هَمچو مجنون‌اَند و چون ناقَه‌ش یَقین
می‌کَشَد آن پیش و این واپَس به کین
مَیْل مجنونْ پیشِ آن لیلی رَوان
مَیْلِ ناقه پَس پِی کُرِّه دَوان
یک دَم اَرْ مَجنون زِ خود غافِل بُدی
ناقه گردیدیّ و واپَس آمدی
عشق و سودا چونک پُر بودَش بَدَن
می‌نَبودَش چاره از بی‌خود شُدن
آن کِه او باشد مُراقب عقل بود
عقل را سودایِ لیلی دَر رُبود
لیکْ ناقه بَسْ مُراقب بود و چُست
چون بِدیدی او مَهارِ خویشْ سُست
فَهْم کردی زو که غافِل گشت و دَنْگ
رو سِپَس کردی به کُرِّه بی‌دِرَنگ
چون به خود باز آمدی دیدی زِ جا
کو سِپَس رفته‌ست بَسْ فَرسنگ‌ها
در سه روزه رَهْ بِدین اَحْوال‌ها
مانْد مَجنونْ در تَرَدُّد سال‌ها
گفت ای ناقه چو هر دو عاشقیم
ما دو ضِدْ پَس هَمْرَه نالایِقیم
نیستَت بر وَفْق من مِهْر و مَهار
کرد باید از تو صُحبَت اِخْتیار
این دو هَمرَه هَمْدِگَر را راه‌زَن
گُمرَه آن جانْ کو فُرو نایَد زِ تَن
جانْ زِ هِجْرِ عَرشْ اَنْدَر فاقه‌یی
تَنْ زِ عِشقْ خاربُنْ چون ناقه‌یی
جان گُشایَد سویِ بالا بال‌ها
دَر زَده تَنْ در زمینْ چَنگال‌ها
تا تو با من باشی ای مُردهٔ وَطَن
پَس زِ لیلی دور مانَد جانِ من
روزگارم رَفت زین گونْ حال‌ها
هَمچو تیه و قَوْمِ موسی سال‌ها
خُطْوتَیْنی بود این رَهْ تا وِصال
مانْده‌ام در رَهْ زِ شَسْتَت شصت سال
راهْ نزدیک و بِمانْدم سَختْ دیر
سیر گشتم زین سَواری سیرْسیر
سَرنِگون خود را ازِ اُشتُر در فَکَند
گفت سوزیدَم زِ غَم تا چند؟چند؟
تَنگ شُد بر وِیْ بیابانِ فَراخ
خویشتن اَفْکَند اَنْدَر سَنگْلاخ
آن چُنان اَفْکَند خود را سَخْت زیر
که مُخَلْخَل گشت جِسمِ آن دَلیر
چون چُنان اَفْکَند خود را سویِ پَست
از قَضا آن لَحْظه پایَش هم شِکَست
پایْ را بَربَست و گفتا گو شَوَم
در خَمِ چوگانْش غَلْطان می‌رَوَم
زین کُند نِفْرین حَکیمِ خوشْ‌دَهَن
بَر سَواری کو فُرو نایَد زِ تَن
عشقِ مولی کِی کم از لیلی بُوَد؟
گویْ گشتن بَهرِ او اَوْلی بُوَد
گوی شو می‌گَرد بر پَهْلوی صِدْق
غَلْط غَلْطان در خَمِ چوگانِ عشق
کین سَفَر زین پَس بُوَد جَذْبِ خدا
وان سَفَر بر ناقه باشد سَیْرِ ما
این چُنین سَیْری‌ست مُسْتَثْنی زِ جِنْس
کان فُزود از اِجْتِهادِ جِنّ و اِنْس
این چُنین جَذْبی‌ست نی هر جَذْبِ عام
که نَهادَش فَضْلِ اَحمَد وَالسَّلام

قِصّه کوتَه کُن برایِ آن غُلام
که سویِ شَهْ بَر نوشته‌ست او پیام
قِصّه پُر جنگ و پُر هستیّ و کین
می‌فِرستَد پیشِ شاهِ نازنین
کالْبَد نامه‌ست اَنْدَر وِیْ نِگَر
هست لایِق شاه را؟ آن گَه بِبَر
گوشه‌یی رو نامه را بُگْشا بِخوان
بین که حَرفَش هست دَر خورْدِ شَهان؟
گَر نباشد دَرخور آن را پاره کُن
نامهٔ دیگر نِویس و چاره کُن
لیکْ فَتْحِ نامهٔ تَنْ زَپْ مَدان
وَرْنه هر کَس سِرِّ دلْ دیدی عِیان
نامه بُگشادن چه دشوارست و صَعْب
کارِ مَردان است نه طِفْلان کَعْب
جُمله بر فِهْرست قانِع گشته‌ایم
زانکه در حِرص و هوا آغشته‌ایم
باشد آن فِهْرستْ دامی عامه را
تا چُنان دانَند مَتْنِ نامه را
باز کُن سَرنامه را گَردن مَتاب
زین سُخَن وَاللهُ اَعْلَمْ بِالصَّواب
هست آن عنوان چو اِقْرارِ زبان
مَتْنِ نامه‌یْ سینه را کُن اِمْتِحان
که موافِق هست با اِقْرارِ تو
تا مُنافق‌وار نَبْوَد کارِ تو
چون جَوالی بَسْ گِرانی می‌بَری
زان نباید کَم که در وِیْ بِنْگَری
که چه داری در جَوال از تَلْخ و خَوش
گَر هَمی اَرْزَد کشیدن را بِکَش
وَرْنه خالی کُن جَوالَت را زِ سنگ
باز خَر خود را ازین بیگار و نَنگ
در جَوال آن کُن که می‌باید کَشید
سویِ سُلطانان و شاهانِ رَشید

یک فَقیهی ژَنده‌ها دَرچیده بود
دَر عَمامه‌یْ خویش در پیچیده بود
تا شود زَفْت و نِمایَد آن عَظیم
چون دَر آیَد سویِ مَحْفِل در حَطیم
ژَنْده‌ها از جامه‌ها پیراسته
ظاهِرا دَستار از آن آراسته
ظاهِرِ دَستار چون حُلّهٔ بهشت
چون مُنافق اَنْدَرونْ رُسوا و زشت
پاره پاره دَلْق وْ پَنبه و پوستین
در دَرونِ آن عِمامه بُد دَفین
رویْ سویِ مدرسه کرده صَبوح
تا بِدین ناموس یابد او فُتوح
در رَهِ تاریک مَردی جامه کَن
مُنْتَظَر اِسْتاده بود از بَهرِ فَن
دَر رُبود او از سَرَش دَستار را
پَس دَوان شد تا بِسازَد کار را
پَس فَقیهَش بانگ بَرزَد کِی پسر
باز کُن دَستار را آن گَه بِبَر
این چُنین که چار پَرِّه می‌پَری
باز کُن آن هَدیه را که می‌بَری
باز کُن آن را به دَستِ خود بِمال
آن گَهان خواهی بِبَر کردم حَلال
چون که بازش کرد آن کِه می‌گُریخت
صد هزاران ژنده اَنْدَر رَهْ بِریخت
زان عِمامه‌یْ زَفْتِ نابایِستِ او
مانْد یک گَزْ کُهنه‌یی در دَستِ او
بر زمین زد خِرقه را کِی بی‌عِیار
زین دَغَل ما را بر آوَرْدی زِ کار

گفت بِنْمودم دَغَل لیکِن تورا
از نَصیحت باز گفتم ماجَرا
هم چُنین دنیا اگر چه خوش شِکُفت
بانگ زَد هم بی‌وَفایی خویش گفت
اَنْدَرین کَوْن و فساد ای اوْستاد
آن دَغَل کَوْن و نَصیحَت آن فَساد
کَوْن می‌گوید بیا من خوش‌پِی‌اَم
وآن فَسادش گفته رو من لا شی‌اَم
ای زِ خوبیِّ بهاران لبْ گَزان
بِنْگَر آن سَردیّ و زَردیِّ خزان
روز دیدی طَلْعَتِ خورشیدْ خوب
مرگِ او را یاد کُن وَقتِ غروب
بَدْر را دیدی بَرین خوش چارْ طاق
حَسرَتَش را هم بِبین اَنْدَر مُحاق
کودکی از حُسن شُد مولایِ خَلق
بَعدِ فَردا شُد خَرِفْ رُسوایِ خَلْق
گَر تَنِ سیمینْ‌تَنان کَردَت شِکار
بَعْدِ پیری بین تَنی چون پَنبه‌زار
ای بِدیده لوت‌هایِ چَرب خیز
فَضْلهٔ آن را بِبین در آبْریز
مَر خَبَث را گو که آن خوبیت کو
بر طَبَق آن ذوق و آن نَغْزیّ و بو؟
گوید او آن دانه بُد من دامِ آن
چون شُدی تو صَید شُد دانه نَهان
بَسْ انامِل رَشکِ اُستادان شُدَه
در صِناعَت عاقِبَت لَرْزان شُده
نَرگسِ چَشمِ خُمارِ هَمچو جان
آخِر اَعْمَش بین و آب از وِیْ چَکان
حَیْدَری کَنْدَر صَفِ شیران رَوَد
آخِر او مَغْلوبِ موشی می‌شود
طَبْعِ تیزِ دوربینِ مُحْتَرِف
چون خَرِ پیرش بِبین آخِر خَرِف
زُلْفِ جَعْدِ مُشکبارِ عَقل‌بَر
آخِرا چون دُمِّ زشتِ خِنْگِ خَر
خوش بِبین کَوْنَش زِ اَوَّل باگُشاد
واخِر آن رُسوایی‌اَش بین و فَساد
زان که او بِنْمود پیدا دام را
پیش تو بَر کَنْد سَبْلَت خام را
پَس مگو دنیا به تَزویرَم فَریفت
وَرْنه عقلِ من زِ دامَش می‌گُریخت
طَوْقِ زَرّین و حَمایِل بین هَله
غُلّ و زنجیری شُده‌ست و سِلْسِله
هم چُنین هر جُزوِ عالم می‌شُمَر
اَوَّل و آخِر دَرآرَش در نَظَر
هر کِه آخربین‌تَر او مَسْعودتَر
هر کِه آخُربین‌تَر او مُطْرودتَر
رویِ هر یک چون مَهِ فاخِر بِبین
چون که اَوَّل دیده شُد آخِر بِبین
تا نباشی هَمچو اِبْلیس اَعْوَری
نیم بینَد نیم نی چون اَبْتَری
دید طینِ آدم و دینَش نَدید
این جهان دید آن جهانْ‌بینَش نَدید
فَضْلِ مَردان بر زنانْ ای بو شُجاع
نیست بَهرِ قُوَّت و کَسْب و ضیاع
وَرْنه شیر و پیل را بر آدمی
فَضْل بودی بَهرِ قُوَّت ای عَمی
فَضْلِ مَردان بر زَن ای حالی‌پَرَست
زان بُوَد که مَردْ پایان بین‌تَرست
مَرد کَنْدَر عاقِبَت‌بینی خَم است
او زِ اَهْلِ عاقِبَت چون زن کَم است
از جهان دو بانگ می‌آید به ضِد
تا کُدامین را تو باشی مُسْتَعِد
آن یکی بانگَش نُشورِ اَتْقیا
وان یکی بانگَشْ فَریبِ اَشْقیا
من شِکوفه‌یْ خارم ای خوش گرمْ دار
گُل بِریزد من بِمانَم شاخِ خار
بانگِ اِشْکوفَه‌ش که اینک گُل‌فُروش
بانگِ خارِ او که سویِ ما مَکوش
این پَذیرفتی بِمانْدی زان دِگَر
که مُحِبْ از ضِدِّ مَحْبوب است کَر
آن یکی بانگْ این که اینک حاضِرَم
بانگِ دیگر بِنْگَر اَنْدَر آخِرَم
حاضری‌ام هست چون مَکْر و کَمین
نَقْشِ آخِر ز آیِنه‌یْ اَوَّل بِبین
چون یکی زین دو جَوال اَنْدَر شُدی
آن دِگَر را ضِدّ و نا دَرخَور شُدی
ای خُنُک آن کو زِ اَوَّل آن شَنید
کِشْ عُقول و مَسْمَعِ مَردان شَنید
خانه خالی یافت و جا را او گرفت
غَیْرِ آنَش کَژْ نِمایَد یا شِگِفت
کوزه‌یی نو کو به خود بَوْلی کَشید
آن خَبَث را آبْ نَتْوانَد بُرید
در جهان هر چیزْ چیزی می‌کَشَد
کُفرْ کافِر را و مُرشِد را رَشَد
کَهْرُبا هم هست و مِقْناطیس هست
تا تو آهن یا کَهی آیی به شَسْت
بُرد مِقْناطیسَت اَرْ تو آهنی
وَرْ کَهی بر کَهْرُبا بَرمی‌تَنی
آن یکی چون نیست با اَخْیارْ یار
لاجَرَم شُد پَهلویِ فُجّارْ جار
هست موسی پیشِ قِبْطی بَسْ ذَمیم
هست هامانْ پیشِ سِبْطی بس رَجیم
جانِ هامانْ جاذبِ قِبْطی شُده
جانِ موسی طالِبِ سِبْطی شُده
مَعْدهٔ خَر که کَشَد در اِجْتِذاب
مَعْدهٔ آدم جَذوبِ گندمْ آب
گَر تو نَشْناسی کسی را از ظَلام
بِنْگَر او را کوش سازیده‌ست اِمام

زان که هر کُرِّه پی مادر رَوَد
تا بِدان جِنْسیَّتَش پیدا شود
آدمی را شیر از سینه رَسَد
شیرِ خَر از نیمِ زیرینه رَسَد
عَدْل قَسْامَست و قِسْمَت کَردنی‌ست
این عَجَب که جَبْر نیّ و ظُلْم نیست
جَبْر بودی کِی پشیمانی بُدی؟
ظُلْم بودی کِی نگهبانی بُدی؟
روزْ آخِر شُد سَبَق فَردا بُوَد
رازِ ما را روزْ کِی گُنْجا بُوَد؟
ای بِکَرده اِعْتمادِ واثِقی
بَر دَم و بر چاپْلوسِ فاسقی
قُبّه‌یی بَر ساخْتَسْتی از حَباب
آخِر آن خیمه‌ست بَس واهی‌طَناب
زَرْق چون بَرق است و اَنْدَر نورِ آن
راه نَتوانَند دیدن رَهْ‌رُوان
این جهان و اَهْلِ او بی‌حاصل‌اَند
هر دو اَنْدَر بی‌وَفایی یک دل‌اَند
زادهٔ دنیا چو دنیا بی‌وَفاست
گَرچه رو آرَد به تو آن رو قَفاست
اَهْلِ آن عالَم چو آن عالَم زِ بَر
تا اَبَد در عَهْد و پیمانْ مُسْتَمِر
خود دو پیغمبر به هم کِی ضِد شُدند؟
مُعجزات از همدِگَر کِی بِسْتَدند؟
کِی شود پَژمُرده میوه‌یْ آن جهان؟
شادیِ عقلی نَگَردد اَنْدُهان
نَفْسْ بی‌عَهْداست زان رو کُشتنی است
او دَنیّ و قِبله‌گاهِ او دَنی‌ست
نَفْس‌ها را لایِق است این اَنْجُمن
مُرده را دَرخور بُوَد گور و کَفَن
نَفس اگر چه زیرک است و خُرده‌دان
قِبله‌اَش دنیاست او را مُرده دان
آبِ وَحْیِ حَقْ بِدین مُرده رَسید
شُد زِ خاکِ مُرده‌یی زنده پَدید
تا نَیایَد وَحْی تو غِرِّه مَباش
تو بِدان گُلْگونهٔ طالَ بَقاش
بانگ و صیتی جو که آن خامِل نَشُد
تابِ خورشیدی که آن آفِل نَشُد
آن هُنرهایِ دَقیق و قال و قیل
قَوْمِ فِرعون‌اَند اَجَل چون آبِ نیل
رونَق و طاق و طُرُنْب و سِحْرَشان
گَرچه خَلْقان را کَشَد گَردن کَشان
سِحْرهای ساحِران دان جُمله را
مرگْ چوبی دان که آن گشت اَژدَها
جادُوی‌ها را همه یک لُقمه کرد
یک جهان پُر شب بُد آن را صُبح خَورْد
نور از آن خوردن نَشُد اَفْزون و بیش
بَلْ همان سانَست کو بوده‌ست پیش
در اثر افزون شد و در ذات نی
ذات را اَفْزونی و آفات نی
حَق زِ ایجادِ جهانْ اَفْزون نَشُد
آنچه اَوَّل آن نبود اکنون نَشُد
لیک اَفْزون گشت اَثَر ز ایجادِ خَلْق
در میانِ این دو اَفْزونی‌ست فَرق
هست اَفْزونی اَثَرِ اِظْهارِ او
تا پَدید آید صِفات و کارِ او
هست اَفْزونیِّ هر ذاتی دَلیل
کو بُوَد حادِثْ به عِلَّت‌ها عَلیل

گفت موسی سِحْر هم حیران کُنی‌ست
چون کنم کین خلق را تمییز نیست
گفت حَق تَمییز را پیدا کُنم
عقل بی‌تمییز را بینا کنم
گَرچه چون دریا بَرآوَرْدند کَف
موسیا تو غالب آیی لا تخف
بود اَنْدَر عَهْدِ خود سِحْر اِفْتخار
چون عصا شد مار آنها گشت عار
هر کسی را دَعْویِ حُسن و نَمَک
سنگ مرگ آمد نمکها را محک
سِحْر رفت و مُعجزه‌یْ موسی گُذشت
هر دو را از بام بود افتاد طشت
بانگِ طَشْتِ سِحْر جُز لَعْنَت چه مانْد؟
بانگ طشت دین به جز رفعت چه ماند
چون مِحَک پنهان شُده‌‌ست از مَرد و زن
در صف آ ای قلب و اکنون لاف زن
وَقتِ لافَسْتَت مِحَک چون غایب است
می‌برندت از عزیزی دست دست
قَلْب می‌گوید زِ نَخْوَت هر دَمَم
ای زر خالص من از تو کی کمم
زَر هَمی‌گوید بلی ای خواجه‌تاش
لیک می‌آید محک آماده باش
مرگِ تَنْ هَدیه‌ست بر اَصْحابِ راز
زر خالص را چه نقصانست گاز
قَلْب اگر در خویش آخِربین بُدی
آن سِیَه کاخِر شُد او اَوَّل شُدی
چون شُدی اَوَّل سِیَه اَنْدَر لِقا
دور بودی از نِفاق و از شِقا
کیمیایْ فَضْل را طالِب بُدی
عقلِ او بر زَرْقِ او غالِب بُدی
چون شِکَسته‌دل شُدی از حالِ خویش
جابِرِ اِشْکَستگان دیدی به پیش
عاقِبَت را دید و او اِشْکَسته شُد
از شِکَسته‌بَند در دَمْ بَسته شُد
فَضْلْ مِس‌ها را سویِ اِکْسیر رانْد
آن زَرْاَنْدود از کَرَم مَحْروم مانْد
ای زَرْاَنْدوده مَکُن دَعوی بِبین
که نَمانَد مُشتَریْت اَعْمی چُنین
نورِ مَحْشَر چَشمَشان بینا کُند
چَشم بَندیِّ تو را رُسوا کُند
بِنْگَر آن‌ها را که آخِر دیده‌اَند
حَسرَتِ جان‌ها و رَشکِ دیده‌اَند
بِنْگَر آن‌ها را که حالی دیده‌اَند
سِرِّ فاسد زَ اصْلْ سَر بُبْریده‌اند
پیشِ حالی‌بین که در جَهلْ است و شَک
صُبحِ صادقْ صُبحِ کاذب هر دو یَک
صُبحِ کاذِب صد هزاران کارَوان
داد بر بادِ هَلاکَت ای جوان
نیست نَقْدی کِشْ غَلَط‌ انداز نیست
وایِ آن جانْ کِشْ مِحَکّ و گاز نیست

بو مُسَیْلِم گفت خود مَن اَحمَدَم
دینِ اَحْمَد را به فَنْ بَرهَم زَدم
بو مُسَیْلِم را بگو کَم کُن بَطَر
غِرّهٔ اَوَّل مَشو آخِر نِگَر
این قَلاوزی مَکُن از حِرصِ جمع
پَس‌رَوی کُن تا رَوَد در پیشْ شمع
شمعْ مَقْصد را نِمایَد هَمچو ماه
کین طَرَف دانه‌ست یا خود دامْگاه
گَر بِخواهی وَرْ نَخواهی با چراغ
دیده گردد نَقْشِ باز و نَقْشِ زاغ
وَرْنه این زاغانْ دَغَل اَفْروختند
بانگِ بازانِ سپید آموختند
بانگِ هُدهُد گَر بیاموزَد فَتی
رازِ هُدهُد کو و پیغامِ سَبا؟
بانگِ بَر رُسته زِ بَر بَسته بِدان
تاجِ شاهان را زِ تاجِ هُدهُدان
حَرفِ درویشان و نکته‌یْ عارفان
بَسته‌اند این بی‌حَیایانْ بر زبان
هَر هَلاکِ اُمَّتِ پیشین که بود
زانک چَنْدَل را گُمان بُردند عود
بودَشان تَمییز کان مُظْهَر کُند
لیکْ حِرص و آزْ کور و کَر کُند
کوریِ کورانْ زِ رَحمَت دور نیست
کوریِ حِرص است کان مَعْذور نیست
چارْمیخ شَهْ زِ رَحمَت دور نی
چارْ میخِ حاسِدی مَغْفور نی
ماهیا آخِر نِگَر بِنْگَر به شَسْت
بَدگُلویی چَشمِ آخِربینْت بَست
با دو دیده اَوَّل و آخِر بِبین
هین مَباش اَعْوَر چو اِبْلیس لَعین
اَعْوَر آن باشد که حالی دید و بَسْ
چون بَهایِم بی‌خَبَر از بازپَس
چون دو چَشم گاو در جُرمِ تَلَف
هَمچو یک چَشم است کِشْ نَبْوَد شَرَف
نِصْفِ قیمت اَرْزَد آن دو چَشمِ او
که دو چَشمَش راست مَسْنَد چَشمِ تو
وَرْ کَنی یک چَشمِ آدم‌زاده‌یی
نصفِ قیمت لایِق است از جاده‌یی
زان که چَشمِ آدمی تنها به خَود
بی دو چَشمِ یارْ کاری می‌کُند
چَشمِ خَر چون اَوَّلَش بی آخِراست
گَر دو چَشمَش هست حُکْمَش اَعْوَرست
این سُخَن پایان ندارد وان خَفیف
می‌نویسد رُقْعه در طَمْعِ رَغیف

رفت پیش از نامه پیشِ مَطْبَخی
کِی بَخیل از مَطْبَخِ شاه سَخی
دور ازو وَزْ هِمَّتِ او کین قَدَر
از جِری‌اَم آیَدَش اَنْدَر نَظَر
گفت بَهرِ مَصلَحَت فرموده است
نه برای بُخْل و نه تَنگیِّ دَست
گفت دِهْلیزی‌ست وَاللهْ این سُخُن
پیشِ شَهْ خاکست هم زَرِّ کُهُن
مَطْبَخی دَه گونه حُجَّت بَر فَراشت
او همه رَد کرد از حِرصی که داشت
چون جِری کَم آمَدَش در وَقتِ چاشْت
زَد بَسی تَشْنیعْ او سودی نداشت
گفت قاصِد می‌کُنید این‌ها شما
گفت نه که بَنده فرمانیم ما
این مگیر از فَرع این از اَصْل گیر
بر کَمان کَم زَن که از بازوست تیر
ما رَمَیْتَ اِذْ رَمَیْتَ اِبْتِلاست
بر نَبی کَم نِهْ گُنَه کان از خداست
آب از سَر تیره است ای خیره‌خَشم
پیش تَر بِنْگَر یکی بُگْشای چَشم
شُد زِ خَشم و غَم دَرونِ بُقْعه‌یی
سویِ شَهْ بِنْوشت خَشمین رُقْعه‌یی
اَنْدَر آن رُقْعه ثَنای شاه گفت
گوهرِ جود و سَخایِ شاه سُفت
کِی زِ بحر و ابر افزون کَفِّ تو
در قَضایِ حاجَتِ حاجات‌جو
زان که ابر آنچه دَهَد گِریان دَهَد
کَفِّ تو خَنْدانْ پَیاپِی خوان نَهَد
ظاهِرِ ُرقْعه اگر چه مَدْح بود
بویِ خشم از مَدْح اَثَرها می‌نِمود
زان همه کارِ تو بی‌نوراست و زشت
که تو دوری دور از نورِ سِرِشت
رونَقِ کار خَسانْ کاسِد شود
هَمچو میوه‌یْ تازه زو فاسِد شود
رونَقِ دنیا بَرآرَد زو کَساد
زان که هست ازعالَمِ کَوْن و فَساد
خوش نَگَردد از مَدیحی سینه‌ها
چون که در مَدّاح باشد کینه‌ها
ای دل از کین و کَراهَت پاک شو
وان گَهان اَلْحَمْد خوان چالاک شو
بر زبانْ اَلْحَمْد و اِکْراه دَرون
از زبان تَلْبیس باشد یا فُسون
وان گَهان گفته خدا که نَنْگَرَم
من به ظاهِر من به باطِنْ ناظِرَم

آن یکی با دَلْق آمد از عِراق
باز پُرسیدند یاران از فِراق
گفت آری بُد فِراق اِلّا سَفَر
بود بر من بَسْ مُبارک مُژده‌وَر
که خَلیفه داد دَه خِلْعَت مرا
که قَرینَش باد صد مَدْح و ثَنا
شُکرها و مَدْح‌ها بَر می‌شِمُرد
تا که شُکر از حَدّ و اندازه بِبُرد
پَس بِگُفتَندَش که اَحْوالِ نَژَند
بر دروغِ تو گواهی می‌دَهَند
تَنْ بِرِهنه سَر بِرِهنه سوخته
شُکر را دزدیده یا آموخته
کو نِشان شُکر و حَمْدِ میرِ تو
بر سَر و بر پایِ بی توفیرِ تو؟
گَر زَبانَت مَدْحِ آن شَهْ می‌تَنَد
هفت اَنْدامَت شِکایَت می‌کُنَد
در سَخایِ آن شَهْ و سُلطانِ جود
مَر تورا کَفشیّ و شَلْواری نبود؟
گفت من ایثار کردم آنچه داد
میرْ تَقصیری نکرد از اِفْتِقاد
بِسْتَدَم جُمله عَطاها از امیر
بَخْش کردم بر یَتیم و بر فَقیر
مال دادم بِسْتَدَم عُمرِ دراز
در جَزا زیرا که بودم پاکْ ‌ْباز
پَس بِگُفتَندَش مبارک مال رَفت
چیست اَنْدَر باطِنَت این دودِ نَفْتْ؟
صد کِراهَت در دَرونِ تو چو خار
کِی بُود اَنْدُه نِشانِ اِبْتِشار؟
کو نِشانِ عشق و ایثار و رضا؟
گر دُرُست است آنچه گفتی مامَضی
خود گرفتم مال گُم شد مَیْل کو
سَیْل اگر بُگْذشت جایِ سَیْل کو؟
چَشمِ تو گَر بُد سیاه و جانْ‌فَزا
گَر نَمانْد او جانْ‌فَزا اَزْرَق چرا؟
کو نِشان پاکْ‌بازی ای تُرُش؟
بویِ لافِ کَژْ هَمی‌آید خَمُش
صد نِشان باشد دَرونْ ایثار را
صد عَلامَت هست نیکوکار را
مال در ایثار اگر گردد تَلَف
در دَرونْ صد زندگی آید خَلَف
در زمینِ حَقْ زِراعت کردنی
تُخْم‌هایِ پاک آن گَهْ دَخْل نی؟
گر نَرویَد خوشه از روضاتِ هو
پَس چه واسِع باشد اَرْضُ اللهْ؟ بگو
چون که این اَرْضِ فَنا بی‌رَیْع نیست
چون بُوَد اَرْضُ اللهْ؟ آن مُسْتَوْسِعی‌ست
این زمین را رَیْع او خود بی‌حَداست
دانه‌یی را کمترینْ خود هفصدست
حَمْد گفتی کو نِشانِ حامِدون؟
نه بُرونَت هست اَثَر نه اَنْدَرون
حَمْدِ عارف مَر خدا را راست است
که گواهِ حَمْدِ او شُد پا و دَست
از چَهِ تاریکِ جِسمَش بَر کَشید
وَزْ تَکِ زِندانِ دنیایَش خرید
اَطْلَس تَقوی و نورِ مؤتَلِف
آیَتِ حَمْداست او را بر کَتِف
وارَهیده از جهانِ عاریه
ساکِنِ گُلْزار و عینِ جاریه
بر سَریرِ سِرِّ عالی‌هِمَّتَش
مَجْلِس و جا و مَقام و رُتْبَتَش
مَقْعَد صِدْقی که صِدّیقان دَرو
جُمله سَر سَبزند و شاد و تازه‌رو
حَمْدَشان چون حَمْدِ گُلْشَن از بهار
صد نِشانی دارد و صد گیر و دار
بر بَهارش چَشمه و نَخْل و گیاه
وآن گُلِسْتان و نِگارِسْتان گُواه
شاهِدِ شاهد هزاران هر طَرَف
در گواهی هَمچو گوهر بر صَدَف
بویِ سِرِّ بَد بِیایَد از دَمَت
وَزْ سَر و رو تابد ای لافی غَمَت
بوشِناسانَند حاذِقْ در مَصاف
تو به جَلْدی هایْ هو کَم کُن گِزاف
تو مَلاف از مُشک کان بویِ پیاز
از دَمِ تو می‌کُند مَکْشوفْ راز
گُلْشِکَر خورْدم هَمی‌گوییّ و بویْ
می‌زَنَد از سیر که یافه مَگویْ
هست دلْ مانَندهٔ خانه یْٔ کَلان
خانهٔ دل را نَهانْ همسایگان
از شِکافِ روزَن و دیوارها
مُطَّلِع گردند بر اَسْرارها
از شِکافی که ندارد هیچ وَهْم
صاحِبِ خانه وْ ندارد هیچ سَهْم
از نُبی بَر خوان که دیو و قَوْمِ او
می‌بَرَند از حالِ اِنْسی خُفیه بو
از رَهی که اِنْس از آن آگاه نیست
زان که زین مَحْسوس و زین اَشْباه نیست
در میان ناقِدان زَرْقی مَتَن
با مِحَک ای قَلْبِ دون لافی مَزَن
مَر مِحَک را رَهْ بُوَد در نَقْد و قَلْب
که خدایش کرد امیرِ جسم و قَلْب
چون شَیاطینْ با غَلیظی‌های خویش
واقِف‌اَند از سِرِّ ما و فکر و کیش
مَسْلَکی دارند دُزدیده دَرون
ما زِ دُزدی‌های ایشانْ سَرنِگون
دَم به دَم خَبْط و زیانی می‌کُنند
صاحِبِ نَقْب و شِکافِ روزَن اَند
پَس چرا جان‌هایِ روشن در جهان
بی‌خَبَر باشند از حالِ نَهان؟
در سَرایَت کمتر از دیوان شُدند
روح‌ها که خیمه بر گَردون زَدند؟
دیوْ دُزدانه سویِ گَردون رَوَد
از شِهابِ مُحْرِق او مَطْعون شود
سَرنِگون از چَرخْ زیر اُفْتَد چُنان
که شَقی در جنگْ از زَخْمِ سِنان
آن زِرَشکِ روح‌هایِ دِلپَسَند
از فَلَکْشان سَرنِگون می‌اَفْکَنَند
تو اگر شَلّیّ و لَنْگ و کور و کَر
این گُمان بر روح‌هایِ مِهْ مَبَر
شَرم دار و لاف کَم زَن جان مَکَن
که بَسی جاسوس هست آن سویِ تَن

این طَبیبانِ بَدَن دانش وَرَند
بَر سَقامِ تو زِ تو واقِف‌تَرَند
تا زِ قارورَهْ هَمی‌بینَند حال
که ندانی تو از آن رو اِعْتِلال
هم زِ نَبْض و هم زِ رَنگ و هم زِ دَم
بو بَرَند از تو به هر گونه سَقَم
پَس طَبیبانِ اِلهی در جهان
چون نَدانَند از تو بی‌گفتِ دَهان؟
هم زِ نَبْضَت هم زِ چَشمَت هم زِ رَنگ
صد سَقَم بینَند در تو بی‌دِرَنگ
این طَبیبانِ نوآموزَند خَود
که بِدین آیاتَشان حاجَت بُوَد
کامِلان از دورْ نامَت بِشْنَوَند
تا به قَعْرِ باد و بودت دَردَوَند
بلکه پیش از زادنِ تو سال‌‌ها
دیده باشَنْدَت تورا با حال‌ها

آن شَنیدی داستانِ بایَزید
که زِ حالِ بوالْحَسَن پیشین چه دید؟
روزی آن سُلطانِ تَقْوی می‌گُذشت
با مُریدان جانِبِ صَحرا و دشت
بویِ خوش آمد مَر او را ناگهان
در سَوادِ رَیْ زِ سوی خارِقان
هم بِدان جا نالهٔ مُشتاق کرد
بوی را از بادْ اِسْتِنْشاق کرد
بویِ خوش را عاشقانه می‌کَشید
جانِ او از بادْ باده می‌چَشید
کوزه‌یی کو از یَخابه پُر بُوَد
چون عَرَق بر ظاهرش پیدا شود
آن زِ سَردیِّ هوا آبی شُده‌ست
از دَرونِ کوزه نَمْ بیرون نَجَست
بادِ بویْ‌آوَر مَر او را آب گشت
آب هم او را شَراب ناب گشت
چون دَرو آثارِ مَستی شُد پَدید
یک مُریدْ او را از آن دَمْ بَر رَسید
پَس بِپُرسیدَش که این اَحْوالِ خَوش
که بُرون است از حِجابِ پنج و شَش
گاه سُرخ و گاه زَرد و گَهْ سپید
می‌شود رویَت چه حال است و نَوید
می‌کَشی بوی و به ظاهِر نیست گُل
بی‌شَک از غَیْب است و از گُلْزارِ کُل
ای تو کامِ جانِ هر خودکامه‌یی
هر دَم از غَیبَت پیام و نامه‌یی
هر دَمی یَعقوب‌وار از یوسُفی
می‌رَسَد اَنْدَر مَشامِ تو شِفا
قَطره‌یی بَرریز بر ما زان سَبو
شَمّه‌یی زان گُلْسِتانْ با ما بگو
خو نداریم ای جَمالِ مِهْتَری
که لبِ ما خُشک و تو تنها خَورْی
ای فَلَکْ‌پیمایِ چُستِ چُست‌خیز
زانچه خوردی جُرعه‌یی بر ما بِریز
میرِ مَجْلِس نیست در دورانْ دِگَر
جُز تو ای شَهْ در حَریفان دَرنِگَر
کِی توان نوشید این مِیْ زیرْدَست؟
مِیْ یَقین مَر مَرد را رُسواگراست
بوی را پوشیده و مَکْنون کُند
چَشمِ مَستِ خویشتن را چون کُند؟
خود نه آن بویَسْت این کَنْدَر جهان
صد هزاران پَرده‌اَش دارد نَهان
پُر شُد از تیزیِّ او صحرا و دشت
دشتِ چه؟ کَزْ نُه فَلَک هم دَر گُذشت
این سَرِ خُم را به کهگل در مگیر
کین بِرِهنه نیست خود پوشِشْ‌پَذیر
لُطف کُن ای رازْدانِ رازگو
آنچه بازَت صَید کردش بازگو
گفت بویِ بوالْعَجَب آمد به من
هم‌چُنان که مَر نَبی را از یَمَن
که مُحَّمد گفت بر دَستِ صَبا
از یَمَن می‌آیَدَم بویِ خدا
بویِ رامین می‌رَسَد از جان وَیْس
بویِ یَزدان می‌رَسَد هم از اُوَیْس
از اُوَیْس و از قَرَن بویِ عَجَب
مَر نَبی را مَست کرد و پُر طَرَب
چون اُوَیْس از خویشْ فانی گشته بود
آن زمینی آسْمانی گشته بود
آن هَلیله‌یْ پَروریده در شِکَر
چاشْنیِّ تَلْخی‌اَش نَبْوَد دِگَر
آن هَلیله‌یْ رَسته از ما و مَنی
نَقْش دارد از هَلیله طَعْم نی
این سُخن پایان ندارد باز گَرد
تا چه گفت از وَحْیِ غَیْب آن شیرمَرد

گفت زین سو بویِ یاری می‌رَسَد
کَنْدَرین دِهْ شهریاری می‌رَسَد
بَعدِ چندین سالْ می‌زایَد شَهی
می‌زَنَد بر آسْمان‌ها خَرگَهی
رویَش از گُلْزارِ حَقْ گُلْگون بُوَد
از من او اَنْدَر مَقامْ اَفْزون بُوَد
چیست نامَش؟ گفت نامَش بوالْحَسَن
حِلْیِه‌اَش وا گفت زَ ابْرو و ذَقَن
قَدِّ او و رَنگِ او و شَکلِ او
یک به یک واگفت از گیسو و رو
حِلْیِه‌هایِ روحِ او را هم نِمود
از صِفات و از طَریقه وْ جا و بود
حِلْیِهٔ تَنْ هَمچو تَنْ عاریَّتی‌ست
دل بر آن کَم نِهْ که آن یک ساعتی‌ست
حلیهٔ روحِ طبیعی هم فَناست
حِلْیِهٔ آن جانْ طَلَب کان بر سَماست
جسمِ او هَمچون چراغی بر زمین
نورِ او بالایِ سَقْفِ هفتُمین
آن شُعاعِ آفتاب اَنْدَر وُثاق
قُرصِ او اَنْدَر چهارم چارْطاق
نَقْشِ گُل در زیرِبینی بَهرِ لاغ
بویِ گُل بر سَقْف و ایوانِ دِماغ
مَردِ خُفته در عَدَن دیده فَرَق
عکسِ آن بر جسمْ افتاده عَرَق
پیرهَن در مصرْ رَهْنِ یک حَریص
پُر شُده کَنْعان زِ بویِ آن قَمیص
بَر نِبِشتَند آن زمانْ تاریخ را
از کَباب آراستَند آن سیخ را
چون رَسید آن وَقت و آن تاریخْ راست
زاده شُد آن شاه و نَرْدِ مُلْک باخت
از پَسِ آن سال‌ها آمد پَدید
بوالْحَسَن بَعدِ وَفاتِ بایَزید
جُملهٔ خوهایِ او زِامْساک وجود
آن‌چُنان آمد که آن شَهْ گفته بود
لوحِ مَحْفوظ است او را پیشوا
از چه مَحْفوظ است؟ مَحْفوظ از خَطا
نه نُجوم است و نه رَمْل است و نه خواب
وحی حق والله اعلم بالصواب
از پِیِ روپوشِ عامه در بَیان
وَحْیِ دل گویند آن را صوفیان
وَحْیِ دل گیرش که مَنْظَرگاهِ اوست
چون خَطا باشد چو دلْ آگاهِ اوست؟
مُؤمِنا یَنْظُرْ بِنُورِ اللهْ شُدی
از خَطا و سَهْو ایمِن آمدی

صوفی‌یی از فَقْر چون در غَم شود
عینِ فَقْرَش دایه و مَطْعَم شود
زان که جَنَّت از مَکاره رُسته است
رَحْم قِسْمِ عاجِزی اِشْکَسته است
آن کِه سَرها بِشْکَنَد او از عُلو
رَحْم حَقّ و خَلْق نایَد سویِ او
این سُخَن آخِر ندارد وان جوان
از کمی اِجْرایِ نان شُد ناتوان
شادْ آن صوفی که رِزْقَش کَم شود
آن شَبَه‌ش دُرّ گردد و او یَم شود
زان جِرایِ خاصْ هر کآگاه شُد
او سِزایِ قُرب و اِجْری‌گاه شُد
زان جِرای روحْ چون نُقْصان شود
جانَش از نُقْصانِ آن لَرْزان شود
پَس بِدانَد که خَطایی رَفته است
که سَمَن‌زارِ رِضا آشفته است
هم‌چُنانْکْ آن شَخصْ نُقْصانِ کِشت
رُقْعه سویِ صاحِبِ خَرمَن نِبِشت
رُقْعه‌اَش بُردند پیشِ میرِ داد
خوانْد او رُقْعه جوابی وانَداد
گفت او را نیست اِلّا دَردِ لوت
پَس جوابِ اَحْمَق اولی تَر سکوت
نیسْتَش دَردِ فراق و وَصلْ هیچ
بَندِ فَرع است او نَجویَد اَصْلْ هیچ
اَحْمَق است و مُردهٔ ما و مَنی
کَزْ غَمِ فَرعَش فَراغِ اَصْلْ نی
آسْمان‌ها و زمینْ یک سیب دان
کَزْ درختِ قُدرتِ حَق شُد عِیان
تو چه کِرمی در میانِ سیبْ در
وَزْ درخت و باغْبانی بی‌خَبَر
آن یکی کِرمی دِگَر در سیب هم
لیکْ جانَش از بُرونْ صاحِبْ‌عَلَم
جُنبِشِ او وا شِکافَد سیب را
بَر نَتابَد سیبْ آن آسیب را
بَر دَریده جُنبِشِ او پرده‌ها
صورتش کِرِم است و مَعنی اَژدَها
آتشی کَاوَّل زِ آهن می‌جَهَد
او قَدَم بَسْ سُست بیرون می‌نَهَد
دایه‌اَش پَنبه‌ست اَوَّل لیکْ اَخیر
می‌رَسانَد شُعله‌ها او تا اَثیر
مَرْد اَوَّل بَستهٔ خواب و خَوراست
آخِرُ الاَمْر از مَلایِک بَرتَراست
در پَناهِ پَنبه و کِبْریت‌ها
شُعله و نورَش بَرآیَدت بر سُها
عالَم تاریکْ روشن می‌کُند
کُندهٔ آهنْ به سوزن می‌کُند
گَرچه آتش نیز هم جِسْمانی است
نه زِروح است و نه از روحانی است
جسم را نَبْوَد از آن عِزْ بهره‌یی
جسمْ پیشِ بَحْرِ جانْ چون قطره‌یی
جسمْ از جانْ روزاَفْزون می‌شود
چون رَوَد جانْ جسمْ بین چون می‌شود
حَدِّ جسمَت یک دو گَزْ خود بیش نیست
جانِ تو تا آسْمانْ جولان‌کُنی‌ست
تا به بغداد و سَمَرقَند ای هُمام
روح را اَنْدَر تصُوّر نیمْ گام
دو دِرَم سنگ است پیهِ چَشمَتان
نورِ روحَش تا عَنانِ آسْمان
نورْ بی این چَشمْ می‌بیند به خواب
چَشمْ بی‌این نور چِهْ بْوَد؟ جُز خَراب؟
جانْ زِ ریش و سَبْلَتِ تَن فارغ است
لیکْ تَنْ بی‌جان بُوَد مُردار و پَست
بارنامه‌یْ روحِ حیوانی است این
پیش‌تَر رو روحِ انسانی بِبین
بُگْذَر از انسانْ هم و از قال و قیل
تا لبِ دریایِ جانِ جِبرئیل
بَعد از آنَت جانِ اَحمَد لب گَزَد
جِبْرئیل از بیمِ تو واپَس خَزَد
گوید اَرْ آیَم به قَدْرِ یک کَمان
من به سویِ تو بِسوزَم در زمان

این بیابانْ خود ندارد پا و سَر
بی‌جوابِ نامه خَسته‌ست آن پسر
کِی عَجَب چونَم نَداد آن شَهْ جواب
با خیانت کرد رُقْعه‌بَر زِ تاب؟
رُقْعه پنهان کرد و نَنْمود آن به شاه
کو مُنافق بود و آبی زیرِ کاه
رُقْعهٔ دیگر نِویسَم ز آزْمون
دیگری جویَم رَسولِ ذو فُنون
بر امیر و مَطْبَخیّ و نامه‌بَر
عَیْب بِنْهاده زِ جَهْل آن بی‌خَبَر
هیچ گِردِ خود نمی‌گردد که من
کَژْرَوی کردم چو اَنْدَر دینْ شَمَن

بادْ بر تَختِ سُلَیمان رَفت کَژ
پَس سُلیمان گفت بادا کَژْ مَغَژ
باد هم گفت ای سُلَیمان کَژْ مَرو
وَر رَوی کَژ از کَژَم خَشمین مَشو
این تَرازو بَهرِ این بِنْهاد حَق
تا رَوَد اِنْصافْ ما را در سَبَق
از ترازو کَم کُنی من کَم کُنم
تا تو با من روشنی من روشَنَم
هم چُنین تاجِ سُلَیمان مَیْل کرد
روزِ روشن را بَرو چون لَیْل کرد
گفت تا جا کَژْ مَشو بر فَرقِ من
آفتابا کَم مَشو از شَرقِ من
راست می‌کرد او به دَست آن تاج را
باز کَژْ می‌شُد بَرو تاجْ ای فَتی
هشت بارَش راست کرد و گشت کَژْ
گفت تاجا چیست آخِر؟ کَژْ مَغَژ
گفت اگر صد رَهْ کُنی تو راست من
کَژْ شَوَم چون کَژْ رَوَی ای مُؤتَمَن
پَس سُلَیمان اَنْدرونه راست کرد
دلْ بر آن شَهوت که بودَش کرد سَرد
بَعد از آن تاجَش همانْ دَم راست شُد
آن چُنان که تاج را می‌خواست شُد
بَعد از آنَش کَژْ هَمی‌کرد او به قَصد
تاجِ او می‌گشت تارَک‌جو به قَصد
هشت کَرَّت کَژْ بکرد آن مِهْتَرَش
راست می‌شُد تاجْ بر فَرقِ سَرش
تاجْ ناطِق گشت کِی شَهْ ناز کُن
چون فَشانْدی پَر ز گِل پَرواز کُن
نیست دَستوری کَزین من بُگْذَرم
پَرده‌های غَیْبِ این بَرهَم دَرَم
بَر دهانَم نِهْ تو دَستِ خود بِبَند
مَر دَهانَم را زِ گفتِ ناپَسَند
پَس تو را هر غَم که پیش آید زِ دَرد
بر کسی تُهْمَت مَنِه بر خویش گَرد
ظَنْ مَبَر بر دیگری ای دوست کام
آن مَکُن که می‌سِگالید آن غُلام
گاه جَنگَش با رَسول و مَطْبَخی
گاه خَشمَش با شَهَنْشاه سَخی
هَمچو فرعونی که موسی هِشْته بود
طِفْلَکانِ خَلْق را سَر می‌رُبود
آن عَدو در خانهٔ آن کورْ دل
او شُده اَطْفال را گَردنْ گُسِل
تو هم از بیرون بَدی با دیگران
وَنْدرونْ خوش گشته با نَفْسِ گِران
خود عَدوَّت اوست قَندَش می‌دَهی
وَزْ بُرونْ تُهْمَت به هرکَس می‌نَهی
هَمچو فرعونی تو کور و کورْدل
با عَدو خوش بی‌گناهان را مُذِل
چند فرعونا کُشی بی‌جُرم را
می‌نوازی مَر تَنِ پُر غُرم را؟
عقلِ او بر عقلِ شاهان می‌فُزود
حُکْم حَقْ بی‌عقل و کورَش کرده بود
مُهرِ حَق بر چَشم و بر گوشِ خِرَد
گَر فَلاطون است حیوانَش کُند
حُکْمِ حَقْ بر لَوْح می‌آید پَدید
آن چُنان که حُکْم غَیْبِ بایَزید

هم‌چُنان آمد که او فرموده بود
بوالْحَسَن از مَردمان آن را شُنود
که حَسَن باشد مُرید و اُمَّتَم
دَرس گیرد هر صَباحْ از تُربَتَم
گفت من هم نیز خوابَش دیده‌ام
وَزْ رَوانِ شیخْ این بِشْنیده‌ام
هر صَباحی رو نَهادی سویِ گور
ایستادی تا ضُحی اَنْدَر حُضور
یا مِثالِ شیخ پیشَش آمدی
یا که بی‌گفتی شِکالَش حَل شُدی
تا یکی روزی بِیامَد با سُعود
گورها را برفِ نو پوشیده بود
تویْ بر تو برف‌ها هَمچون عَلَم
قُبّه قُبّه دیده و شُد جانَش بِغَم
بانگَش آمد از حَظیره‌یْ شیخِ حَیّ
ها اَنَا اَدْعوکَ کَیْ تَسْعی اِلَیّ
هین بیا این سو بر آوازم شِتاب
عالَم اَرْ بَرف است روی از من مَتاب
حالِ او زان روز شُد خوب و بدید
آن عَجایب را که اَوَّل می‌شَنید

نامهٔ دیگر نوشت آن بَدگُمان
پُر ز تَشْنیع و نَفیر و پُر فَغان
که یکی رُقْعه نِبِشتَم پیش شَهْ
ای عَجَب آن جا رَسید و یافت رَهْ؟
آن دِگَر را خوانْد هم آن خوبْ ‌خَد
هم نداد او را جواب و تَنْ بِزَد
خُشک می‌آوَرْد او را شهریار
او مُکَرَّر کرد رُقْعه پنج بار
گفت حاجِب آخِر او بَنده‌یْ شماست
گَر جوابش بَر نِویسی هم رَواست
از شَهیِّ تو چه کَم گردد اگر
برغُلام و بَنده اَنْدازی نَظَر؟
گفت این سَهْل است امّا اَحْمَق است
مَردِ اَحْمق زشت و مَردودِ حَق است
گَرچه آمُرزَم گناه و زَلَّتَش
هم کُند بر من سَرایَت عِلَّتَش
صد کَس از گَرگین همه گَرگین شوند
خاصه این گَرِّ خَبیثِ ناپَسَند
گَرِّ کَم عقلی مَبادا گَبْر را
شومِ او بی‌آب دارد ابر را
نَم نَبارَد ابر از شومیِّ او
شهر شُد ویرانه از بومیِّ او
از گَرِ آن اَحْمقانْ طوفانِ نوح
کرد ویران عالَمی را در فُضوح
گفت پیغامبر که اَحْمَق هر کِه هست
او عَدوِّ ماست و غولْ رَهْ‌زَن است
هر کِه او عاقل بُوَد از جانِ ماست
روحِ او و ریحِ او رَیْحان ماست
عقلْ دُشنامَم دهد من راضی‌اَم
زان که فیضی دارد از فَیّاضی‌اَم
نَبْوَد آن دُشنامِ او بی‌فایِده
نَبْوَد آن مِهْمانی‌اَش بی‌مایِده
اَحْمَق اَرْ حَلْوا نَهَد اَنْدَر لَبَم
من از آن حَلْوای او اَنْدَر تَبَم
این یَقین دان گَر لَطیف و روشنی
نیست بوسه‌یْ کونِ خَر را چاشْنی
سَبْلَتَت گَنده کُند بی‌فایِده
جامه از دیگَش سِیَه بی‌مایِده
مایِده عقل است نی نان و شِوی
نورِ عقل است ای پسر جان راغِذی
نیست غَیْرِ نورْ آدم را خورِش
از جُزِ آن جانْ نیابد پَرورِش
زین خورِش‌ها اندک اندک باز بُر
کین غذایِ خَر بُوَد نه آنِ حُر
تا غذایِ اَصْل را قابل شَوی
لُقمه‌هایِ نور را آکِلْ شَوی
عکسِ آن نوراست کین نانْ نان شُده‌ست
فیضِ آن جان است کین جانْ جان شُده‌ست
چون خوری یک بار از مَاکولِ نور
خاک ریزی بر سَرِ نان و تَنور
عقلْ دو عقل است اَوَّل مَکْسَبی
که دَر آموزی چو در مَکْتَب صَبی
از کتاب و اوْستاد و فکر و ذِکْر
از مَعانی وَزْ عُلومِ خوب و بِکْر
عقلِ تو اَفْزون شود بر دیگران
لیک تو باشی زِ حِفْظِ آن گِران
لوحِ حافِظ باشی اَنْدَر دَوْر و گشت
لوحِ مَحْفوظ اوست کو زین دَر گُذشت
عقلِ دیگر بَخشِش یَزدان بُوَد
چَشمهٔ آن در میانِ جان بُوَد
چون زِ سینه آبِ دانش جوش کرد
نه شود گَنده نه دیرینه نه زَرد
وَرْ رَهِ نَبْعَش بُوَد بَسته چه غَم؟
کو هَمی‌جوشَد زِ خانه دَم به دَم
عقلِ تَحصیلی مِثالِ جوی‌ها
کان رَوَد در خانه‌یی از کوی‌ها
راه آبَش بَسته شُد شد بی‌نَوا
از دَرونِ خویشتنْ جو چَشمه را

مَشورت می‌کرد شخصی با کسی
کزْ تَرَدُّد وا رَهَد وَزْ مَحْبَسی
گفت ای خوش‌نام غَیْرِ من بِجو
ماجَرایِ مَشورت با او بگو
من عَدوَّم مَر تورا با من مَپیچ
نَبْوَد از رایِ عَدو پیروزْ هیچ
رو کسی جو که تورا او هست دوست
دوست بَهرِ دوست لاشَک خیرْجوست
من عَدوَّم چاره نَبْوَد کَزْ مَنی
کَژْ رَوَم با تو نِمایَم دُشمنی
حارِسی از گُرگْ جُستن شَرط نیست
جُستن از غَیْرِ مَحَل ناجُستَنی‌ست
من تو را بی‌هیچ شَکّی دُشمَنَم
من تورا کِی رَهْ نِمایَم؟ رَهْ زَنَم
هر کِه باشد هم نِشینِ دوستان
هست در گُلْخَن میانِ بوستان
هر کِه با دُشمن نِشینَد در زَمَن
هست او در بوستان در گولْخَن
دوست را مازار از ما و مَنَت
تا نَگردد دوستْ خَصْم و دُشمَنَت
خَیْر کُن با خَلْقْ بَهرِ ایزَدَت
یا برایِ راحتِ جانِ خَودَت
تا هَماره دوست بینی در نَظَر
در دِلَت نایَد زِ کین ناخوش صُوَر
چون که کردی دُشمنی پَرهیز کُن
مَشورت با یارِ مِهْرانگیز کُن
گفت می‌دانم ترا ای بوالْحَسَن
که تویی دیرینه دُشمن‌دارِ من
لیکْ مَردِ عاقلیّ و معنوی
عقلِ تو نَگْذارَدَت که کَژْ رَوی
طَبْع خواهد تا کَشَد از خَصْمْ کین
عقل بر نَفْس است بَندِ آهنین
آید و مَنْعَش کُند وادارَدَش
عقلْ چون شِحْنه‌ست در نیک و بَدَش
عقلِ ایمانی چو شِحْنه‌یْ عادل است
پاسْبان و حاکِمِ شهرِ دل است
هَمچو گُربه باشد او بیدارْهوش
دُزد در سوراخ مانَد هَمچو موش
در هر آن جا که بَرآرَد موشْ دَست
نیست گُربه یا که نَقْشِ گُربه است
گربهٔ چه؟ شیر شیراَفْکَن بُوَد
عقلِ ایمانی که اَنْدَر تَن بُوَد
غُرِّهٔ او حاکِم دَرَّندگان
نَعْرهٔ او مانِعِ چَرّندگان
شهر پُر دُزد است و پُر جامه‌کَنی
خواه شِحْنه باش گو و خواه نی

یک سَریّه می‌فرستادش رَسول
بِه هَر جنگِ کافِر و دَفْعِ فُضول
یک جوانی را گُزید او از هُذَیْل
میرِ لشکر کَردَش و سالارِ خَیْل
اَصْلِ لشکر بی‌گُمان سَروَر بُوَد
قَوْمِ بی‌سَروَر تَنِ بی‌سَر بُوَد
این همه که مُرده و پَژمرده‌یی
زان بُوَد که تَرکِ سَروَر کرده‌یی
از کَسَل وَزْ بُخْلْ وَزْ ما و مَنی
می‌کَشی سَر خویش را سَر می‌کُنی
هَمچو اُسْتوری که بگریزد زِ بار
او سَرِ خود گیرد اَنْدَر کوهْسار
صاحِبَش در پی دَوان کِی خیره سَر
هرطَرَف گُرگی‌ست اَنْدَر قَصدِ خَر
گَر زِ چَشمَم این زَمانْ غایِب شَوی
پیشَت آید هر طرف گُرگِ قَوی
اُستخوانَت را بِخایَد چون شِکَر
که نَبینی زندگانی را دِگَر
آن مَگیر آخِر بِمانی از عَلَف
آتش از بی‌هیزُمی گردد تَلَف
هین بِمَگْریز از تَصَرّف کَردَنَم
وَزْ گِرانی بار که جانَت مَنَم
تو سُتوری هم که نَفْسَت غالِب است
حُکْمْ غالِب را بُوَد ای خودپَرَست
خَر نَخوانْدَت اسب خوانْدَت ذوالْجَلال
اسبِ تازی را عَرَب گوید تَعال
میر آخُر بود حَق را مُصْطَفی
بَهْرِ اُسْتورانِ نَفْسِ پُر جَفا
قُلْ تَعالَوْا گفت از جَذْبِ کَرَم
تا ریاضَتْتان دَهَم من رایِضَم
نَفْس‌ها را تا مُرَوَّض کرده‌ام
زین سُتوران بَسْ لَگَدها خَورده‌ام
هر کجا باشد ریاضَت‌باره‌یی
از لَگَدهایَش نباشد چاره یی
لاجَرَم اَغْلَب بَلا بر اَنْبیاست
که ریاضَت دادنِ خامانْ بَلاست
سُکْسُکانید از دَمَم یُرغا رَوید
تا یَواش و مَرکَبِ سُلطان شوید
قُل تَعالوا قُل تَعالو گفت رّب
ای سُتورانِ رَمیده از اَدَب
گَر نیایَند ای نبی غمگین مَشو
زان دو بی‌تَمْکین تو پُر از کین مَشو
گوش بعضی زین تَعالواها کَرست
هر سُتوری را صِطَبْلی دیگراست
مُنْهَزِم گردند بعضی زین نِدا
هست هر اسبی طَویله‌یْ او جُدا
مُنْقَبِض گردند بعضی زین قَصَص
زان که هر مُرغی جُدا دارد قَفَص
خود مَلایِک نیز ناهَمتا بُدند
زین سَبَب بر آسْمانْ صَف صَف شُدند
کودکان گَرچه به یک مکتب دَرَند
در سَبَق هر یک زِ یک بالاتَرَند
مَشرقیّ و مَغربی را حِسّ‌هاست
مَنْصَب دیدارْ حسِّ چَشمْ‌راست
صد هزاران گوشها گَر صَف زَنَنْد
جُمله مُحتاجانِ چَشمِ روشن‌اَند
باز صَفِّ گوش‌ها را مَنْصِبی
در سَماعِ جان و اَخْبار و نُبی
صد هزاران چَشم را آن راه نیست
هیچ چَشمی از سماعْ آگاه نیست
هم‌چُنین هر حِسّْ یک یک می‌شُمَر
هر یکی مَعْزول از آن کارِ دِگَر
پنج حِسِّ ظاهِر و پنج اَنْدَرون
دَه صَف‌اَند اَنْدَر قیامْ الصّافُّون
هر کسی کو از صَفِ دین سَرکَش است
می‌رَوَد سویِ صَفی کان واپَس است
تو زِ گفتارِ تَعالوا کَم مَکُن
کیمیایِ بَسْ شِگَرف است این سُخُن
گَر مِسی گردد زِ گُفتارت نَفیر
کیمیا را هیچ از وِیْ وامگیر
این زمان گَر بَست نَفْسِ ساحِرَش
گفتِ تو سودَش کُند در آخِرش
قُل تَعالَوا قُل تَعالَوا ای غُلام
هین که اِنَّ اللهْ یَدْعوا لِلسَّلام
خواجه باز آ از مَنیّ و از سَری
سَروَری جو کَم طَلَب کُن سَروَری

چون پَیَمْبر سَروَری کرد از هُذَیْل
از برایِ لشکرِ مَنصورْ خَیْل
بوالْفُضولی از حَسَد طاقَت نداشت
اعتراض و لانُسَلِّمْ بَر فَراشت
خَلْق را بِنْگَر که چون ظُلْمانی‌اَند
در مَتاعِ فانی‌یی چون فانی‌اَند
از تکَبُّر جُمله اَنْدَر تَفْرقه
مُرده از جان زنده‌اَنْدَ ازمَخْرَقه
این عَجَب که جانْ به زندان اَنْدَراست
وان گَهی مِفْتاحِ زندانَش به دَست
پایْ تا سَر غَرقِ سَرگین آن جوان
می‌زَنَد بر دامَنَش جویِ رَوان
دایما پَهْلو به پَهْلو بی‌قَرار
پَهْلویِ آرامگاه و پُشت‌دار
نورْ پنهان است و جُست و جو گُواه
کَزْ گِزافه دلْ نمی‌جویَد پَناه
گَر نبودی حَبْسِ دنیا را مَناص
نه بُدی وحشت نه دل جُستی خَلاص
وحشَتَت هَمچون مُوَکَّل می‌کَشَد
که بِجو ای ضالْ مِنْهاجِ رَشَد
هست مِنْهاج و نَهانْ در مَکْمَن است
یافْتَش رَهْنِ گِزافه جُستن است
تَفرقه‌جویانِ جمع اَنْدَر کَمین
تو دَرین طالِبْ رُخِ مَطْلوب بین
مُردگانِ باغ بَرجسته زِ بُن
کان دِهَنده‌یْ زندگی را فَهْم کُن
چَشمِ این زندانیان هر دَم به دَر
کِی بُدی گَر نیستی کَس مُژده‌وَر؟
صد هزار آلودگانِ آب‌جو
کِی بُدَندی گَر نَبودی آبِ جو؟
بر زمینْ پَهْلوت را آرام نیست
دان که در خانه لَحاف و بِسْتَری‌ست
بی‌مَقَرْگاهی نباشد بی‌قَرار
بی‌خُمارْ اِشْکَن نباشد این خُمار
گفت نه نه یا رَسولَ اللهْ مَکُن
سَروَر لشکر مگر شیخ کُهُن
یا رَسولَ اللهْ جوان اَرْ شیرزاد
غَیْرِ مَردِ پیر سَر لشکر مَباد
هم تو گفتَسْتیّ و گفتِ تو گُوا
پیر باید پیر باید پیشوا
یا رَسولَ‌اللهْ دَرین لَشکر نِگَر
هست چندین پیر و از وِیْ پیش‌تَر
زین درخت آن برگِ زَردَش را مَبین
سیب‌هایِ پُختهٔ او را بِچین
بَرگ‌هایِ زردِ او خود کِی تَهی‌ست؟
این نشانِ پختگی و کامِلی‌ست
بَرگِ زَرد ریش و آن مویِ سپید
بَهرِ عقلِ پُخته می‌آرَد نوید
بَرگ‌هایِ نو رَسیده‌یْ سَبزْفام
شُد نشانِ آن که آن میوه‌ست خام
بَرگِ بی‌برگی نشان عارفی‌ست
زردیِ زَرْ سرُخ رویی صارفی‌ست
آن کِه او گُل عارض است اَرْنو خَط است
او به مَکْتَب گاهِ مَخْبَر نوخَط است
حَرف‌هایِ خَطِّ او کَژْمَژْ بُوَد
مُزْمِنِ عقل است اگر تَن می‌دَوَد
پایِ پیر از سُرعت اَرْ چه باز مانْد
یافت عقلِ او دو پَر بر اوجْ رانْد
گَر مَثَل خواهی به جَعفر در نِگَر
داد حَقْ بر جایِ دَست و پاش پَر
بُگْذَر از زَرْ کین سُخَن شُد مُحْتَجِب
هَمچو سیمابْ این دِلَم شُد مُضْطَرِب
زَنْدَرونَم صدخَموشِ خوش‌نَفَس
دَست بر لب می‌زَنَد یعنی که بَسْ
خامُشی بَحْراست و گفتنْ هَمچو جو
بَحْر می‌جویَد تورا جو را مَجو
از اشارت‌هایِ دریا سَر مَتاب
خَتْم کُن واللهُ اَعْلَمْ بِالصَّواب
هم چُنین پیوسته کرد آن بی‌اَدَب
پیشِ پیغامبر سُخَن زان سَردْ لب
دَست می‌دادش سُخَن او بی‌خَبَر
که خَبَر هَرزِه بُوَد پیشِ نَظَر
این خَبَرها از نَظَر خود نایب است
بَهرِ حاضر نیست بَهرِ غایب است
هر کِه او اَنْدَر نَظَر مَوْصول شُد
این خَبَرها پیشِ او مَعْزول شُد
چون که با معشوق گشتی هم نِشین
دَفْع کُن دَلّا لِگان را بَعد ازین
هر کِه از طِفْلی گُذشت و مَرد شُد
نامه و دَلّاله بر وِیْ سَرد شُد
نامه خوانَد از پِیِ تَعْلیم را
حَرف گوید از پِیِ تَفْهیم را
پیشِ بینایان خَبَر گفتن خَطاست
کان دَلیلِ غَفْلَت و نُقْصانِ ماست
پیشِ بینا شُد خَموشی نَفْعِ تو
بَهرِ این آمد خِطاب اَنْصِتوا
گَر بِفرمایَد بگو بَر گویْ خَوش
لیکْ اندک گو دراز اَنْدَر مَکَش
وَرْ بِفرمایَد که اَنْدَر کَش دراز
هم‌چُنان شَرمین بگو با اَمْرْ ساز
هم چُنین که من دَرین زیبا فُسون
با ضیاءُ الْحَقْ حُسام‌الدّین کُنون
چون که کوتَه می‌کُنم من از رَشَد
او به صد نوعَم به گفتن می‌کَشَد
ای حُسامُ‌الدّین ضیایِ ذوالْجَلال
چون که می‌بینی چه می‌جویی مَقال؟
این مگر باشد زِ حُبِّ مُشْتَهی
اِسْقِنی خَمْرًا و قُلْ لی اِنَّها
بر دَهان توست این دَمْ جامِ او
گوش می‌گوید که قِسْم گوش کو؟
قِسْمِ تو گرمی‌ست نَکْ گرمیّ و مَست
گفت حِرصِ من ازین افُزون‌تَراست