
کَزْ جَمالِ دوستْ سینه روشن است
پَس هَماره رویِ معشوقه نِگَر
این به دستِ توست بِشْنو ای پدر
راه کُن در اَنْدَرون‌ها خویش را
دور کُن اِدْراکِ غیراَنْدیش را
کیمیا داری دَوایِ پوست کُن
دُشمنان را زین صِناعَت دوست کُن
چون شُدی زیبا بِدان زیبا رَسی
که رَهانَد روح را از بی‌کَسی
پَروَرِش مَر باغِ جان‌ها را نَمَش
زنده کرده مُردهٔ غَم را دَمَش
نه همه مُلْکِ جهانِ دون دَهَد
صد هزاران مُلْکِ گوناگون دَهَد
بر سَرِ مُلْکِ جمالَش داد حَق
مُلْکَتِ تَعْبیرْ بی‌دَرس و سَبَق
مُلْکَتِ حُسنَش سویِ زندان کَشید
مُلْکَتِ عِلْمَش سویِ کیوان کَشید
شَهْ غُلامِ او شُد از عِلْم و هُنر
مُلْکِ عِلْم از مُلْکِ حُسن اُسْتوده تَر

آن غَریبِ مُمْتَحَن از بیمِ وام
در رَهْ آمد سویِ آن دارُالسَّلام
شُد سویِ تبریز و کویِ گُلْسِتان
خُفته اومیدش فرازِ گُلْ سِتان
زَد زِ دارُالْمُلْکِ تبریزِ سَنی
بر اُمیدش روشنی بر روشنی
جانْش خندان شُد از آن روضه‌یْ رِجال
از نَسیمِ یوسُف و مصرِ وِصال
گفت یا حادی اَنِخْ لی ناقَتی
جاءَ اِسْعادی وَ طارَت فاقَتی
اُبْرُکی یا ناقَتی طابَ الاُمُور
اِنَّ تَبْریزًا مُناخاتُ الصُّدور
اِسْرَحی یا ناقَتی حَوْلَ الرّیاض
اِنَّ تبریزًا لَنا نِعْمَ الْمُفاض
سارِبانا بار بُگْشا زُ اشْتُران
شهرِ تَبْریزاست و کویِ گُلْسِتان
فَرِّ فردوسی‌ست این پالیز را
شَعْشَعه‌یْ عَرشی‌ست این تبریز را
هر زمانی فَوجْ روح‌انگیزِ جان
از فَرازِ عَرشْ بر تبریزیان
چون وُثاقِ مُحْتَسِب جُست آن غَریب
خَلْق گُفتندَش که بُگْذشت آن حَبیب
او پَریر از دارِ دنیا نَقْل کرد
مَرد و زن از واقِعه‌یْ او رویْ‌زَرد
رَفت آن طاووسِ عَرشی سویِ عَرش
چون رَسید از هاتِفانَش بویِ عَرش
سایه‌اَش گَرچه پَناهِ خَلْق بود
دَر نَوَرْدید آفتابَشْ زود زود
رانْد او کَشتی ازین ساحِلْ پَریر
گشته بود آن خواجه زین غَم‌خانه سیر
نَعره‌یی زد مَرد و بی‌هوش اوفْتاد
گوییا او نیز در پِیْ جانْ بِداد
پَسْ گُلاب و آبْ بَر رویَش زَدَند
هَمرَهان بر حالَتَش گِریان شُدند
تا به شبْ بی‌خویش بود و بَعد از آن
نیمْ مُرده بازگشت از غَیْبْ جان

چون به هوش آمد بِگُفت ای کِردگار
مُجْرمَم بودم به خَلْقْ اومیدوار
گَرچه خواجه بَسْ سَخاوَت کرده بود
هیچ آن کُفْوِ عَطایِ تو نبود
او کُلَه بَخشید و تو سَر پُر خِرَد
او قَبا بَخشید و تو بالا و قَد
او زَرَم داد و تو دستِ زَرْشُمار
او سُتورم داد و تو عقلِ سَوار
خواجه شَمعَم دادو تو چَشمِ قَریر
خواجه نُقْلَم داد و تو طُعْمه‌پَذیر
او وَظیفه داد و تو عُمر و حَیات
وَعْده‌اَش زَر وَعدهٔ تو طَیّبات
او وُثاقَم داد و تو چَرخ و زمین
در وُثاقَت او و صد چون او سَمین
زَر از آنِ توست زَر او نافَرید
نان از آنِ توست نانْ از تُش رَسید
آن سَخا و رَحْمْ هم تو دادی‌اَش
کَزْ سَخاوَت می‌فُزودی شادی‌اَش
من مَرو را قِبْله‌یْ خود ساختم
قِبْله‌سازِ اَصْل را اَنْداختم
ما کجا بودیم کان دَیّان دین
عقل می‌کارید اَنْدَر آب و طین؟
چون هَمی‌کرد از عَدَمْ گَردون پَدید
وین بِساطِ خاک را می‌گُسْتَرید
زَ اخْتَران می‌ساخت او مِصْباح‌ها
وَزْ طَبایِعْ قُفلِ با مِفْتاح‌ها
ای بَسا بُنیادها پنهان و فاش
مُضْمَرِ این سَقْف کرد و این فِراش
آدم اُصْطُرلابِ اَوْصافِ عُلوست
وَصْفِ آدمْ مَظْهَرِ آیاتِ اوست
هرچه در وِیْ می‌نِمایَد عکسِ اوست
هَمچو عکسِ ماه اَنْدَر آبِ جوست
بر صُطُرلابَش نُقوشِ عَنْکَبوت
بَهْرِ اَوْصافِ اَزَل دارد ثُبوت
تا زِ چَرخِ غَیْب وَز خورشیدِ روح
عنکبوتَش دَرس گوید از شُروح
عنکبوت و این صُطُرلابِ رَشاد
بی‌مُنَجِّم در کَفِ عامْ اوفْتاد
اَنْبیا را داد حَقْ تَنْجیمِ این
غَیْب را چَشمی بِبایَد غَیْب‌بین
در چَهِ دنیا فُتادند این قُرون
عکسِ خود را دید هر یک چَهْ دَرون
از بُرون دان آنچه در چاهَت نِمود
وَرْنه آن شیری که در چَهْ شُد فُرود
بُرد خرگوشیش از رَهْ کِی فُلان
در تَکِ چاه است آن شیرِ ژیان
دَر رو اَنْدَر چاه کین از وِیْ بِکَش
چون ازو غالِب‌تَری سَر بَرکَنَش
آن مُقَلِّد سُخْرهٔ خرگوش شُد
از خیالِ خویشتَنْ پُر جوش شُد
او نگفت این نَقْشْ دادِ آب نیست
این به جُز تَقْلیبِ آن قَلّاب نیست
تو هم از دشُمن چو کینی می‌کَشی
ای زَبونِ شش غَلَط در هر شَشی
آن عَداوَت اَنْدَرو عکسِ حَق است
کَزْ صِفاتِ قَهْرْ آن جا مُشْتَق است
وآن گُنَه در وِیْ زِ جِنْسِ جُرمِ توست
باید آن خو را زِ طَبْعِ خویش شُست
خُلقِ زشتَت اَنْدَرو رویَت نِمود
که تورا او صَفحهٔ آیینه بود
چون که قُبْحِ خویش دیدی ای حَسَن
اَنْدَر آیینه بر آیینه مَزَن
می‌زَنَد بر آبْ اِسْتاره‌ی ْ سَنی
خاکْ تو بر عکسِ اَخْتَر می‌زَنی
کین سِتاره‌یْ نَحْس در آب آمده ست
تا کُند او سَعْدِ ما را زیرْدست
خاکِ اِسْتیلا بِریزی بر سَرَش
چون که پِنْداری زِ شُبْه‌یْ اَخْتَرش
عکسْ پنهان گشت و اَنْدَر غَیْب رانْد
تو گُمان بُردی که آن اَخْتَر نَمانْد
آن سِتاره‌یْ نَحْس هست اَنْدَر سَما
هم بِدان سو بایَدَش کردن دَوا
بلکه باید دلْ سویِ بی‌سویْ بَست
نَحْسِ این سو عکسِ نَحْسِ بی‌سو است
دادْ دادِ حَقْ شِناس و بَخْشِشَش
عکسِ آن دادست اَنْدَر پنج و شَش
گَر بُوَد دادِ خَسانْ اَفْزون زِ ریگ
تو بِمیری وآن بِمانَد مُرده ریگ
عکسْ آخِر چند پایَد در نَظَر؟
اَصْل بینی پیشه کُن ای کَژْنِگَر
حَقْ چو بَخْشِش کرد بر اَهْلِ نیاز
با عَطا بَخْشیدَشان عُمرِ دراز
خالِدین شُد نِعْمَت و مُنْعَمْ عَلَیْه
مُحْییُ الْمَوْتاست فَاجْتازوا اِلَیْه
دادِ حَق با تو دَرآمیزَد چو جان
آن چُنان که آنْ تو باشیّ و تو آن
گَر نَمانَد اِشْتِهایِ نان و آب
بِدْهَدَت بی این دو قوتِ مُسْتَطاب
فَربَهی گَر رفت حَقْ در لاغَری
فَربَهی پنهانْت بَخشَد آن سَری
چون پَری را قوتْ از بو می‌دَهَد
هر مَلَک را قوتِ جانْ او می‌دَهَد
جانْ چه باشد که تو سازی زو سَنَد؟
حَقْ به عشقِ خویشْ زنده‌ت می‌کُند
زو حَیاتِ عشقْ خواه و جانْ مَخواه
تو ازو آن رِزْقْ خواه و نانْ مَخواه
خَلْق را چون آب دانْ صاف و زُلال
اَنْدَر آن تابانْ صِفاتِ ذوالْجَلال
عِلْمَشان و عَدلَشان و لُطْفَشان
چون سِتاره‌یْ چَرخْ در آبِ رَوان
پادشاهانْ مَظْهَرِ شاهیِّ حَق
فاضِلانْ مِرآةِ آگاهیِّ حَق
قَرن‌ها بُگْذشت و این قَرنِ نُوی ست
ماهْ آن ماه است آبْ آن آب نیست
عَدْلْ آن عَدل است و فَضْلْ آن فَضْل هم
لیکْ مُسْتَبْدَل شُد آن قَرن و اُمَم
قَرن‌ها بر قَرن‌ها رَفت ای هُمام
وین مَعانی بَر قَرار و بر دَوام
آبْ مُبْدَل شُد دَرین جو چند بار
عکسِ ماه و عکسِ اَخْتَر بر قَرار
پَس بِنایَش نیست بر آبِ رَوان
بلکه بر اَقْطارِ عَرْضِ آسْمان
این صِفَت‌ها چون نُجومِ معنوی‌ست
دان که بر چَرخِ مَعانی مُسْتَوی‌ست
خوبْ‌رویان آینه‌یْ خوبیِّ او
عشقِ ایشانْ عکسِ مَطْلوبیِّ او
هم به اَصْلِ خود رَوَد این خَدّ و خال
دایِما در آبْ کِی مانَد خیال؟
جُمله تَصویراتْ عکسِ آبِ جوست
چون بِمالی چَشمِ خود خود جُمله اوست
باز عَقلَش گفت بُگْذار این حَوَل
خَلّْ دوشاب است و دوشاب است خَلّ
خواجه را چون غیر گفتی از قُصور
شَرم‌دار ای اَحْوَل از شاهِ غَیور
خواجه را که در گُذشته‌ست از اَثیر
جِنْسِ این موشانِ تاریکی مگیر
خواجهٔ جانْ بین مَبین جِسم گِران
مَغْز بین او را مَبینَش استخوان
خواجه را از چَشمِ اِبْلیسِ لَعین
مَنْگَر و نِسْبَت مَکُن او را به طین
هَمرَهِ خورشید را شبْ ‌پَر مَخوان
آن که او مَسْجود شُد ساجِد مَدان
عکس‌ها را مانَد این و عکس نیست
در مِثالِ عکسْ حَق بنْمودنی ست
آفتابی دید او جامد نَمانْد
روغنِ گُلْ روغَنِ کُنْجَد نَمانْد
چون مُبَدَّل گشته‌اند اَبْدالِ حَق
نیستند از خَلْق بَر گردانْ وَرَق
قِبْلهٔ وَحْدانیَت دو چون بُوَد
خاکْ مَسْجودِ مَلایِک چون شود؟
چون دَرین جو دیدعکسِ سیبْ مَرد
دامَنَش را دیدِ آن پُر سیب کرد
آنچه در جو دید کِی باشد خیال؟
چون که شُد از دیدَنَش پُر صد جَوال؟
تَنْ مَبین و آن مَکُن کان بُکَم و صُمْ
کَذَّبوا بِالْحَقِّ لَمّا جاءَهُمْ
ما رَمَیْتَ اِذْ رَمَیْتْ اَحمَد بُده ست
دیدنِ او دیدنِ خالِق شُده ست
خِدمَتِ او خِدمَتِ حَق کردن است
روزْ دیدن دیدنِ این روزَن است
خاصه این روزَن دِرَخْشان از خود است
نی وَدیعه‌یْ آفتاب و فَرقَد است
هم از آن خورشید زَد بر روزَنی
لیک از راه و سویِ مَعْهود نی
در میانِ شَمْس و این روزَن رَهی
هست روزَن‌ها نَشُد زو آگهی
تا اگر ابری بَر آیَد چَرخْ‌پوش
اَنْدَرین روزَن بُوَد نورَش به جوش
غیرِ راهِ این هوا و شش جِهَت
در میانِ روزَن و خور ماْلَفت
مِدحَت و تَسْبیحِ او تَسبیحِ حَق
میوه می‌رویَد زِ عَیْنِ این طَبَق
سیب رویَد زین سَبَد خوش لَخْتْ لَخْت
عَیْب نَبْوَد گَر نَهی نامَش درخت
این سَبَد را تو درختِ سیب خوان
که میانِ هر دو راه آمد نَهان
آنچه رویَد از درختِ بارْوَر
زین سَبَد رویَد همان نوع از ثَمَر
پَس سَبَد را تو درختِ بَختْ بین
زیر سایه‌یْ این سَبَد خوش می‌نِشین
نانْ چو اِطْلاق آوَرَد ای مِهْربان
نانْ چرا می‌گوی اَش؟ مَحْموده خوان
خاکِ رَهْ چون چَشمْ روشن کرد و جان
خاکِ او را سُرمه بین و سُرمه دان
چون زِ رویِ این زمین تابَد شُروق
من چرا بالا کُنم رو در عَیوق؟
شُد فَنا هَستَش مَخوان ای چَشمْ ‌شوخ
در چُنین جو خُشک کِی مانَد کلُوخ؟
پیشِ این خورشید کِی تابَد هِلال؟
با چُنان رُستَم چه باشد زورِ زال؟
طالِب است و غالِب است آن کِردگار
تا زِ هستی‌ها بَر آرَد او دَمار
دو مگو و دو مَدان و دو مَخوان
بَنده را در خواجهٔ خود مَحْو دان
خواجه هم در نورِ خواجه ‌آفرین
فانی است و مُرده و مات و دَفین
چون جُدا بینی زِ حَقْ این خواجه را
گُم کُنی هم مَتْن و هم دیباجه را
چَشم و دل را هین گُذاره کُن زِ طین
این یکی قِبْله‌ست دو قِبْله مَبین
چون دو دیدی مانْدی از هر دو طَرْف
آتشی در خَفْ فُتاد و رفت خَفْت

گَر عُمَر نامی تو اَنْدَر شهرِ کاش
کَسْ بِنَفروشَد به صد دانْگَت لَواش
چون به یک دُکان بِگُفتی عُمَّرَم
این عُمَر را نان فُروشید از کَرَم
او بگوید رو بِدان دیگر دُکان
زان یکی نانْ بِهْ کَزین پنجاه نان
گَر نَبودی اَحْوَل و اَنْدَر نَظَر
او بِگُفتی نیست دُکّانی دِگَر
پَس زَدی اِشْراقِ آن نااَحْوَلی
بر دلِ کاشی شُدی عُمَّرْ علی
این ازین جا گوید آن خَبّاز را
این عُمَر را نانْ فُروش ای نانْبا
چون شَنید او هم عُمَر نان دَرکَشید
پَس فِرستادَت به دُکّان بَعید
کین عُمَر را نان دِهْ ای اَنْبازِ من
راز یعنی فَهْم کُن ز آوازِ من
او هَمَت زان سو حَواله می‌کُند
هینِ عُمَر آمد که تا بر نان زَنَد
چون به یک دُکّان عُمَر بودی بُرو
در همه کاشان زِ نانْ مَحْروم شو
وَر به یک دُکّان علی گفتی بگیر
نان ازین جا بی‌حواله وْ بی‌زَحیر
اَحْوَلِ دو بین چو بی‌بَر شُد زِ نوش
اَحْوَلِ دَه بینی ای مادرْ فروش
اَنْدَرین کاشانِ خاکْ از اَحْوَلی
چون عُمَر می‌گَرد چو نَبْوی علی
هست اَحْوَل را دَرین ویرانه دَیْر
گوشه گوشه نَقْلِ نَو ای ثَمَّ خَیْر
وَر دو چَشمِ حَقْ شِناس آمد تورا
دوستْ پُر بین عَرصهٔ هر دو سَرا
وا رَهیدی از حَواله‌یْ جا به جا
اَنْدَرین کاشانِ پُر خَوْف و رَجا
اَنْدَرین جوغُنْچه دیدی یا شَجَر
هَمچو هر جو تو خیالَش ظَنْ مَبَر
که تورا از عَیْنِ این عکسِ نُقوش
حَقْ حقیقت گردد و میوه‌فُروش
چَشم ازین آبْ از حَوَل حُر می‌شود
عکس می‌بینَد سَبَد پُر می‌شود
پَس به مَعنی باغ باشد این نه آب
پَس مَشو عُریانْ چو بِلْقیس از حَباب
بارِ گوناگونْست بر پُشتِ خَران
هین به یک چوب این خَران را تو مَران
بر یکی خَرِ بار لَعْل و گوهراست
بر یکی خَر بارِ سنگ و مَرمَراست
بر همه جوها تو این حِکْمَت مَران
اَنْدَرین جو ماه بین عَکسَش مَخوان
آبِ خِضْراست این نه آبِ دام و دَد
هر چه اَنْدَر وِیْ نِمایَد حَق بُوَد
زین تَکِ جو ماه گوید من مَهَم
من نه عکسَم هم‌حَدیث و هَمرَهم
اَنْدَرین جو آنچه بر بالاست هست
خواه بالا خواه در وِی دار دَست
از دِگَر جوها مگیر این جوی را
ماه دان این پَرتوِ مَه‌ روی را
این سُخَن پایان ندارد آن غَریب
بَسْ گِریست از دَردِ خواجه شُد کَئیب

واقعه‌یْ آن وام او مَشْهور شُد
پایْ مَرد از دَردِ او رَنْجور شُد
از پِیِ توزیعْ گِردِ شهر گَشت
از طَمَع می‌گفت هر جا سَرگُذشت
هیچ ناوَرْد از رَهِ کُدْیه به دست
غیرِ صد دینار آن کُدْیه‌ پَرَست
پایْ مَرد آمد بِدو دَستَش گرفت
شُد به گورِ آن کَریمِ بَس شِگِفت
گفت چون توفیق یابد بَنده‌یی
که کُند مِهْمانیِ فَرخُنده‌یی
مالِ خود ایثارِ راهِ او کُند
جاهِ خودْ ایثارِ جاهِ او کُند
شُکرِ او شُکرِ خدا باشد یَقین
چون به اِحْسان کرد توفیقَش قَرین
تَرکِ شُکرَشْ تَرکِ شُکرِ حَق بُوَد
حَقِّ او لا شَک به حَقْ مُلْحَق بُوَد
شُکر می‌کُن مَر خدا را در نِعَم
نیز می‌کُن شُکر و ذِکْرِ خواجه هم
رَحمَتِ مادر اگر چه از خداست
خِدمَتِ او هم فَریضه‌ست و سِزاست
زین سَبَب فَرمود حَق صَلُّوا عَلَیْه
که مُحَمَّد بود مُحْتالٌ اِلَیْه
در قیامت بَنده را گوید خدا
هین چه کردی آنچه دادم من تورا؟
گوید ای رَب شُکرِ تو کردم به جان
چون زِ تو بود اَصْلِ آن روزیّ و نان
گویَدَش حَق نه نکردی شُکرِ من
چون نکردی شُکرِ آن اِکْرامْ ‌فَن
بر کَریمی کرده‌یی ظُلْم و سِتَم
نه زِ دستِ او رَسیدَت نِعْمَتَم؟
چون به گورِ آن وَلی‌نِعْمَت رَسید
گشت گِریانْ زار و آمد در نَشید
گفت ای پُشت و پَناهِ هر نَبیل
مُرْتَجی و غَوْثِ اَبْناءُ السَّبیل
ای غَمِ اَرْزاقِ ما بر خاطِرَت
ای چو رِزْقِ عامْ اِحْسان و بِرَت
ای فَقیران را عَشیره وْ والِدَیْن
در خَراج و خرج و در ایفاءِ دَیْن
ای چو بَحْر از بَهْرِ نزدیکانْ گُهَر
داده و تُحْفه سویِ دوران مَطَر
پُشتِ ما گرم از تو بود ای آفتاب
رونَقِ هر قَصر و گنجِ هر خَراب
ای در اَبْرویَت ندیده کَس گِرِه
ای چو میکائیلْ راد و رِزْق‌دِهْ
ای دِلَت پیوسته با دریایِ غَیْب
ای به قافِ مَکْرُمَت عَنْقایِ غَیْب
یادْ ناوَرْده که از مالَم چه رفت
سَقْفِ قَصدِ هِمَّتَت هرگز نَکَفْت
ای من و صد هَمچو من در ماه و سال
مَر تورا چون نَسْلِ تو گشته عِیال
نَقْدِ ما و جِنْسِ ما و رَخْتِ ما
نامِ ما و فَخْرِ ما و بَخْتِ ما
تو نَمُردی ناز و بَختِ ما بِمُرد
عیشِ ما و رِزْقِ مُسْتوفی بِمُرد
واحِدٌ کَالْاَلْف در رَزمْ و کَرَم
صد چو حاتِمْ گاهِ ایثارِ نِعَم
حاتِم اَرْ مُرده به مُرده می‌دَهَد
گِردَکان‌هایِ شِمُرده می‌دَهَد
تو حَیاتی می‌دَهی در هر نَفَس
کَزْ نَفیسی می‌نگُنجَد در نَفَس
تو حَیاتی می‌دَهی بَسْ پایْدار
نَقْدِ زَرِّ بی‌کَساد و بی‌شُمار
وارثی نا بوده یک خویِ تورا
ای فَلَک سَجده کُنانْ کویِ تورا
خَلْق را از گُرگِ غَمْ لُطْفَت شَبان
چون کَلیمُ اللهْ شَبانِ مِهْربان
گوسفندی از کَلیمُ اللهْ گُریخت
پایِ موسی آبِله شُد نَعْل ریخت
در پِیِ او تا به شبْ در جُست و جو
وان رَمه غایب شُده از چَشمِ او
گوسفند از مانْدگی شُد سُست و مانْد
پَس کَلیمُ اللهْ گَرد از وِیْ فَشانْد
کَفْ هَمی‌مالید بر پُشت و سَرَش
می‌نَواخت از مِهْرْ هَمچون مادَرَش
نیم ذَرّه طَیْرگیّ و خشمْ نی
غیرِ مِهْر و رَحْم و آبِ چَشمْ نی
گفت گیرم بر مَنَت رَحْمی نبود
طَبْعِ تو بر خود چرا اِسْتَم نِمود؟
با مَلایِک گفت یَزدان آن زمان
که نَبُوَّت را نمی‌زیبَد فُلان
مُصْطَفی فرمود خود که هر نَبی
کرد چوپانیش بُرنا یا صَبی
بی‌شَبانی کردن و آن اِمْتِحان
حَق نَدادَش پیشواییِّ جهان
گفت سایِل هم تو نیز ای پَهْلَوان؟
گفت من هم بوده‌ام دَهْری شَبان
تا شود پیدا وَقار و صَبرَشان
کَردَشان پیش از نَبُوَّت حَقْ شَبان
هر امیری کو شَبانیّ بَشَر
آن‌چُنان آرَد که باشد مُوَتَمَر
حِلْمِ موسی‌وار اَنْدَر رَعْیِ خَود
او به جایْ آرَد به تَدْبیر و خِرَد
لاجَرَم حَقَّش دَهَد چوپانی یی
بر فَرازِ چَرخِ مَهْ روحانی یی
آن چُنان که اَنْبیا را زین رِعا
بَر کَشید و داد رَعْیِ اَصْفیا
خواجه باری تو دَرین چوپانی‌اَت
کردی آنچه کورْ گردد شانی‌اَت
دانم آن جا در مُکافاتْ ایزَدَت
سَروَریِّ جاودانه بَخشَدَت
بر امیدِ کَفِّ چون دریایِ تو
بر وظیفه دادن و ایفایِ تو
وام کردم نُه هزار از زَرْ گِزاف
تو کجایی تا شود این دُردْ صاف؟
تو کجایی تا که خندان چون چَمَن
گویی بِسْتان آن و دَهْ چندان زِ من؟
تو کجایی تا مرا خَندان کُنی؟
لُطْف و اِحْسانْ چون خداوندان کُنی؟
تو کجایی تا بَری در مَخْزَنَم؟
تا کُنی از وام و فاقه ایمِنَم؟
من هَمی‌گویم بَسْ و تو مُفْضِلَم
گفته کین هم گیر از بَهْرِ دِلَم
چون هَمی‌گُنجَد جهانی زیرِ طین؟
چون بِگُنجَد آسْمانی در زمین؟
حاشَ للهْ تو بُرونی زین جهان
هم به وَقتِ زندگی هم این زمان
در هوایِ غَیْبْ مُرغی می‌پَرَد
سایهٔ او بر زمینی می‌زَنَد
جسمْ سایه‌یْ سایهٔ سایه‌یْ دل است
جسمْ کِی اَنْدَر خورِ پایه‌یْ دل است؟
مَردْ خُفته روحِ او چون آفتاب
در فَلَک تابان و تَنْ در جامه خواب
جان نَهان اَنْدَر خَلا هَمچون سِجاف
تَنْ تَقَلُّب می‌کُند زیرِ لِحاف
روحْ چون مِنْ اَمْرِ رَبّی مُخْتَفی‌ست
هر مِثالی که بگویم مُنْتَفی‌ست
ای عَجَب کو لَعْلِ شِکَّربارِ تو
وانْ جَواباتِ خوش و اَسْرارِ تو؟
ای عَجَب کو آن عَقیقِ قَنْدخا
آن کلیدِ قُفْلِ مُشکل‌هایِ ما؟
ای عَجَب کو آن دَمِ چون ذوالْفَقار
آن که کردی عقل‌ها را بی‌قَرار؟
چند هَمچون فاخْته کاشانه‌جو
کو و کو و کو و کو و کو و کو؟
کو؟ همان‌جا که صِفاتِ رَحمَت است
قُدرت است و نُزْهَت است و فِطْنَت است
کو؟ همان‌جا که دل و اَنْدیشه‌اَش
دایِم آن‌جا بُد چو شیر و بیشه‌اَش
کو؟ همان‌جا که اُمیدِ مَرد و زن
می‌رَوَد در وَقتِ اَنْدوه و حَزَن
کو؟ همان‌جا که به وَقتِ عِلَّتی
چَشمْ پَرَّد بر اُمیدِ صِحَّتی
آن طَرَف که بَهْرِ دَفْعِ زشتی‌یی
بادْ جویی بَهْرِ کِشت و کَشتی‌یی
آن طَرَف که دلْ اِشارَت می‌کُند
چون زبانْ یا هو عِبارَت می‌کُند
او مَعَ‌اللهْ است بی کو کو هَمی
کاشْ جولاهانه ماکو گُفتَمی
عقلِ ما کو تا بِبینَد غرب و شرق
روح‌ها را می‌زَنَد صد گونه بَرق؟
جَزْر و مَدَّش بُد به بَحْری در زَبَد
مُنْتَهی شُد جَزْر و باقی مانْد مَد
نُه هزارَم وام و من بی دسترَس
هست صد دینار ازین توزیع و بَس
حَق کَشیدَت مانْدم در کَش‌مَکَش
می‌رَوَم نومید ای خاک تو خَوش
هِمَّتی می‌دار در پُر حَسْرَتَت
ای همایونْ روی و دست و هِمَّتَت
آمدم بر چَشمه و اَصْلِ عُیون
یافتم در وِیْ به جایِ آبْ خون
چَرخْ آن چَرخ است آن مَهْتاب نیست
جویْ آن جوی است آبْ آن آب نیست
مُحْسِنان هستند کو آن مُسْتَطاب؟
اَخْتَران هستند کو آن آفتاب؟
تو شُدی سویِ خدا ای مُحْتَرَم
پَس به سویِ حَق رَوَم من نیز هم
مَجْمَع و پایِ عَلَم مَاْوَی الْقُرون
هست حَقْ کُلُّ لَدَیْنا مَحْضَرون
نَقْش‌ها گَر بی‌خَبَر گَر با خَبَر
در کَفِ نَقّاش باشد مُحْتَصَر
دَم به دَم در صَفحهٔ اَنْدیشه‌شان
ثَبْت و مَحْوی می‌کُند آن بی‌نِشان
خَشم می‌آرَد رِضا را می‌بَرَد
بُخْل می‌آرَد سَخا را می‌بَرَد
نیمْ لَحْظه مُدرَکاتَم شام و غَدْو
هیچ خالی نیست زین اِثْبات و مَحْو
کوزه‌گَر با کوزه باشد کارْساز
کوزه از خود کِی شود پَهْن و دِراز؟
چوب در دستِ دُروگَر مُعْتَکِف
وَرْنه چون گردد بُریده و مُؤتَلِف
جامه اَنْدَر دستِ خیاطی بُوَد
وَرْنه از خود چون بِدوزد یا دَرد؟
مَشک با سَقّا بود ای مُنْتَهی
وَرْنه از خود چون شود پُر یا تَهی؟
هر دَمی پُر می‌شوی تی می‌شوی
پَس بِدان که در کَفِ صُنْعِ وِیی
چَشمْ‌بَند از چَشمْ روزی که رَوَد
صُنْع از صانِع چه سان شَیْدا شود
چَشم‌داری تو به چَشمِ خود نِگَر
مَنْگَر از چَشمِ سَفیهی بی‌خَبَر
گوش داری تو به گوشِ خود شِنو
گوشِ گولان را چرا باشی گِرو؟
بی زِ تَقْلیدی نَظَر را پیشه کُن
هم برایِ عقلِ خود اندیشه کُن

بود امیری را یکی اَسْبی گُزین
در گَله‌یْ سُلطان نَبودَش یک قَرین
او سَواره گشت در موکِبْ بگاه
ناگهان دید اسپ را خوارَزْمشاه
چَشمِ شَهْ را فَرّ و رنگِ او رُبود
تا به رَجْعَت چَشمِ شَهْ با اسب بود
بر هر آن عُضوَش که اَفْکَندی نَظَر
هر یَکَش خوش‌تَر نِمودی زان دِگَر
غیرِ چُستیّ و گَشیّ و رَوْحَنَت
حَقْ برو اَفْکَنده بُد نادِر صِفَت
پَس تَجَسُّس کرد عقلِ پادشاه
کین چه باشد که زَنَد بر عقلْ راه؟
چَشمِ من پُرَّست و سیراست و غَنی
از دو صد خورشید دارد روشنی
ای رُخِ شاهانْ بَرِ من بَیْذَقی
نیمْ اَسبَم دَر رُبایَد بی حَقی؟
جادویی کرده‌ست جادو آفرین
جَذْبه باشد آن نه خاصیّات این
فاتِحه خوانْد و بَسی لا حَوْل کرد
فاتِحَه‌ش در سینه می‌اَفْزود دَرد
زان که او را فاتِحه خود می‌کَشید
فاتِحه در جَرّ و دَفْع آمد وَحید
گر نِمایَد غیر هم تَمْویهِ اوست
وَرْ رَوَد غیر از نَظَر تَنْبیهِ اوست
پَس یَقین گَشتَش که جَذْبه زان سَری‌ست
کارِ حَقْ هر لحظه نادِرآوَری‌ست
اسبِ سنگین گاوِ سنگینْ زِ ابْتِلا
می‌شود مَسْجود از مَکْرِ خدا
پیش کافِر نیست بُت را ثانی‌یی
نیست بُت را فَرّ و نه روحانی‌یی
چیست آن جاذِبْ نَهان اَنْدَر نَهان
در جهان تابیده از دیگر جهان؟
عقلْ مَحْجوب است و جانْ هم زین کَمین
من نمی‌بینم تو می‌توانی بِبین
چون که خوارَمْشَه زِ سَیْران باز گشت
با خَواصِ مُلْکِ خود هَمْراز گشت
پَس به سَرهَنگان بِفَرمود آن زمان
تا بیارَند اسب را زان خانْدان
هَمچو آتش دَر رَسیدند آن گُروه
هَمچو پَشمی گشت امیرِ هَمچو کوه
جانَش از دَرد و غَبین تا لب رَسید
جُز عِمادُالْمُلْک زِنْهاری ندید
که عِمادُالْمُلْک بُد پایِ عَلَم
بَهْرِ هر مَظْلوم و هر مَقْتول غَم
مُحْترم‌تَر خود نَبُد زو سَروَری
پیشِ سُلطان بود چون پیغامبری
بی‌طَمَع بود او اَصیل و پارسا
رایِض و شبْ‌خیز و حاتِمْ در سَخا
بَسْ هُمایونْ‌رای و با تَدْبیر و راد
آزْموده رایِ او در هر مُراد
هم به بَذْلِ جانْ سَخیّ و هم به مال
طالِبِ خورشیدِ غَیبْ او چون هِلال
در امیری او غَریب و مُحْتَبِس
در صِفاتِ فَقر وخُلَّت مُلْتَبِس
بوده هر مُحتاج را هَمچون پدر
پیشِ سُلطانْ شافِع و دَفْعِ ضَرَر
مَر بَدان را سِتْر چون حِلْمِ خدا
خُلْقِ او بَرعکسِ خَلْقان و جُدا
بارها می‌شُد به سویِ کوهْ فَرد
شاه با صد لابِه او را دَفْع کرد
هر دَم اَرْ صد جُرم را شافِع شُدی
چَشمِ سُلطان را ازو شَرم آمدی
رفت او پیشِ عِمادُ الْمُلْکِ راد
سَر بِرِهنه کرد و بر خاکْ اوفْتاد
که حَرَم با هر چه دارم گو بگیر
تا بگیرد حاصِلَم را هر مُغیر
این یکی اَسب است جانم رَهْنِ اوست
گَر بَرَد مُردم یَقین ای خیرْدوست
گَر بَرَد این اسب را از دستِ من
من یَقین دانم نخواهم زیستن
چون خدا پیوستگی‌یی داده است
بر سَرَم مالْ ای مَسیحا زود دست
از زن و زَرّ و عَقارَم صَبر هست
این تَکَلُّف نیست نی تَزویری است
اَنْدَرین گر می‌نداری باوَرَم
اِمْتِحان کُن اِمْتِحان گفت و قَدَم
آن عِمادُالْمُلْکْ گِریانْ چَشمْ‌مال
پیشِ سُلطان دَر دَوید آشفته‌حال
لب بِبُست و پیشِ سُلطان ایستاد
راز گویان با خدا رَبُّ الْعِباد
ایستاده رازِ سُلطان می‌شَنید
وَنْدَرونْ اَنْدیشه‌اَش این می‌تَنید
کِی خداگَر آن جوان کَژْ رَفت راه
که نَشایَد ساختن جُز تو پَناه
تو از آنِ خود بِکُن از وِیْ مگیر
گَرچه او خواهد خَلاص از هر اسیر
زان که مُحتاجَند این خَلْقان همه
از گدایی گیر تا سُلطانْ همه
با حُضورِ آفتابِ با کَمال
رَهْنِمایی جُستن از شمع و ذُبال؟
با حُضورِ آفتابِ خوشْ‌َمَساغ
روشنایی جُستن از شمع و چراغ؟
بی‌گُمان تَرکِ اَدَب باشد زِ ما
کُفرِ نِعْمَت باشد و فِعْلِ هوا
لیکْ اَغْلَب هوش‌ها در اِفْتِکار
هَمچو خُفّاشند ظُلْمَت دوستْدار
در شب اَرْ خُفّاش کِرْمی می‌خَورَد
کِرْم را خورشیدِ جانْ می‌پَروَرَد
در شب اَرْ خُفّاش از کِرْمی‌ست مَست
کِرْم از خورشیدْ جُنبَنده شُده‌ست
آفتابی که ضیا زو می‌زَهَد
دُشمنِ خود را نَواله می‌دَهَد
لیکْ شَهْبازی که او خُفّاش نیست
چَشمِ بازش راست‌بین و روشنی‌ست
گَر به شب جویَد چو خُفّاش او نُمو
در اَدَب خورشیدْ مالَد گوشِ او
گویَدَش گیرم که آن خُفّاش لُد
عِلَّتی دارد ترا باری چه شُد؟
مالِشَت بِدْهَم به زَجْر از اِکْتِیاب
تا نَتابی سَر دِگَر از آفتاب؟

آن چُنان که یوسُف از زندانی‌یی
با نیازی خاضِعی سَعْدانی‌یی
خواست یاری گفت چون بیرون رَوی
پیشِ شَهْ گردد امورَت مُسْتَوی
یادِ من کُن پیش تَختِ آن عزیز
تا مرا هم وا خَرَد زین حَبْس نیز
کِی دَهَد زندانی‌یی در اِقْتِناص
مَردِ زندانیِّ دیگر را خَلاص؟
اَهْلِ دنیا جُملگان زندانی اَند
اِنْتِظارِ مرگِ دارِ فانی اَند
جُز مگر نادِر یکی فَردانی‌یی
تَنْ به زندانْ جانِ او کیوانی‌یی
پَس جَزایِ آن کِه دید او را مُعین
مانْد یوسُف حَبْس در بِضْعَ سِنین
یادِ یوسُف دیو از عَقلَش سِتُرد
وَز دِلَش دیو آن سُخَن از یاد بُرد
زین گُنَه کامَد از آن نیکوخِصال
ماند در زندان زِ داوَر چند سال
که چه تَقْصیر آمد از خورشیدِ داد
تا تو چون خُفّاش اُفتی در سَواد؟
هین چه تَقْصیر آمد از بَحْر و سَحاب
تا تو یاری خواهی از ریگ و سَراب؟
عام اگر خُفّاش طَبْع اَند و مَجاز
یوسُفا داری تو آخِر چَشمِ باز
گَر خُفاشی رفت در کور و کَبود
بازِ سُلطان دیده را باری چه بود؟
پَس اَدَب کَردَش بِدین جُرمْ اوسْتاد
که مَساز از چوبِ پوسیده عِماد
لیکْ یوسُف را به خود مشغول کرد
تا نَیایَد در دِلَش زان حَبْسْ دَرد
آن‌چُنانَش اُنْس و مَستی داد حَق
که نه زندان مانْد پیشَشْ نه غَسَق
نیست زندانی وَحِشْ‌تَراز رَحِم
ناخوش و تاریک و پُرخون و وَخِم
چون گُشادَت حَقْ دریچه سویِ خویش
در رَحِم هر دَمْ فَزایَد تَنْت بیش
اَنْدَر آن زندان زِ ذوقِ بی‌قیاس
خوش شِکُفت از غَرسِ جسمِ تو حَواس
زان رَحِمْ بیرون شُدن بر تو دُرُشت
می‌گُریزی از زَهارَش سویِ پُشت
راهِ لَذَّت از دَرون دان نَز بُرون
اَبْلَهی دان جُستنِ قَصر و حُصون
آن یکی در کُنجِ مَسجدْ مَست و شاد
وان دِگَر در باغْ تُرْش و بی‌مُراد
قَصر چیزی نیست ویران کُن بَدَن
گنج در ویرانی است ای میرِ من
این نمی‌بینی که در بَزْمِ شراب
مَستْ آن گَهْ خوش شود کو شُد خَراب؟
گَرچه پُر نَقْش است خانه بَر کَنَش
گنج جو وَزْ گنجْ آبادان کُنَش
خانه‌یی پُر نَقْشِ تصویر و خیال
وین صُوَر چون پَرده بر گنجِ وِصال
پَرتوِ گنج است و تابِش‌هایِ زَر
که دَرین سینه هَمی‌جوشَد صُوَر
هم زِ لُطف و عکسِ آبِ با شَرَف
پَرده شُد بر رویِ آبْ اَجْزایِ کَف
هم زِ لُطف و جوشِ جانِ با ثَمَن
پَرده‌یی بر رویِ جان شُد شَخْصِ تَن
پَس مَثَل بِشْنو که در اَفْواهْ خاست
کین چه بر ماست ای برادر هم زِ ماست
زین حِجابْ این تشنگانِ کَفْ‌پَرَست
ز آبِ صافی اوفْتاده دورْدست
آفتابا با چو تو قِبْله و اِمام
شبْ‌پَرَستیّ و خُفاشی می‌کُنیم
سویِ خود کُن این خُفاشان را مَطار
زین خُفاشیشان بِخَر ای مُسْتَجار
این جوان زین جُرمْ ضال است و مُغیر
که بمن آمد ولی او را مگیر
در عِمادُ الْمُلْک این اَنْدیشه‌ها
گشته جوشان چون اَسَد در بیشه‌ها
ایستاده پیشِ سُلطانْ ظاهِرَش
در ریاضِ غَیْبْ جانِ طایِرَش
چون مَلایِک او به اِقْلیمِ اَلَست
هر دَمی می‌شُد به شُربِ تازه مَست
اَنْدَرونْ سور و بُرونْ چون پُر غَمی
در تَنِ هَمچون لَحَد خوش عالَمی
او دَرین حیرت بُد و در اِنْتِظار
تا چه پیدا آید از غَیْب و سِرار؟
اسب را اَنْدَر کَشیدند آن زمان
پیشِ خوارَمْشاه سَرهَنگانْ کَشان
اَلْحَق اَنْدَر زیرِ این چَرخِ کَبود
آن‌چُنان کُرّه به قَدّ و تَکْ نبود
می‌رُبودی رَنگِ او هر دیده را
مَرْحَب آن از بَرق و مَهْ زاییده را
هَمچو مَهْ هَمچون عُطارِدْ تیزْرو
گویی‌یی صَرْصَرْ عَلَف بودش نه جو
ماهْ عَرصه‌یْ آسْمان را در شبی
می‌بَرَد اَنْدَر مَسیر و مَذهَبی
چون به یک شب مَهْ بُرید اَبْراج را
از چه مُنْکر می‌شَوی مِعْراج را؟
صد چو ماه است آن عَجَب دُرِّ یَتیم
که به یک ایمایِ او شُد مَهْ دو نیم
آن عَجَب کو در شِکافِ مَهْ نِمود
هم به قَدْرِ ضَعْفِ حِسِّ خَلْق بود
کار و بارِ اَنْبیا و مُرْسَلون
هست از اَفْلاک و اَخْتَرها بُرون
تو بُرون رو هم زِ اَفْلاک و دَوار
وان گَهان نَظّاره کُن آن کار و بار
در میانِ بَیْضه‌یی چون فَرْخ‌ها
نَشْنَوی تَسْبیحِ مُرغانِ هوا
مُعْجزات این‌جا نخواهد شَرح گَشت
زَاسْب و خوارَمْشاه گو و سَرگُذشت
آفتابِ لُطفِ حَقْ بر هر چه تافت
از سگ و از اسبْ فَرِّ کَهْف یافت
تابِ لُطْفَش را تو یکسان هم مَدان
سنگ را و لَعْل را داد او نِشان
لَعْل را زان هست گنجِ مُقْتَبَس
سنگ را گَرمیّ و تابانیّ و بَس
آن کِه بر دیوار اُفْتَد آفتاب
آن‌چُنان نَبْوَد کَزْ آب و اِضْطِراب
چون دَمی حیران شُد از وِیْ شاهِ فَرد
رویِ خود سویِ عِمادُ الْمُلْک کرد
کِی اِچی بَس خوب اسبی نیست این؟
از بهشت است این مگر نه از زمین
پَس عِمادُ الْمُلْک گُفتَش ای خَدیو
چون فرشته گردد از مَیْلِ تو دیو
در نَظَر آنچْ آوَری گردید نیک
بَس گَش و رَعْناست این مَرکَب وَلیک
هست ناقِصْ آن سَر اَنْدَر پیکرش
چون سَرِ گاواست گویی آن سَرَش
در دلِ خوارَمْشه این دَم کار کرد
اسب را در مَنْظَرِ شَهْ خوار کرد
چون غَرَض دَلّاله گشت و واصِفی
از سه گَزْ کَرباس یابی یوسُفی
چون که هنگامِ فِراقِ جان شود
دیوْ دَلّال دُر ایمان شود
پَس فُروشَد اَبْلَه ایمان را شِتاب
اَنْدَر آن تَنگی به یک اِبْریقْ آب
وان خیالی باشد و اِبْریقْ نی
قَصْدِ آن دَلّال جُز تَخْریقْ نی
این زمان که تو صَحیح و فَربَهی
صِدْق را بَهْرِ خیالی می‌دَهی
می‌فُروشی هر زمانی دُرِّ کان
هَمچو طِفْلی می‌سِتانی گِردکان
پَس در آن رَنْجوری روزِ اَجَل
نیست نادِر گَر بُوَد اینَت عَمَل
در خیالَت صورتی جوشیده‌یی
هَمچو جَوْزی وَقتِ دَقْ پوسیده‌یی
هست از آغاز چون بَدْر آن خیال
لیکْ آخِر می‌شود هَمچون هِلال
گَر تو اَوَّل بِنْگَری چون آخِرَش
فارغ آیی از فَریب فاتِرَش
جَوْزِ پوسیده‌ست دنیا ای اَمین
اِمْتِحانَش کَم کُن از دورَش بِبین
شاهْ دید آن اسب را با چَشمِ حال
وان عِمادُالْمُلْکْ با چَشمِ مَآل
چَشمِ شَهْ دو گَز هَمی دید از لُغَز
چَشمِ آن پایان‌نِگَر پنجاه گَزْ
آن چه سُرمه‌ست آن که یَزدان می‌َکَشَد
کَزْ پَسِ صد پَرده بیند جانْ رَشَد؟
چَشمِ مِهْتَر چون به آخِر بود جُفت
پَس بِدان دیده جهان را جیفه گفت
زین یکی ذَمَّش که بِشْنود او وَحَسْب
پَس فَسُرد اَنْدَر دلِ شَهْ مِهْرِ اسب
چَشمِ خود بُگْذاشت و چَشمِ او گُزید
هوشِ خود بُگْذاشت و قولِ او شَنید
این بَهانه بود و آن دَیّان فَرد
از نیاز آن در دلِ شَهْ سَرد کرد
دَر بِبَست از حُسنِ او پیشِ بَصَر
آن سُخَن بُد در میانْ چون بانگِ دَر
پَرده کرد آن نُکته را بر چَشمِ شَهْ
که از آن پَرده نِمایَد مَهْ سِیَه
پاکْ بَنّایی که بَر سازد حُصون
در جهانِ غَیْب از گفت و فُسون
بانگِ درْدان گفت را از قَصرِ راز
تا که بانگِ وا شُد است این یا فَراز؟
بانگِ دَر مَحْسوس و دَر از حِسْ بُرون
تُبْصرون این بانگ و در لا تُبْصِرون
چَنگِ حِکْمَت چون که خوش‌آواز شُد
تا چه دَر از رَوْضِ جَنَّت باز شُد
بانگِ گفتِ بَد چو دَرْوا می‌شود
از سَقَر تا خود چه دَر وا می‌شود؟
بانگِ دَر بِشْنو چو دوری از دَرَش
ای خُنُک او را که وا شُد مَنْظَرَش
چون تو می‌بینی که نیکی می‌کُنی
بر حَیات و راحَتی بَر می‌زَنی
چون که تَقْصیر و فَسادی می‌رَوَد
آن حَیات و ذوقْ پنهان می‌شود
دیدِ خود مَگْذار از دیدِ خَسان
که به مُردارَت کَشَند این کَرکَسان
چَشمِ چون نَرگس فروبَندی که چی؟
هین عصایَم کَشْ که کورم ای اِچی
وان عَصاکَش که گُزیدی در سَفَر
خود بِبینی باشد از تو کورْتَر
دستْ کورانه به حَبْلُ اللهْ زَن
جُز بر اَمْر و نَهیِ یَزدانی مَتَن
چیست حَبْلُ‌اللهْ ؟ رها کردن هوا
کین هوا شُد صَرْصَری مَر عاد را
خَلْق در زندان نِشَسته از هواست
مُرغ را پَرها بِبَسته از هواست
ماهی اَنْدَر تابهٔ گرم از هواست
رَفته از مَسْتوریانْ شَرم از هواست
چَشمِ شِحْنه شُعلهٔ نار از هواست
چارْمیخ و هَیْبَتِ دار از هواست
شِحْنهٔ اَجْسام دیدی بر زمین
شِحْنهٔ اَحْکامِ جان را هم بِبین
روح را در غَیْبْ خود اِشْکَنجه‌هاست
لیک تا نَجْهی شِکَنجه در خَفاست
چون رَهیدی بینی اِشْکَنجه وْ دَمار
زان که ضِدّ از ضِدّ گردد آشکار
آن کِه در چَهْ زاد و در آبِ سیاه
او چه داند لُطفِ دشت و رَنجِ چاه؟
چون رَها کردی هوا از بیمِ حَق
دَر رَسَد سَغْراقْ از تَسْنیمِ حَق
لا تُطَرِّقْ فی هَواکَ سَلْ سَبیل
مِنْ جَنابِ اللهِ نَحْوَ السَّلْسَبیل
لا تَکُنْ طَوْعَ الْهَوی مِثْلَ الْحَشیش
اِنِّ ظِلَّ الْعَرْشِ اَوْلی مِنْ عَریش
گفت سُلطان اسب را وا پَس بَرید
زودْتَر زین مَظْلَمه بازَم خرید
با دلِ خود شَهْ نَفَرمود این قَدَر
شیر را مَفْریب زین رَاْسُ الْبَقَر
پایِ گاو اَنْدَر میان آری زِ داو
رو نَدوزَد حَقْ بر اسبی شاخِ گاو
بَس مُناسب صَنْعَت است این شُهره زاو
کِی نَهَد بر جسمِ اسب او عُضوِ گاو؟
زاوْ اَبْدان را مُناسب ساخته
قَصرهایِ مُنْتَقِل پَرداخته
در میانِ قَصرها تَخْریج‌ها
از سویِ اینْ سویِ آن ِصهْریج‌ها
وَز دَرونْشان عالَمی بی‌مُنْتَها
در میانِ خَرگَهی چندین فضا
گَهْ چو کابوسی نِمایَد ماه را
گَهْ نِمایَد روضه قَعْرِ چاه را
قَبْض و بَسْطِ چَشمِ دلْ از ذوالْجَلال
دَم به دَم چون می‌کُند سِحْرِ حَلال
زین سَبَب دَرخواست از حَقْ مُصْطَفی
زشت را هم زشت و حَق را حَقْ‌َنَما
تا به آخِر چون بِگَردانی وَرَق
از پَشیمانی نَیُفْتَم در قَلَق
مَکْر که کرد آن عِمادُ الْمُلْکِ فَرد
مالِکُ الْمُلْکَش بِدان اِرْشاد کرد
مَکْرِ حَق سَرچشمهٔ این مَکْرهاست
قَلْب بَیْنَ اِصْبَعَیْنِ کِبْریاست
آن کِه سازد در دِلَت مَکْر و قیاس
آتشی دانَد زدن اَنْدَر پَلاس