رویِ داوود از فَرَش تابان شُده
کوه‌ها اَنْدَر پِی اَش نالان شُده
کوه با داوود گشته هم رَهی
هردو مُطربْ مَست در عشقِ شَهی
یا جِبالُ اَوِّبی اَمر آمده
هر دو هم‌آواز و هم‌پَرده شُده
گفت داوودا تو هِجْرت دیده‌یی
بَهرِ من از هم دَمان بُبْریده‌یی
ای غَریبِ فَردِ بی‌مونِس شُده
آتشِ شوق از دِلَت شُعله زده
مُطربان خواهیّ و قَوّال و نَدیم
کوه‌ها را پیشَت آرَد آن قدیم
مُطرب و قَوّال و سُرنایی کُند
کُهْ به پیشَت بادْپیمایی کُند
تا بِدانی ناله چون کُهْ را رَواست
بی‌لب و دَندان وَلی را ناله‌هاست
نَغمهٔ اَجْزایِ آن صافی‌جَسَد
هر دَمی در گوشِ حِسَّش می‌رَسَد
هم نِشینان نَشْنَوند او بِشْنود
ای خُنُک جان کو به غَیْبَش بِگْرَوَد
بِنْگَرَد در نَفْسِ خود صد گفت و گو
هم نِشینِ او نَبُرده هیچ بو
صد سوآل و صد جواب اَنْدَر دِلَت
می‌رَسَد از لامَکان تا مَنْزِلَت
بِشْنَوی تو نَشْنَود زان گوش‌ها
گَر به نزدیکِ تو آرَد گوش را
گیرم ای کَر خود تو آن را نَشْنَوی
چون مِثالَش دیده‌یی چون نَگْرَوی؟

ای سگِ طاعِن تو عَوْ عَوْ می‌کُنی
طَعْنِ قرآن را بُرون‌شَو می‌کُنی
این نه آن شیر است کَزْ وِیْ جانْ بَری
یا زِ پَنْجه‌یْ قَهْرِ او ایمان بَری
تا قیامَت می‌زَنَد قُرآن نِدی
ای گروهی جَهْل را گشته فِدی
که مرا افسانه می‌پِنْداشتید
تُخمِ طَعْن و کافِری می‌کاشتید
خود بِدیدیْت آن که طَعْنه می‌زَدیْت
که شما فانیّ و افسانه بُدیْت
من کَلامِ حَقَّم و قایم به ذات
قوتِ جانِ جان و یاقوتِ زکات
نورِ خورشیدَم فُتاده بر شما
لیک از خورشید ناگشته جُدا
نَکْ مَنَم یُنْبوعِ آن آبِ حَیات
تا رَهانَم عاشقان را از مَمات
گَر چُنان گَندْ آزَتان نَنْگیختی
جُرعه‌یی بر گورَتان حَق ریختی
نه بگیرم گفت و پَندِ آن حکیم
دل نگردانم به هر طَعْنی سَقیم

آن کِه فرموده‌ست او اَنْدَر خِطاب
کُرِّه و مادر هَمی‌خوردند آب
می‌شُخولیدند هر دَم آن نَفَر
بَهِر اسبان که هَلا هین آب خَور
آن شُخولیدن به کُرِّه می‌رَسید
سَر هَمی بَرداشت و از خور می‌رَمید
مادرش پُرسید کِی کُرِّه چرا
می‌رَمی هر ساعتی زین اِسْتِقا؟
گفت کُرِّه می‌شُخولَند این گروه
زِاتِّفاقِ بانگَشان دارم شِکوه
پس دِلَم می‌لَرزَد از جا می‌رَوَد
زِ اتِّفاقِ نَعْره خَوْفَم می‌رَسَد
گفت مادر تا جهان بوده‌ست ازین
کارْاَفْزایان بُدَند اَنْدَر زمین
هین تو کارِ خویش کُن ای اَرجُمند
زود کایشان ریشِ خود بَر می‌کَنند
وَقتْ تَنگ و می‌رَوَد آبِ فَراخ
پیش ازان کَزْ هَجْر گردی شاخْ شاخ
شُهره کاریزی‌ست پُر آبِ حَیات
آب کَشْ تا بَر دَمَد از تو نَبات
آبِ خِضْر از جویِ نُطْقِ اَوْلیا
می‌خوریم ای تشنهٔ غافل بیا
گَر نبینی آب کورانه به فَن
سویِ جو آوَر سَبو در جویْ زَن
چون شَنیدی کَنْدَرین جو آب هست
کور را تَقْلید باید کار بَست
جو فرو بَر مَشکِ آب‌اَنْدیش را
تا گِران بینی تو مَشکِ خویش را
چون گِران دیدی شَوی تو مُسْتَدِل
رَسْت از تَقْلیدِ خُشکْ آنگاه دل
گَر نَبینَد کورْ آبِ جو عِیان
لیکْ دانَد چون سَبو بیند گِران
که زِ جو اَنْدَر سَبو آبی بِرَفت
کین سَبُک بود و گران شُد ز آب و زَفْت
زان که هر بادی مَرا دَر می‌رُبود
باد می‌نَرْبایَدَم ثِقْلَم فُزود
مَر سَفیهان را رُبایَد هر هوا
زان که نَبْوَدْشان گِرانیِّ قُویٰ
کَشتی‌یی بی‌لَنْگر آمد مَردِ شَر
که زِ بادِ کَژْ نَیابد او حَذَر
لَنْگَرِ عقل است عاقل را اَمان
لَنْگری دَر یوزه کُن از عاقِلان
او مَدَدهایِ خِرَد چون دَر رُبود
از خَزینه دُرِّ آن دریایِ جود
زین چُنین اِمْدادْ دل پُر فَن شود
بِجْهَد از دل چَشمْ هم روشن شود
زان که نور از دلْ بَرین دیده نِشَست
تا چو دل شُد دیدهٔ تو عاطِل است
دلْ چو بر اَنْوارِ عقلی نیز زد
زان نَصیبی هم به دو دیده دَهَد
پس بِدان کآبِ مُبارک ز آسْمان
وَحْیِ دل‌ها باشد و صِدْقِ بَیان
ما چو آن کُرِّه هم آبِ جو خوریم
سویِ آن وَسواسِ طاعِنْ نَنْگَریم
پِیروِ پیغمبرانی رَهْ سِپَر
طَعْنهٔ خَلْقان همه بادی شُمَر
آن خداوندان که رَهْ طی کرده‌اند
گوشْ فا بانگِ سگان کِی کرده‌اند؟

باز گو کان پاکْ‌بازِ شیرمَرد
اَنْدَر آن مَسجد چه بِنْمودَش؟ چه کرد؟
خُفت در مَسجد خود او را خواب کو؟
مَردِ غَرقه گشته چون خُسبَد به جو؟
خوابِ مُرغ و ماهیان باشد هَمی
عاشقان را زیرِ غَرقابِ غمی
نیمْ شب آوازِ با هَوْلی رَسید
کآیَم آیم بر سَرَت ای مُسْتَفید
پنج کَرَّت این چُنین آوازِ سخت
می‌رَسید و دل هَمی‌شُد لَخْت‌لَخْت

تو چو عَزْمِ دین کُنی با اِجْتِهاد
دیو بانْگَت بَر زَنَد اَنْدَر نَهاد
که مَرو زان سو بِیَندیش ای غَوی
که اسیرِ رنج و درویشی شَوی
بی‌نَوا گردی زِ یارانْ وابُری
خوار گردیّ و پَشیمانی خوری
تو زِ بیمِ بانگِ آن دیوِ لَعین
وا گُریزی در ضَلالَت از یَقین
که هَلا فردا و پَسْ فردا مراست
راهِ دین پویَم که مُهْلَت پیشِ ماست
مرگ بینی باز کو از چپّ و راست
می‌کُشَد همسایه را تا بانگْ خاست
باز عَزْمِ دین کُنی از بیمِ جان
مَرد سازی خویشتن را یک زمان
پس سِلَح بَر بَندی از عِلْم و حِکَم
که من از خَوْفی نیارَم پایْ کَم
باز بانگی بَر زَنَد بر تو زِ مَکْر
که بِتَرس و باز گَرد از تیغ فقر
باز بُگْریزی زِ راهِ روشنی
آن سِلاحِ عِلْم و فَن را بِفْکَنی
سال‌ها او را به بانگی بَنده‌یی
در چُنین ظُلْمَت نَمَد اَفْکَنده‌یی
هَیبَتِ بانگِ شیاطینْ خَلْق را
بَند کرده‌ست و گرفته حَلْق را
تا چُنان نومید شُد جانْشان زِ نور
که رَوانِ کافِران زَ اهْلِ قُبور
این شِکوهِ بانگِ آن مَلْعون بُوَد
هَیبَتِ بانگِ خدایی چون بُوَد؟
هَیبَتِ باز است بر کبکِ نَجیب
مَر مگس را نیست زان هَیبَت نَصیب
زان که نَبْوَد باز صَیّادِ مگس
عنکبوتان می مگس گیرند و بَس
عنکبوتِ دیو بر چون تو ذُباب
کَرّ و فَر دارد نه بر کَبْک و عُقاب
بانگِ دیوانْ گَلْه‌بانِ اَشْقیاست
بانگِ سُلطانْ پاسْبانِ اَوْلیاست
تا نیامیزد بِدین دو بانگِ دور
قطره‌یی از بَحْرِ خوش با بَحْرِ شور

بِشْنو اکنون قِصّهٔ آن بانگِ سخت
که نَرَفت از جا بِدان آن نیک بَخت
گفت چون تَرسَم؟ چو هست این طَبْلِ عید
تا دُهُل تَرسَد که زَخمْ او را رَسید
ای دُهُل‌هایِ تَهیِّ بی قُلوب
قِسْمَتان از عیدِ جان شُد زَخمِ چوب
شُد قیامَت عید و بی‌دینانْ دُهُل
ما چو اَهْلِ عیدْ خَندان هَمچو گُل
بِشْنو اکنون این دُهُل چون بانگ زد
دیگِ دَوْلَتبا چگونه می‌پَزَد؟
چون که بِشْنود آن دُهُل آن مَردِ دید
گفت چون تَرسَد دِلَم از طَبْلِ عید؟
گفت با خود هین مَلَرزان دلْ کَزین
مُرد جانِ بَدْدِلانِ بی‌یَقین
وَقتِ آن آمد که حیدروارْ من
مُلْک گیرم یا بِپَردازم بَدَن
بَر جَهید و بانگ بَر زَد کِی کیا
حاضِرَم اینک اگر مَردی بیا
در زمان بِشْکَست زآوازانْ طِلِسم
زَر هَمی‌ریزید هر سو قِسْمْ قِسْم
ریخت چَندان زَر که تَرسید آن پسر
تا نگیرد زَر زِ پُرّی راهِ دَر
بَعد ازان بَرخاست آن شیرِ عَتید
تا سَحَرگَهْ زَر به بیرون می‌کَشید
دَفْن می‌کرد و هَمی آمد به زَر
با جَوال و توبْره بارِ دِگَر
گنج‌ها بِنْهاد آن جانْ باز ازان
کوریِ ترسانیِ واپَسْ خزان
این زَرِ ظاهر به خاطِر آمده‌ست
در دلِ هر کورِ دورِ زَرپَرَست
کودکان اِسْفال‌ها را بِشْکَنَند
نامِ زَر بِنْهَند و در دامَن کُنند
اَنْدَر آن بازی چو گویی نامِ زَر
آن کُند در خاطِرِ کودک گُذَر
بَلْ زَرِ مَضْروبِ ضَربِ ایزدی
کو نگردد کاسِد آمد سَرمَدی
آن زَری کین زَر ازان زَرْ تاب یافت
گوهر و تابَندگیّ و آب یافت
آن زَری که دل ازو گردد غَنی
غالِب آید بر قَمَر در روشنی
شمع بود آن مَسجد و پروانه او
خویشتن دَر باخت آن پروانه‌خو
پَر بسوخت او را وَلیکِن ساختَش
بَسْ مُبارک آمد آن اَنْداختَش
هَمچو موسیٰ بود آن مَسعودبَخت
کآتشی دید او به سویِ آن درخت
چون عِنایَت‌ها بَرو مَوْفور بود
نار می‌پِنْداشت و خود آن نور بود
مَردِ حَق را چون بِبینی ای پسر
تو گُمان داری بَرو نارِ بَشَر
تو زِ خود می‌آیی و آن در تو است
نار و خارِ ظَنِّ باطِلْ این سو است
او درختِ موسی است و پُر ضیا
نور خوان نارَش مَخوان باری بیا
نه فِطامِ این جهانْ ناری نِمود؟
سالِکان رفتند و آن خود نور بود
پس بِدان که شمعِ دین بَر می‌شود
این نه هَمچون شمعِ آتش‌ها بُوَد
این نِمایَد نور و سوزَد یار را
وان به صورتْ ناز و گُل زُوّار را
این چو سازَنده ولی سوزَنده‌یی
وان گَهِ وَصلَت دلْ اَفروزنده‌یی
شَکلِ شُعله‌یْ نورِ پاکِ سازْوار
حاضِران را نور و دوران را چو نار

آن بُخاری نیز خود بر شمع زد
گشته بود از عشقَش آسانْ آن کَبَد
آهِ سوزانَش سویِ گَردون شُده
در دلِ صَدْرِ جهانْ مِهْر آمده
گفته با خود در سَحَرگَهْ کِی اَحَد
حالِ آن آوارهٔ ما چون بُوَد؟
او گناهی کرد و ما دیدیم لیک
رَحمَتِ ما را نمی‌دانست نیک
خاطِرِ مُجرِم زِ ما تَرسان شود
لیکْ صد اومید در تَرسَش بُوَد
من بِتَرسانَم وَقیحِ یاوه را
آن کِه تَرسَد من چه تَرسانَم وِرا؟
بَهرِ دیگِ سَردْ آذر می‌رَوَد
نه بِدان کَزْ جوش از سَر می‌رَوَد
آمِنان را من بِتَرسانَم به عِلْم
خایِفان را تَرس بَردارم به حِلْم
پاره‌دوزم پاره در موضِع نَهَم
هر کسی را شَربَت اَنْدَر خور دَهَم
هست سِرِّ مَردْ چون بیخِ درخت
زان بِرویَد بَرگ‌هاش از چوبِ سخت
دَرخورِ آن بیخْ رُسته بَرگ‌ها
در درخت و در نُفوس و در نُهیٰ
برفَلَک پَرهاست زَ اشْجار وَفا
اَصْلُها ثابِتْ وَ فَرعُهْ فِی السَّما
چون بِرُست از عشقْ پَر بر آسْمان
چون نَرویَد در دلِ صَدْرِ جهان؟
موج می‌زَد در دِلَش عَفْوِ گُنَه
که زِ هر دل تا دل آمد روزَنه
که زِ دل تا دلْ یَقین روزَن بُوَد
نه جُدا و دور چون دو تَن بُوَد
مُتَّصِل نَبْوَد سُفالِ دو چراغ
نورَشان مَمْزوج باشد در مَساغ
هیچ عاشق خود نباشد وَصلْ‌جو
که نه مَعشوقَش بُوَد جویایِ او
لیک عشقِ عاشقانْ تَن زِهْ کُند
عشقِ معشوقانْ خوش و فَربه کُند
چون دَرین دلْ بَرقِ مِهْرِ دوست جَست
اَنْدَر آن دلْ دوستی می‌دان که هست
در دلِ تو مِهْرِ حَق چون شُد دوتو
هست حَق را بی‌گُمانی مِهْرِ تو
هیچ بانگِ کَف زدن نایَد به دَر
از یکی دستِ تو بی‌دستی دِگَر
تشنه می‌نالَد که ای آبِ گُوار
آب هم نالَد که کو آن آبْ‌خوار؟
جَذْبِ آب است این عَطَش در جانِ ما
ما از آنِ او و او هم آنِ ما
حِکْمَتِ حَق در قَضا و در قَدَر
کرد ما را عاشقانِ هَمدِگَر
جُمله اَجْزایِ جهان زان حُکْمِ پیش
جُفتْ جُفت و عاشقانِ جُفتِ خویش
هست هر جُزویْ زِ عالَم جُفت‌خواه
راست هَمچون کَهْرُبا و بَرگِ کاه
آسمان گوید زمین را مَرحَبا
با تواَم چون آهن و آهن‌رُبا
آسْمان مَرد و زمین زن در خِرَد
هرچه آن انداخت این می‌پَروَرَد
چون نَمانَد گرمی‌اَش بِفْرستَد او
چون نَمانَد تَرّی و نَم بِدْهَد او
بُرجِ خاکی خاکِ اَرْضی را مَدَد
بُرجِ آبی تَرّی‌اَش اَنْدَر دَمَد
بُرجِ بادی ابرْ سویِ او بَرَد
تا بُخاراتِ وَخِم را بَر کَشد
بُرجِ آتش گرمیِ خورشید ازو
هَمچو تابه‌یْ سُرخ ز آتش پُشت و رو
هست سَرگَردان فَلَک اَنْدَر زَمَن
هَمچو مَردان گِرْدِ مَکْسَب بَهرِ زن
وین زمین کَدْبانویی‌ها می‌کُند
بر وِلادات و رِضاعَش می‌تَنَد
پس زمین و چرخ را دان هوشْمَند
چون که کارِ هوشمندان می‌کُنند
گَر نه از هم این دو دِلْبَر می‌مَزَند
پس چرا چون جُفت در هم می‌خَزَند؟
بی‌زمین کِی گُل بِرویَد وَارْغَوان؟
پس چه زایَد ز آب و تابِ آسْمان؟
بَهرِ آن مَیْل است در ماده به نَر
تا بُوَد تکْمیلِ کارِ هَمدِگَر
مَیْل اَنْدَر مَرد و زن حَق زان نَهاد
تا بَقا یابَد جهانْ زین اِتّحاد
مَیْلِ هر جُزوی به جُزوی هم نَهَد
زِ اتِّحادِ هر دو تولیدی زَهَد
شب چُنین با روز اَنْدَر اِعْتِناق
مُختَلِف در صورت امّا اِتِّفاق
روز و شب ظاهر دو ضِدّ و دُشمن اَند
لیکْ هر دو یک حقیقت می‌تَنَند
هر یکی خواهانْ دِگَر را هَمچو خویش
از پِیِ تکْمیلِ فِعْل و کارِ خویش
زان که بی شب دَخْل نَبْوَد طَبْع را
پس چه اَنْدَر خَرج آرَد روزها؟

خاک گوید خاکِ تَن را باز گَرد
تَرکِ جان کُن سویِ ما آ هَمچو گَرد
جِنْسِ مایی پیشِ ما اولیٰ تَری
بِهْ که زان تَن وا رَهیّ و زان تَری
گوید آری لیک من پابَسته‌ام
گَرچه هَمچون تو زِ هِجْران خسته‌ام
تَرّیِ تَن را بِجویَند آب‌ها
کِی تَری باز آ زِ غُربَت سویِ ما
گرمیِ تَن را هَمی‌خوانَد اثیر
که زِ ناری راهِ اَصْلِ خویش گیر
هست هفتاد و دو عِلَّت در بَدَن
از کَشِش‌هایِ عَناصِر بی‌رَسَن
عِلَّت آید تا بَدَن را بِسْکُلَد
تا عَناصِر هَمدِگَر را وا هِلَد
چار مُرغ‌اَند این عَناصِر بَسته‌پا
مرگ و رَنْجوریّ و عِلَّت پاگُشا
پایَشان از هَمدِگَر چون باز کرد
مُرغِ هر عُنصُر یَقینْ پرواز کرد
جَذبهٔ این اَصْل‌ها و فَرع‌ها
هر دَمی رَنجی نَهَد در جسمِ ما
تا که این ترکیب‌ها را بَر دَرَد
مُرغِ هر جُزوی به اَصْلِ خود پَرَد
حِکْمَتِ حَق مانِع آید زین عَجَل
جَمعَشان دارد به صِحَّت تا اَجَل
گوید ای اَجْزا اَجَل مَشْهود نیست
پَر زدن پیش از اَجَلْتان سود نیست
چون که هر جُزوی بِجویَد اِرْتِفاق
چون بُوَد جانِ غَریب اَنْدَر فِراق؟

گوید ای اَجْزایِ پَستِ فَرشی‌اَم
غُربَتِ من تَلْخ‌تَر من عَرشی‌اَم
مَیْلِ تَن در سبزه و آبِ رَوان
زان بُوَد که اَصْلِ او آمد ازان
مَیْلِ جان اَنْدَر حَیات و در حَی است
زان که جانِ لامَکانْ اَصْلِ وِیْ است
مَیْلِ جان در حِکْمَت است و در عُلوم
مَیْلِ تَن در باغ و راغ است و کُروم
مَیْلِ جان اَنْدَر تَرقّیّ و شَرَف
مَیْلِ تَن در کَسْب و اَسْبابِ عَلَف
مَیْل و عشقِ آن شَرَف هم سویِ جان
زین یُحِبْ را و یُحبّون را بِدان
حاصِل آن که هر کِه او طالِب بُوَد
جانِ مَطْلوبَش دَرو راغِب بُوَد
گَر بگویم شَرحِ اینْ بی‌حَد شود
مَثْنوی هشتاد تا کاغذ شود
آدمی حیوان نَباتیّ و جَماد
هر مُرادی عاشقِ هر بی‌مُراد
بی‌مُرادان بر مُرادی می‌تَنَند
وان مُرادانْ جَذْبِ ایشان می‌کُنند
لیک مَیْلِ عاشقانْ لاغَر کُند
مَیْلِ مَعشوقانْ خوش و خوش‌فَر کُند
عشقِ معشوقان دو رُخ اَفْروخته
عشقِ عاشقْ جانِ او را سوخته
کَهْرُبا عاشق به شَکلِ بی‌نیاز
کاه می‌کوشَد در آن راهِ دراز
این رَها کُن عشقِ آن تشنه‌دَهان
تافت اَنْدَر سینهٔ صَدْرِ جهان
دودِ آن عشق و غَمِ آتشکده
رَفته در مَخْدومِ او مُشْفِق شُده
لیکَش از ناموس و بَوْش و آبِ رو
شَرم می‌آمد که وا جویَد ازو
رَحمَتَش مُشتاقِ آن مِسْکین شُده
سَلطَنَت زین لُطْفْ مانِع آمده
عقلْ حیران کین عَجَب او را کَشید
یا کَشِش زان سو بِدین جانِب رَسید؟
تَرکِ جَلْدی کُن کَزین ناواقِفی
لب بِبَند اَللهُ اَعْلَمْ بِالْخَفی
این سُخَن را بعد ازین مَدْفون کُنم
آن کَشَنده می‌کَشَد من چون کُنم؟
کیست آن کِتْ می‌کَشَد ای مُعْتَنی؟
آن کِه می‌نَگْذارَدَت کین دَم زنی
صد عَزیمَت می‌کُنی بَهرِ سَفَر
می‌کَشانَد مَر تو را جایِ دِگَر
زان بِگَرداند به هر سو آن لِگام
تا خَبَر یابَد زِ فارِسْ اسبِ خام
اسبِ زیرکْ سار زان نیکو پِیْ است
کو هَمی‌دانَد که فارِس بر وِی است
او دِلَت را بر دو صد سودا بِبَست
بی‌مُرادَت کرد پس دل را شِکَست
چون شِکَست او بالِ آن رایِ نَخُست
چون نَشُد هستیِّ بالْ‌اِشْکَن دُرُست؟
چون قَضایَش حَبْلِ تَدبیرَت سُکُست
چون نَشُد بر تو قَضایِ آن دُرُست؟

عَزْم‌ها و قَصْدها در ماجَرا
گاهْ گاهی راست می‌آید تورا
تا به طَمْعِ آن دِلَت نِیَّت کُند
بارِ دیگر نِیَّتَت را بِشْکَند
وَرْ به کُلّی بی‌مُرادَت داشتی
دل شُدی نومید اَمَل کِی کاشتی؟
وَرْ بِکاریدی اَمَل از عوری‌اَش
کِی شُدی پیدا بَرو مَقْهوری‌اَش؟
عاشقان از بی‌مُرادی‌هایِ خویش
باخَبَر گشتند از مولایِ خویش
بی‌مُرادی شُد قَلاووزِ بهشت
حُفَّتِ الْجَنَّه شِنو ای خوشْ سِرِشت
که مُراداتَت همه اِشْکَسته‌پاست
پَس کسی باشد که کامِ او رَواست
پس شُدند اِشْکَسته‌اَش آن صادقان
لیکْ کو خود آن شِکَستِ عاشقان؟
عاقِلانْ اِشْکَسته‌اَش از اِضْطِرار
عاشقانْ اِشْکَسته با صد اختیار
عاقِلانَش بَندگانِ بَندی‌اَند
عاشقانَش شَکَّریّ و قَندی‌اَند
اِئْتِیا کَرْهًا مَهارِ عاقِلان
اِئْتِیا طَوْعًا بَهارِ بی‌دلان

دید پیغامبر یکی جَوْقی اسیر
که هَمی‌بُردند و ایشان در نَفیر
دیدَشان در بَندْ آن آگاه شیر
می نَظَر کردند در وِی زیرْ زیر
تا هَمی‌خایید هر یک از غَضَب
بر رَسولِ صِدْقْ دندان‌ها و لب
زَهْره نه با آن غَضَب که دَمْ زَنَند
زان که در زَنجیرِ قَهْرِ دَهْ‌مَنَند
می‌کَشانَدْشان مُوَکَّل سویِ شهر
می‌بَرَد از کافِرسْتانْشان به قَهْر
نه فِدایی می‌سِتانَد نه زَری
نه شِفاعَت می‌رَسَد از سَروَری
رَحمَتِ عالَم هَمی‌گویند و او
عالَمی را می‌بُرَد حَلْق و گِلو
با هزار اِنْکار می‌رَفتند راه
زیرِ لبْ طَعْنه‌زَنانْ بر کارِ شاه
چاره‌ها کردیم و این جا چاره نیست
خود دلِ این مَرد کَمْ از خاره نیست
ما هزاران مَردِ شیرْ اَلْپْ اَرْسَلان
با دو سه عُریانِ سُستِ نیم‌جان
این چُنین دَرمانده‌ایم از کَژْرَوی‌ست
یا زِ اَخْتَرهاست یا خود جادُوی‌ست؟
بَختِ ما را بَر دَرید آن بَختِ او
تَختِ ما شُد سَرنِگون از تَختِ او
کارِ او از جادُوی گَر گشت زَفْت
جادویی کردیم ما هم چون نَرَفت؟

از بُتان و از خدا دَرخواستیم
که بِکَن ما را اگر ناراسْتیم
آن کِه حَقّ و راست است از ما و او
نُصرتَش دِهْ نُصرتِ او را بِجو
این دُعا بسیار کردیم و صَلات
پیشِ لات و پیشِ عُزّیٰ و مَنات
که اگر حَقّ است او پیداش کُن
وَرْ نباشد حَق زَبونِ ماش کُن
چون که وا دیدیم او مَنْصور بود
ما همه ظُلْمَت بُدیم او نور بود
این جوابِ ماست کانچه خواستید
گشت پیدا که شما ناراستید
باز این اندیشه را از فِکْرِ خویش
کور می‌کردند و دَفْع از ذِکْرِ خویش
کین تَفَکُّرْمان هم از اِدْبار رُسْت
که صَوابِ او شود در دل دُرُست
خود چه شُد گَر غالِب آمد چند بار
هر کسی را غالِب آرَد روزگار
ما هم از اَیّامْ بَخت‌آوَر شُدیم
بارها بر وِیْ مُظَفَّر آمدیم
باز گفتَنْدی که گَرچه او شِکَست
چون شِکَستِ ما نبود آن زشت و پَست
زان که بَختِ نیکْ او را در شِکَست
داد صد شادیِّ پنهان زیرْدست
کو به اِشْکَسته نمی‌مانِسْت هیچ
که نه غَم بودَش در آن نه پیچْ پیچ
چون نِشانِ مؤمنان مَغْلوبی است
لیکْ در اِشْکَستِ مؤمن خوبی است
گَر تو مُشک و عَنْبَری را بِشْکَنی
عالَمی از فَوْحِ ریحانْ پُر کُنی
وَرْ شِکَستی ناگهان سَرگینِ خَر
خانه‌ها پُر گَنْد گردد تا به سَر
وَقتِ واگشتِ حُدَیبیّه به ذُل
دولَتِ اِنّا فَتَحْنا زد دُهُل

آمَدَش پیغام از دولت که رو
تو زِ مَنْعِ این ظَفَر غمگین مَشو
کَنْدَرین خواریِّ نَقْدَت فَتْح‌هاست
نَکْ فُلان قَلْعه فُلان بُقْعه تو راست
بِنْگَر آخِر چون که واگردید تَفْت
بر قُرَیْظه وْ بر نَضیر از وِیْ چه رَفْت
قَلْعه‌ها هم گِرْدِ آن دو بُقْعه‌ها
شُد مُسَلَّم وَزْ غَنایِم نَفْع‌ها
وَرْ نباشد آن تو بِنْگَر کین فَریق
پُر غَم و رَنْجَند و مَفْتون و عَشیق
زَهْرِ خواری را چو شِکَّر می‌خورند
خارِ غَم‌ها را چو اُشتُر می‌چَرَند
بَهرِ عَیْنِ غَم نه از بَهرِ فَرَج
این تَسافُل پیشِ ایشان چون دَرَج
آن چُنان شادند اَنْدَر قَعْرِ چاه
که هَمی‌تَرسَند از تَخت و کُلاه
هر کجا دِلْبَر بُوَد خود هم نِشین
فوقِ گَردون است نه زیرِ زمین

گفت پیغامبر که مِعْراجِ مرا
نیست بر مِعْراجِ یونُس اِجْتِبا
آنِ من بر چَرخ و آنِ او نِشیب
زان که قُربِ حَق بُرون است از حِساب
قُربْ نه بالا نه پَستی رَفتن است
قُربِ حَق از حَبْسِ هستی رَسْتن است
نیست را چه جایِ بالا است و زیر
نیست را نه زود و نه دور است و دیر
کارگاه و گنجِ حَقْ در نیستی‌ست
غِرِّهٔ هستی چه دانی نیست چیست؟
حاصِل این اِشْکَستِ ایشان ای کیا
می‌نَمانَد هیچ با اِشْکَستِ ما
آن چُنان شادند در ذُلّ و تَلَف
هَمچو ما در وَقتِ اِقْبال و شَرَف
بَرگِ بی‌برگی همه اِقْطاعِ اوست
فَقر و خواریْش اِفْتِخار است و عُلوست
آن یکی گفت اَرْ چُنان است آن نَدید
چون بِخَندید او که ما را بسته دید؟
چون که او مُبْدَل شُده‌ست و شادی‌اَش
نیست زین زندان و زین آزادی‌اَش
پس به قَهْرِ دشمنانْ چون شاد شُد
چون ازین فَتْح و ظَفَر پُر باد شُد؟
شاد شُد جانَش که بر شیرانِ نَر
یافت آسان نُصرت و دستِ ظَفَر
پس بِدانستیم کو آزاد نیست
جُز به دنیا دِلْخوش و دِلْشاد نیست
وَرْنه چون خندد که اَهْلِ آن جهان
بر بَد و نیک‌اَند مُشْفِق مِهْربان؟
این بِمُنگیدند در زیرِ زبان
آن اسیران با هم اَنْدَر بَحثِ آن
تا مُوَکَّل نَشْنَود بر ما جَهَد
خود سُخَن در گوشِ آن سُلطان بَرَد

گَرچه نَشْنید آن مُوَکَّل آن سُخُن
رفت در گوشی که آن بُد مِنْ لَدُن
بویِ پیراهانِ یوسُف را ندید
آن کِه حافِظ بود و یَعقوبَش کَشید
آن شَیْاطین بر عَنانِ آسْمان
نَشْنَوند آن سِرِّ لَوْحِ غَیْب‌دان
آن مُحمَّد خُفته و تکیه زده
آمده سِرْ گِرْدِ او گَردان شُده
او خورَد حَلْوا که روزیشَ ست باز
آن نه کَانْگُشتانِ او باشد دراز
نَجْمِ ثاقِبْ گشته حارِسْ دیوْران
که بِهِل دُزدی زِ اَحمَد سِر سِتان
ای دَویده سویِ دُکّان از پِگاه
هین به مَسجد رو بِجو رِزْقِ اِلٰه
پس رَسول آن گُفتَشان را فَهْم کرد
گفت آن خنده نبودم از نَبَرد
مُرده‌اند ایشان و پوسیده‌یْ فَنا
مُرده کُشتن نیست مَردی پیشِ ما
خود کی اَند ایشان که مَهْ گردد شِکاف
چون که من پا بِفْشُرَم اَنْدَر مَصاف؟
آن گَهی کازاد بودیْت و مَکین
مَر شما را بَسته می‌دیدم چُنین
ای بِنازیده به مُلْک و خاندان
نَزدِ عاقلْ اُشتُری بر ناودان
نَقْشِ تَن را تا فُتاد از بامْ طَشْت
پیشِ چَشمم کُلُّ آتٍ آتْ گشت
بِنْگرم در غوره می‌بینم عیان
بنگرم در نیست شی بینم عیان
بنَگَرم سِرْ عالَمی بینم نَهان
آدم و حَوّا نَرُسته از جهان
مَر شما را وَقتِ ذَرّاتِ اَلَست
دیده‌ام پا بَسته و مَنْکوس و پَست
از حُدوثِ آسْمانِ بی عُمُد
آنچه دانسته بُدم افزون نَشُد
من شما را سَرنِگون می‌دیده‌ام
پیش ازان کَزْ آب و گِل بالیده‌ام
نو ندیدم تا کُنم شادی بِدان
این هَمی‌دیدم در آن اِقْبالَ تان
بَستهٔ قَهْرِ خَفی وان گَهْ چه قَهْر
قَند می‌خوردید و در وِیْ دَرْجْ زَهر
این چُنین قَندی پُر از زَهْر اَرْ عَدو
خوش بِنوشَد چِتْ حَسَد آید بَرو؟
با نَشاط آن زَهْر می‌کردید نوش
مَرگَتان خُفیه گرفته هر دو گوش
من نمی‌کردم غَزا از بَهرِ آن
تا ظَفَر یابم فرو گیرم جهان
کین جهانْ جیفه‌ست و مُردار و رَخیص
بر چُنین مُردار چون باشم حَریص؟
سگ نِیَم تا پَرچَمِ مُرده کَنَم
عیسی‌اَم آیم که تا زنده‌ش کُنَم
زان هَمی‌کردم صُفوفِ جَنگْ چاک
تا رَهانَم مَر شما را از هَلاک
زان نمی‌بُرَّم گِلوهایِ بَشَر
تا مرا باشد کَر و فَرّ و حَشَر
زان هَمی‌بُرَّم گِلویی چند تا
زان گِلوها عالَمی یابَد رَها
که شما پَروانه‌وار از جَهْلِ خویش
پیشِ آتش می‌کُنید این حَمله کیش
من هَمی‌رانَم شما را هَمچو مَست
از در افتادن در آتش با دو دست
آن کِه خود را فَتْح‌ها پِنْداشتید
تُخمِ مَنْحوسیِّ خود می‌کاشتید
یک دِگَر را جِدِّ جِدّ می‌خوانْدید
سویِ اَژدَرها فَرَس می‌رانْدید
قَهْر می‌کردید و اَنْدَر عینِ قَهْر
خود شما مَقْهورِ قَهْرِ شیرِ دَهْر

دُزدْ قَهْرِخواجه کرد و زَر کَشید
او بِدان مشغول خود والی رَسید
گَر زِ خواجه آن زمان بُگْریختی
کِی بَرو والی حَشَر اَنْگیختی؟
قاهِریِّ دُزدْ مَقْهوریش بود
زان که قَهْرِ او سَرِ او را رُبود
غالِبی بر خواجه دامِ او شود
تا رَسَد والیّ و بِسْتانَد قَوَد
ای کِه تو بر خَلْقْ چیره گشته‌یی
در نَبَرد و غالِبی آغشته‌یی
آن به قاصِد مُنْهَزِم کَردَسْتَشان
تا تورا در حَلْقه می‌آرَد کَشان
هین عِنان دَر کَش پِیِ این مُنْهَزِم
در مَران تا تو نگردی مُنْخَزِم
چون کَشانیدَت بِدین شیوه به دام
حَمله بینی بَعد ازان اَنْدَر زِحام
عقل ازین غالب شُدن کِی گشت شاد؟
چون دَرین غالِب شُدن دید او فَساد
تیزْچَشم آمد خِرَد بینایِ پیش
که خدایش سُرمه کرد از کُحْلِ خویش
گفت پیغامبر که هستند از فُنون
اَهْلِ جَنَّت در خُصومَت‌ها زَبون
از کَمالِ حَزْم و سوءُالظَّنِ خویش
نه زِ نَقْص و بَد دلیّ و ضَعْفِ کیش
در فِرِه دادن شنیده در کُمون
حِکْمَتِ لَوْلا رِجالٌ مُوْمِنون
دستْ‌کوتاهی زِ کُفّارِ لَعین
فَرض شُد بَهرِ خَلاصِ مؤمنین
قِصّهٔ عَهْدِ حُدیبیّه بِخوان
کَفَّ اَیْدیکُمْ تَمامَت زان بِدان
نیز اَنْدَر غالِبی هم خویش را
دید او مَغْلوبِ دامِ کِبْریا
زان نمی‌خندم من از زَنجیرَتان
که بِکَردم ناگهان شَبْگیرَتان
زان هَمی‌خَندَم که با زَنجیر و غُلّ
می‌کَشَمْتان سویِ سَروِسْتان و گُل
ای عَجَب کَزْ آتش بی‌زینهار
بَسته می‌آریمَتان تا سَبزه‌زار
از سویِ دوزخ به زَنجیرِ گِران
می‌کَشَمْتان تا بهشتِ جاودان
هر مُقَلِّد را دَرین رَهْ نیک و بَد
هم چُنان بَسته به حَضرت می‌کَشَد
جُمله در زَنجیرِ بیم و اِبْتِلا
می‌رَوَند این رَهْ به غیرِ اَوْلیا
می‌کَشَند این راه را بیگارْوار
جُز کسانی واقِف از اَسْرارِ کار
جَهْد کُن تا نورِ تو رَخْشان شود
تا سُلوک و خِدمَتَت آسان شود
کودکان را می‌بَری مَکْتَب به زور
زان که هستند از فَوایِد چَشمْ‌کور
چون شود واقِف به مَکْتَب می‌دَوَد
جانْش از رفتن شِکُفته می‌شود
می‌رَوَد کودک به مَکْتَب پیچْ پیچ
چون نَدید از مُزدِ کارِ خویشْ هیچ
چون کُند در کیسه دانگی دست‌مُزد
آن گَهان بی‌خواب گردد شَبْ چو دُزد
جَهْد کُن تا مُزدِ طاعَت دَر رَسَد
بر مُطیعان آن گَهَت آید حَسَد
اِئْتیا کَرْهًا مُقَلِّد گشته را
اِئْتیا طَوْعًا صَفا بِسْرِشته را
این مُحِبِّ حَقْ زِ بَهرِ عِلَّتی
وان دِگَر را بی‌غَرَض خود خُلَّتی
این مُحِبِّ دایه لیک از بَهرِ شیر
وان دِگَر دل داده بَهرِ این سَتیر
طِفْل را از حُسنِ او آگاه نه
غیرِ شیرْ او را ازو دِلْخواه نه
وان دِگَر خود عاشقِ دایه بُوَد
بی‌غَرَض در عشقْ یک‌رایه بُوَد
پس مُحِبِّ حَقْ به اومید و به تَرس
دَفترِ تَقْلید می‌خوانَد به درس
و آن مُحِبِّ حَقْ زِ بَهرِ حَق کجاست
که زِ اَغْراض و زِ عِلَّت‌ها جُداست؟
گَر چُنین و گَر چُنان چون طالِب است
جَذْبِ حَقْ او را سویِ حَق جاذب است
گَر مُحِبِّ حَق بُوَد لِغَیْرِهِ
کَی یَنالَ دائمًا مِنْ خَیْرِه
یا مُحِبِّ حَق بُوَد لِعَیْنِهِ
لاسِواهُ خائِفًا مِنْ بَیْنِهِ
هر دو را این جُست و جوها زان سَری‌ست
این گرفتاریِّ دلْ زان دِلْبَری‌ست

آمدیم این جا که در صَدْرِ جهان
گَر نبودی جَذْبِ آن عاشقْ نَهان
ناشَکیباکِی بُدی او از فِراق؟
کِی دَوان باز آمدی سویِ وُثاق؟
مَیْلِ معشوقانْ نَهان است و سَتیر
مَیْلِ عاشق با دو صد طَبْل و نَفیر
یک حِکایَت هست این جا زِ اعْتِبار
لیک عاجز شُد بُخاری زِ انْتِظار
تَرکِ آن کردیم کو در جُست و جوست
تاکه پیش از مرگ بیند رویِ دوست
تا رَهَد از مرگ تا یابَد نَجات
زان که دیدِ دوست است آبِ حَیات
هر کِه دیدِ او نباشد دَفْعِ مرگ
دوست نَبْوَد که نه میوه‌سْتَش نه برگ
کارْ آن کار است ای مُشتاقِ مَست
کَنْدَر آن کار اَرْ رَسَد مَرگَت خوش است
شُد نِشانِ صِدْقِ ایمانْ ای جوان
آن کِه آید خوش تورا مرگْ اَنْدَر آن
گَر نَشُد ایمانِ تو ای جان چُنین
نیست کامِل رو بِجو اِکْمالِ دین
هر کِه اَنْدَر کارِ تو شُد مرگ‌دوست
بر دلِ تو بی کَراهَت دوستْ اوست
چون کَراهَت رفت آن خود مرگ نیست
صورتِ مرگ است و نُقلان کردنی‌ست
چون کَراهَت رَفت مُردن نَفْع شُد
پس دُرُست آید که مُردنْ دَفْع شُد
دوستْ حَقّ است و کسی کِشْ گفت او
که تویی آنِ من و منْ آنِ تو
گوش دار اکنون که عاشق می‌رَسَد
بَسته عشقْ او را به حَبْلٍ مِنْ مَسَد
چون بِدید او چهرهٔ صَدْرِ جهان
گوییا پَرّیدَش از تَنْ مُرغِ جان
هَمچو چوبِ خُشک افتاد آن تَنَش
سَرد شُد از فَرقِ جانْ تا ناخَنَش
هرچه کردند از بَخور و از گُلاب
نه بِجُنبید و نه آمد در خِطاب
شاه چون دید آن مُزَعْفَر رویِ او
پس فُرود آمد زِ مَرکَبْ سویِ او
گفت عاشقْ دوست می‌جویَد به تَفْت
چون که معشوق آمد آن عاشق بِرَفت
عاشقِ حَقّیّ و حَقّ آن است کو
چون بِیایَد نَبْوَد از تو تایِ مو
صد چو تو فانی‌ست پیشِ آن نَظَر
عاشقی بر نَفْیِ خود خواجه مگر؟
سایه‌ییّ و عاشقی بر آفتاب
شَمْس آید سایه لا گردد شِتاب

پَشّه آمد از حَدیقه وَزْ گیاه
وَزْ سُلَیمان گشت پَشّه دادْخواه
کِی سُلَیمان مَعْدِلَت می‌گُسْتَری
بر شَیاطین و آدمی‌زاد و پَری
مُرغ و ماهی در پَناهِ عَدلِ توست
کیست آن گُم‌گشته کِشْ فَضْلَت نَجُست؟
داد دِهْ ما را که بَسْ زاریم ما
بی‌نَصیب از باغ و گُلْزاریم ما
مُشکلاتِ هر ضَعیفی از تو حل
پَشّه باشد در ضَعیفی خود مَثَل
شُهره ما در ضَعف و اِشْکَسته‌پَری
شُهره تو در لُطْف و مِسْکین‌پَروَری
ای تو در اَطْباقِ قُدرت مُنْتَهی
مُنْتَهی ما در کَمیّ و بی‌رَهی
داد دِهْ ما را ازین غَم کُن جُدا
دست گیر ای دستِ تو دستِ خدا
پس سُلَیمان گفت ای اِنْصاف‌جو
داد و اِنْصاف از که می‌خواهی؟ بگو
کیست آن کالِم که از باد و بُروت
ظُلْم کرده‌ست و خَراشیده‌ست روت؟
ای عَجَب در عَهْدِ ما ظالِم کجاست؟
کو نه اَنْدَر حَبْس و در زَنجیرِ ماست؟
چون که ما زادیم ظُلْم آن روز مُرد
پَسْ به عَهْدِ ما کِه ظُلْمی پیش بُرد؟
چون بَر آمَد نور ظُلْمَت نیست شُد
ظُلْم را ظُلْمَت بُوَد اَصْل و عَضُد
نَکْ شَیاطینْ کَسْب و خِدْمَت می‌کُنند
دیگران بَسته به اَصْفادَند و بَند
اصلِ ظُلْمِ ظالِمان از دیو بود
دیو در بَند است اِسْتَم چون نِمود؟
مُلْک زان داده‌ست ما را کُنْ فَکان
تا نَنالَد خَلْقْ سویِ آسْمان
تا به بالا بَر نَیایَد دودها
تا نگردد مُضْطَرِبْ چَرخ و سُها
تا نَلَرزَد عَرشْ از ناله‌ی یَتیم
تا نگردد از سِتَم جانی سَقیم
زان نَهادیم از مَمالِک مَذْهبی
تا نَیایَد بر فَلَک‌ها یا رَبی
مَنْگَر ای مَظْلومْ سویِ آسْمان
کآسْمانی شاه داری در زمان
گفت پَشّه دادِ من از دستِ باد
کو دو دستِ ظُلْم بر ما بَر گُشاد
ما زِ ظُلْمِ او به تَنگی اَنْدَریم
با لَبِ بَسته ازو خون می‌خَوریم

پس سُلَیمان گفت ای زیبادَوی
اَمْرِ حَقْ باید که از جان بِشْنَوی
حَق به من گفته‌ست هان ای دادْوَر
مَشْنو از خَصْمی تو بی‌خَصْمی دِگَر
تانَیایَد هر دو خَصْمْ اَنْدَر حُضور
حَق نَیایَد پیشِ حاکِمْ در ظُهور
خَصْمِ تنها گَر بَر آرَد صد نَفیر
هان و هان بی‌خَصْمْ قولِ او مگیر
من نَیارَم رو زِ فرمانْ تافتن
خَصْمِ خود را رو بیاوَر سویِ من
گفت قولِ توست بُرهان و دُرُست
خَصْمِ من باد است و او در حُکْمِ توست
بانگ زد آن شَهْ که ای بادِ صَبا
پَشّه اَفْغان کرد از ظُلْمَت بیا
هین مُقابْل شو تو و خَصْم و بگو
پاسخِ خَصْم و بِکُن دَفْعِ عَدو
بادْ چون بِشْنید آمد تیزْ تیز
پَشّه بِگْرفت آن زمانْ راهِ گُریز
پس سُلَیمان گفت ای پَشّه کجا؟
باش تا بر هر دو رانَم من قَضا
گفت ای شَه مرگِ من از بودِ اوست
خودْ سیاه این روزِ منْ از دودِ اوست
او چو آمد من کجا یابَم قَرار؟
کو بَر آرَد از نَهادِ منْ دَمار
هم چُنین جویایِ دَرگاهِ خدا
چون خدا آمد شود جویَنْده لا
گَرچه آن وَصْلَت بَقا اَنْدَر بَقاست
لیک زَاوَّل آن بَقا اَنْدَر فَناست
سایه‌هایی که بُوَد جویایِ نور
نیست گردد چون کُند نورَش ظُهور
عقلْ کِی مانَد چو باشد سَردِه او؟
کُلُّ شَیْءٍ هالِکْ اِلّا وَجْهَهُ
هالِک آید پیشِ وَجْهَش هست و نیست
هستی اَنْدَر نیستی خود طُرفه‌یی‌ست
اَنْدَرین مَحْضَر خِرَدها شُد زِ دست
چون قَلَم این جا رَسیده شُد شِکَست

می‌کَشید از بیهُشی‌اَش در بَیان
اندکْ اندک از کَرَمْ صَدْرِ جهان
بانگ زد در گوشِ او شَهْ کِی گدا
زَر نِثار آوَرْدَمَت دامَن گُشا
جانِ تو کَنْدَر فِراقَم می‌طَپید
چون که زِنْهارَش رَسیدم چون رَمید؟
ای بِدیده در فِراقَم گرم و سَرد
با خود آ از بی‌خودیّ و باز گرد
مُرغِ خانه اُشتُری را بی‌خِرَد
رَسْمِ مِهْمانَش به خانه می‌بَرَد
چون به خانه‌یْ مُرغْ اُشتُر پا نَهاد
خانه ویران گشت و سَقْف اَنْدَر فُتاد
خانهٔ مُرغ است هوش و عقلِ ما
هوشِ صالِحْ طالِبِ ناقه‌یْ خدا
ناقه چون سَر کرد در آب و گِلَش
نه گِل آن جا مانْد نه جان و دِلَش
کرد فَضْلِ عشقْ انسان را فُضول
زین فُزون‌جویی ظَلوم است و جَهول
جاهِل است و اَنْدَرین مُشکلْ شِکار
می‌کَشَد خرگوشْ شیری در کِنار
کِی کِنار اَنْدَر کَشیدی شیر را
گَر بِدانستیّ و دیدی شیر را؟
ظالِم است او بر خود و بر جانِ خَود
ظُلْم بینْ کَزْ عدل‌ها گو می‌بَرَد
جَهْلِ او مَر عِلْم‌ها را اوسْتاد
ظُلْمِ او مَر عدل‌ها را شُد رَشاد
دستِ او بِگْرفت کین رَفته دَمَش
آن گَهی آید که من دَمْ بَخْشَمَش
چون به من زنده شود این مُرده‌تَن
جانِ من باشد که رو آرَد به من
من کُنم او را ازین جانْ مُحْتَشَم
جان که من بَخْشَم بِبینَد بَخشِشَم
جانِ نامَحْرَم نَبینَد رویِ دوست
جُز همان جانْ کَاصْلِ او از کویِ اوست
دَر دَمَم قَصّاب‌وار این دوست را
تا هِلَد آن مَغزِ نَغْزَش پوست را
گفت ای جانِ رَمیده از بَلا
وَصلِ ما را دَر گُشادیم اَلصَّلا
ای خودِ ما بی‌خودیّ و مَستی‌اَت
ای زِ هستِ ما هَماره هستی‌اَت
با تو بی‌لبْ این زمانْ من نو به نو
رازهایِ کُهنه گویم می‌شِنو
زان که آن لب‌ها ازین دَمْ می‌رَمَد
بر لبِ جویِ نَهان بَر می‌دَمَد
گوشِ بی‌گوشی دَرین دَمْ بَر گُشا
بَهرِ رازِ یَفْعَلُ اللهْ ما یَشا
چون صَلایِ وَصلْ بِشْنیدن گرفت
اندکْ اندک مُرده جُنْبیدن گرفت
نه کم از خاک است کَزْ عِشوه‌یْ صَبا
سَبز پوشَد سَر بَر آرَد از فَنا
کَم زِ آبِ نُطْفه نَبْوَد کَزْ خِطاب
یوسُفان زایَند رُخْ چون آفتاب
کَم زِ بادی نیست شُد از اَمْرِ کُن
در رَحِمْ طاوس و مُرغِ خوشْ‌سُخُن
کَم زِ کوهِ سنگ نَبْوَد کَزْ وِلاد
ناقه‌یی کان ناقه ناقه زاد زاد
زین همه بُگْذَر نه آن مایه‌یْ عَدَم
عالَمَم زاد و بِزایَد دَمْ به دَم؟
بَر جَهید و بَر طَپید و شادْ شاد
یک دو چَرخی زد سُجود اَنْدَر فُتاد