بخش ۲۰۷ - جواب طعنه‌زننده در مثنوی از قصور فهم خود

ای سگِ طاعِن تو عَوْ عَوْ می‌کُنی
طَعْنِ قرآن را بُرون‌شَو می‌کُنی ۱

این نه آن شیر است کَزْ وِیْ جانْ بَری
یا زِ پَنْجه‌یْ قَهْرِ او ایمان بَری ۲

تا قیامَت می‌زَنَد قُرآن نِدی
ای گروهی جَهْل را گشته فِدی ۳

که مرا افسانه می‌پِنْداشتید
تُخمِ طَعْن و کافِری می‌کاشتید ۴

خود بِدیدیْت آن که طَعْنه می‌زَدیْت
که شما فانیّ و افسانه بُدیْت ۵

من کَلامِ حَقَّم و قایم به ذات
قوتِ جانِ جان و یاقوتِ زکات ۶

نورِ خورشیدَم فُتاده بر شما
لیک از خورشید ناگشته جُدا ۷

نَکْ مَنَم یُنْبوعِ آن آبِ حَیات
تا رَهانَم عاشقان را از مَمات ۸

گَر چُنان گَندْ آزَتان نَنْگیختی
جُرعه‌یی بر گورَتان حَق ریختی ۹

نه بگیرم گفت و پَندِ آن حکیم
دل نگردانم به هر طَعْنی سَقیم ۱۰