گفت حَمْزه چون که بودم من جوان
مرگ می‌دیدم وَداعِ این جهان
سویِ مُردن کَس به رِغْبَت کِی رَوَد؟
پیشِ اَژدَرها بِرِهنه کِی شود؟
لیک از نورِ مُحمَّد من کُنون
نیستم این شهرِ فانی را زَبون
از بُرونِ حِسّْ لشکرگاهِ شاه
پُر هَمی‌بینم زِ نورِ حَقْ سپاه
خیمه در خیمه طِناب اَنْدَر طِناب
شُکْرِ آن که کرد بیدارم زِ خواب
آن کِه مُردن پیشِ چَشمَش تَهْلُکَه‌ست
اَمْرِ لا تُلْقوا بگیرد او به دست
وان کِه مُردن پیشِ او شُد فَتْحِ باب
سارِعوا آید مَر اورا در خِطاب
اَلْحَذَر ای مرگْ‌بینان بارِعوا
اَلْعَجَل ای حَشرْبینان سارِعوا
اَلصَّلا ای لُطْفْ‌بینان اِفْرَحوا
اَلْبَلا ای قَهْرْبینان اِتْرَحوا
هر کِه یوسُف دید جان کردش فِدی
هر کِه گُرگش دید برگشت از هُدی
مرگِ هر یک ای پسر هم رَنگِ اوست
پیشِ دشمنْ دشمن و بر دوستْ دوست
پیشِ تُرک آیینه را خوش رَنگی است
پیشِ زَنگی آیِنه هم زَنگی است
آن کِه می‌تَرسی زِ مرگ اَنْدَر فِرار
آن زِ خود ترسانی ای جان هوش دار
رویِ زشتِ توست نه رُخسارِ مرگ
جانِ تو هَمچون درخت و مرگْ برگ
از تو رُسْته‌ست اَرْ نِکویَسْت اَرْ بَد است
ناخوش و خوش هر ضَمیرَت از خَود است
گَر به خاری خسته‌یی خود کِشته‌یی
وَرْ حَریر و قَزْدَری خود رِشته‌یی
دان که نَبْوَد فِعْلْ هم رَنگِ جَزا
هیچ خِدمَت نیست هم رَنگِ عَطا
مُزدِ مُزدوران نمی‌مانَد به کار
کآن عَرَض وین جوهراست و پایدار
آن همه سختیّ و زور است و عَرَق
وین همه سیم است و زَرّاست و طَبَق
گَر تورا آید زِ جایی تُهْمَتی
کرد مَظْلومَت دُعا در مِحْنَتی
تو هَمی‌گویی که من آزاده‌ام
بر کسی من تُهْمَتی نَنْهاده‌ام
تو گناهی کرده‌یی شَکلِ دِگَر
دانه کِشتی دانه کِی مانَد به بَر؟
او زِنا کرد و جَزا صد چوب بود
گوید او من کِی زدم کَس را به عود؟
نه جَزایِ آن زِنا بود این بَلا؟
چوبْ کِی مانَد زِنا را در خَلا؟
مارْ کِی مانَد عَصا را ای کَلیم؟
دَردْ کِی مانَد دَوا را ای حکیم؟
تو به جایِ آن عَصا آبِ مَنی
چون بِیَفْکَندی شُد آن شَخْصِ سَنی
یار شُد یا مار شُد آن آبِ تو
زان عَصا چون است این اِعْجابِ تو؟
هیچ مانَد آب آن فرزند را؟
هیچ مانَد نِیشِکَر مَر قَنْد را؟
چون سُجودی یا رُکوعی مَردْ کِشت
شُد در آن عالَمْ سُجودِ او بِهِشت
چون که پَرّید از دَهانَش حَمْدِ حَق
مُرغِ جَنَّت ساختَش رَبُّ الْفَلَق
حَمْد و تَسْبیحَت نَمانَد مُرغ را
گَرچه نُطْفه‌یْ مُرغْ باد است و هوا
چون زِ دَستَت رُسْت ایثار و زکات
گشت این دستْ آن طَرَف نَخْل و نَبات
آبِ صَبرَت جویِ آبِ خُلْد شُد
جویِ شیرِ خُلْد مِهْرِ توست و وُد
ذوقِ طاعَت گشت جویِ اَنْگَبین
مَستی و شوقِ تو جویِ خَمْر بین
این سَبَب‌ها آن اَثَرها را نَمانْد
کَس نَدانَد چونْش جایِ آن نِشاند
این سَبَب‌ها چون به فَرمانِ تو بود
چارْ جو هم مَر تورا فَرمان نِمود
هر طَرَف خواهی رَوانَش می‌کُنی
آن صِفَت چون بُد چُنانَش می‌کُنی
چون مَنیِّ تو که در فَرمانِ توست
نَسْلِ آن در اَمْرِ تو آیند چُست
می‌دَوَد بر اَمرِ تو فرزندِ نو
که مَنَم جُزوَت که کردی‌اَش گِرو
آن صِفَت در اَمرِ تو بود این جهان
هم در اَمرِ توست آن جوها رَوان
آن درختان مَر تورا فَرمان‌بَرَند
کان درختانْ از صِفاتَت با بَرَند
چون به اَمرِ توست این جا این صِفات
پس در اَمرِ توست آن جا آن جَزات
چون زِ دَستَت زَخْم بر مَظْلوم رُست
آن درختی گشت ازو زَقّوم رُست
چون زِ خَشمْ آتشْ تو در دل‌ها زَدی
مایهٔ نارِ جَهَنَّم آمدی
آتَشَت این جا چو آدم سوز بود
آنچه از وِیْ زاد مَرد اَفْروز بود
آتشِ تو قَصْدِ مَردم می‌کُند
نارْ کَزْ وِیْ زاد بر مَردم زَنَد
آن سُخَن‌هایِ چو مار و گَزْدُمَت
مار و گَزْدُم گشت و می‌گیرد دُمَت
اَوْلیا را داشتی در اِنْتِظار
اِنْتِظارِ رَستْخیزَت گشت یار
وَعْدهٔ فردا و پَسْ‌فردایِ تو
اِنْتِظارِ حَشْرَت آمد وایِ تو
مُنْتَظِر مانی در آن روزِ دراز
در حِساب و آفتابِ جانْ‌گُداز
کآسْمان را مُنْتَظِر می‌داشتی
تُخمِ فردا رَهْ رَوَم می‌کاشتی
خشمِ تو تُخمِ سَعیرِ دوزخ است
هین بِکُش این دوزَخَت را کین فَخْ است
کُشتنِ این نارْ نَبْوَد جُز به نور
نورُک اَطْفا نارَنا نَحْنُ الشَّکور
گَر تو بی نوری کُنی حِلْمی به دست
آتشت زنده ا‌ست و در خاکستر است
آن تَکَلُّف باشد و روپوش هین
نار را نَکْشَد به غیرِ نورِ دین
تا نَبینی نورِ دین ایمِن مَباش
کآتشِ پنهان شود یک روز فاش
نورْ آبی دان و هم بر آبْ چَفْس
چون که داری آب از آتشْ مَتَرس
آبْ آتَش را کُشَد کآتش به خو
می‌بِسوزد نَسْل و فرزندانِ او
سویِ آن مُرغابیانْ رَو روزِ چند
تا تورا در آبِ حیوانی کَشَند
مُرغِ خاکی مُرغِ آبی هم‌تَن اَند
لیکْ ضِدّانَنْد آب و روغن اَند
هر یکی مَر اَصْلِ خود را بَنده‌اَند
اِحْتیاطی کُن به هم ماننده‌اَند
هم چُنان که وَسوَسه وْ وَحْیِ اَلَست
هر دو مَعْقولَند لیکِن فَرق هست
هر دو دَلّالانِ بازارِ ضَمیر
رَخْت‌ها را می‌سِتایَند ای امیر
گَر تو صَرّافِ دلی فِکْرَت شِناس
فَرق کُن سِرِّ دو فکرِ چون نَخاس
وَرْ نَدانی این دو فِکْرَت از گُمان
لا خِلابَه گوی و مَشْتاب و مَران

آن یکی یاری پَیَمبَر را بِگُفت
که مَنَم در بَیْع‌ها با غَبْنْ جُفْت
مَکْرِ هر کَس کو فُروشَد یا خَرَد
هَمچو سِحْر است و زِ راهَم می‌بَرَد
گفت در بَیْعی که ترسی از غِرار
شَرط کُن سه روز خود را اختیار
که تَأنّی هست از رَحْمانْ یَقین
هست تَعْجیلَت زِ شَیْطانِ لَعین
پیشِ سگْ چون لُقمه‌یی نان اَفْکَنی
بو کُند آن گَه خورَد ای مُعْتَنی
او به بینی بو کُند ما با خِرَد
هم بِبوییمَش به عقلِ مُنْتَقَد
با تَأنّی گشت موجود از خدا
تابه شش روز این زمین و چَرخ‌ها
وَرْنه قادر بود کو کُنْ فَیَکون
صد زمین و چَرخ آوَرْدی بُرون
آدمی را اَنْدک اَنْدک آن هُمام
تا چِهِل سالَش کُند مَردِ تمام
گَرچه قادر بود کَنْدَر یک نَفَس
از عَدَم پَرّان کُند پنجاه کَس
عیسی قادر بود کو از یک دُعا
بی‌تَوقُّف بَر جَهانَد مُرده را
خالِقِ عیسی بِنَتْوانَد که او
بی‌تَوقُّف مَردم آرَد تو به تو؟
این تَأنّی از پِیِ تَعْلیمِ توست
که طَلَب آهسته باید بی‌سُکُست
جو یَکی کوچک که دایم می‌رَوَد
نه نَجِس گردد نه گَنْده می‌شود
زین تَأنّی زایَد اِقْبال و سُرور
این تَأنّی بَیْضه دولت چون طیور
مُرغ کِی مانَد به بَیْضه‌ ای عَنید؟
گَرچه از بَیْضه هَمی آید پَدید
باش تا اَجْزایِ تو چون بَیْضه‌ها
مُرغ‌ها زایَند اَنْدَر اِنْتِها
بَیْضهٔ مار اَرْچه مانَد در شَبَه
بیضه گُنجشک را دور است رَهْ
دانهٔ آبی به دانه‌یْ سیب نیز
گَرچه مانَد فَرق‌ها دان ای عزیز
بَرگ‌ها هم‌رَنگ باشد در نَظَر
میوه‌ها هر یک بُوَد نوعی دِگَر
بَرگ‌هایِ جسم‌ها مانَنْده‌اند
لیک هر جانی به رَیْعی زنده‌اند
خَلْق در بازارْ یکسان می‌رَوَند
آن یکی در ذوق و دیگر دَردمَند
هم چُنان در مرگْ یکسان می‌رَویم
نیم در خُسران و نیمی خُسرویم

چون بِلال از ضَعف شُد هَمچون هِلال
رنگِ مرگ افتاد بر رویِ بِلال
جُفتِ او دیدش بِگُفتا وا حَرَب
پس بِلالَش گفت نه نه واطَرَب
تا کُنون اَنْدَر حَرَب بودم زِ زیست
تو چه دانی؟ مرگْ چون عیش است وچیست
این هَمی گفت و رُخَش در عَیْنِ گفت
نَرگس و گُلْبَرگ و لاله می‌شِکُفت
تابِ رو و چَشمِ پُر اَنْوارِ او
می گواهی داد بر گفتارِ او
هر سِیَه دل می سِیَه دیدی وِرا
مَردمِ دیده سیاه آمد چرا؟
مَردمِ نادیده باشد رو سیاه
مَردمِ دیده بُوَد مِرآتِ ماه
خود کِه بیند مَردمِ دیده‌یْ تورا
در جهان جُز مَردمِ دیده‌فَزا؟
چون به غَیرِ مَردمِ دیده‌ش نَدید
پس به غَیرِ او کِه در رَنگَش رَسید؟
پس جُز او جُمله مُقَلِّد آمدند
در صِفاتِ مَردمِ دیده بلند
گفت جُفتَش اَلْفِراق ای خوشْ‌خِصال
گفت نه نه اَلْوِصال است اَلْوِصال
گفت جُفت امشب غَریبی می‌رَوی
از تَبار و خویشْ غایب می‌شَوی
گفت نه نه بلکه امشب جانِ من
می‌رَسَد خود از غَریبی در وَطَن
گفت رویَت را کجا بینیم ما؟
گفت اَنْدَر حَلْقهٔ خاصِ خدا
حَلْقهٔ خاصَش به تو پیوسته است
گَر نَظَر بالا کُنی نه سویِ پَست
اَنْدَر آن حَلْقه زِ رَبُّ الْعالَمین
نور می‌تابَد چو در حَلْقه نگین
گفت ویران گشت این خانه دَریغ
گفت اَنْدَر مَهْ نِگَر مَنْگَر به میغ
کرد ویران تا کُند مَعْمورتَر
قَومَم اَنْبُه بود و خانه مُخْتَصَر

من چو آدم بودم اوَّل حَبْسِ کَرْب
پُر شُد اکنون نَسْلِ جانَم شرق و غرب
من گدا بودم دَرین خانه چو چاه
شاه گشتم قَصر باید بَهرِ شاه
قَصرها خود مَر شَهان را مَأْنَس است
مُرده را خانه وْ مَکان گوری بَس است
اَنْبیا را تَنْگ آمد این جهان
چون شَهان رفتند اَنْدَر لامَکان
مُردگان را این جهان بِنْمود فَر
ظاهرش زَفْت و به مَعنی تَنْگ بَر
گَر نبودی تَنْگ این اَفْغان زِ چیست؟
چون دو تا شُد هر کِه در وِیْ بیش زیست؟
در زمانِ خواب چون آزاد شُد
زان مَکان بِنْگَر که جان چون شاد شُد
ظالِم از ظُلْمِ طبیعت باز رَست
مَردِ زندانی زِ فکرِ حَبْس جَست
این زمین و آسْمانِ بَسْ فَراخ
سخت تَنگ آمد به هنگامِ مُناخ
جسمْ بَند آمد فَراخ وسخت تَنگ
خندهٔ او گریه فَخْرش جُمله نَنگ

هَمچو گَرمابه که تَفْسیده بُوَد
تَنگْ آیی جانْت پَخْسیده شود
گَرچه گَرمابه عَریض است و طَویل
زان تَبِش تَنگ آیَدَت جان و کَلیل
تا بُرون نایی بِنَگْشایَد دِلَت
پَس چه سود آمد فَراخی مَنْزِلَت
یا که کَفشِ تنگ پوشی ای غَوی
در بیابانِ فَراخی می‌رَوی
آن فَراخیِّ بیابانْ تَنگ گشت
بر تو زندان آمد آن صَحرا و دشت
هر کِه دید او مَر تورا از دور گفت
کو در آن صَحرا چو لاله‌یْ تَر شِکُفت
او نَدانَد که تو هَمچون ظالِمان
از بُرون در گُلْشَنی جان در فَغان
خوابِ تو آن کَفش بیرون کردن است
که زمانی جانْت آزاد از تَن است
اَوْلیا را خواب مُلْک است ای فُلان
هَمچو آن اَصْحابِ کَهْف اَنْدَر جهان
خواب می‌بینَند و آن‌جا خواب نه
در عَدَم دَر می‌رَوَند و بابْ نه
خانهٔ تَنگ و درونْ جانْ چَنگ ‌لوک
کرد ویران تا کُند قَصرِ مُلوک
چَنگ ‌لوکَم چون جَنین اَنْدَر رَحِم
نُه‌مَهه گشتم شُد این نُقْلان مُهِم
گَر نباشد دَردِ زَه بر مادرم
من دَرین زندان میانِ آذرم
مادرِ طَبْعَم زِ دَردِ مرگِ خویش
می‌کُند رَهْ تا رَهَد بَرّه زِ میش
تا چَرَد آن بَرّه در صَحرایِ سبز
هین رَحِم بُگْشا که گشت این بَرّه گَبْز
دَردِ زَه گَر رَنجِ آبِسْتان بُوَد
بر جَنین اِشْکَستنِ زندان بُوَد
حامِله گِریان زِ زَهْ کَایْنَ الْمَناص
وان جَنین خَندان که پیش آمد خَلاص
هرچه زیرِ چَرخ هستند اُمَّهات
از جَماد و از بَهیمه وَزْ نَبات
هر یکی از دَردِ غیری غافِلَند
جُز کسانی که نَبیه و کامِلَند
آنچه کوسه دانَد از خانه‌یْ کَسان
بَلْمه از خانه‌یْ خودش کِی دانَد آن؟
آنچه صاحِب‌دل بِدانَد حالِ تو
تو زِ حالِ خود نَدانی ای عَمو

غَفْلَت از تَن بود چون تَن روح شُد
بینَد او اسرار را بی هیچ بُد
چون زمین بَرخاست از جوِّ فَلَک
نه شب و نه سایه باشد نه دَلَک
هر کجا سایه‌ست و شب یا سایِگَهْ
از زمین باشد نه از اَفْلاک و مَهْ
دودْ پیوسته هم از هیزِم بُوَد
نه زِ آتش‌هایِ مُسْتَنْجِم بُوَد
وَهْم اُفْتَد در خَطا و در غَلَط
عقل باشد در اِصابَت‌ها فَقَط
هر گِرانیّ و کَسَل خود از تَن است
جان زِ خِفَّت جُمله در پَرّیدن است
رویِ سُرخ از غَلْبه خون‌ها بُوَد
رویِ زَرد از جُنبِشِ صَفْرا بُوَد
رو سِپید از قُوَّتِ بَلْغَم بُوَد
باشد از سودا که رو اَدْهَم بُوَد
در حقیقت خالِقِ آثار اوست
لیک جُز عِلَّت نَبینَد اَهْلِ پوست
مَغز کو از پوست‌ها آواره نیست
از طَبیب و عِلَّت او را چاره نیست
چون دُوُم بار آدمی‌زاده بِزاد
پایِ خود بر فَرقِ عِلَّت‌ها نَهاد
عِلَّتِ اُولیٰ نباشد دین او
عِلَّتِ جُزوی ندارد کینِ او
می‌پَرَد چون آفتابْ اَنْدَر اُفُق
با عروسِ صِدْق و صورتْ چون تُتُق
بلکه بیرون از اُفُقْ وَزْ چَرخ‌ها
بی‌مَکان باشد چو اَرْواح و نُهیٰ
بَلْ عقولِ ماست سایه‌هایِ او
می‌فُتَد چون سایه‌ها در پایِ او
مُجْتَهِد هر گَهْ که باشد نَصْ‌شِناس
اَنْدَر آن صورت نَیَندیشَد قیاس
چون نَیابَد نَصّْ اَنْدَر صورتی
از قیاس آن‌جا نِمایَد عِبْرَتی

نَصّْ وَحْیِ روحِ قُدسی دان یَقین
وان قیاسِ عقلِ جُزویْ تَحْتِ این
عقل از جان گشت با اِدْراک و فَر
روحْ او را کِی شود زیرِ نَظَر؟
لیکْ جان در عقلْ تاثیری کُند
زان اَثَر آن عقلْ تَدبیری کُند
نوح‌وار اَرْ صَدَّقی زد در تو روح
کو یَم و کَشتیّ و کو طوفانِ نوح؟
عقلْ اَثَر را روح پِنْدارَد وَلیک
نورِ خور از قُرصِ خور دور است نیک
زان به قُرصی سالِکی خُرسَند شُد
تا زِ نورش سویِ قُرص اَفْکَند شُد
زان که این نوری که اَنْدَر سافِل است
نیست دایم روز و شب او آفِل است
وان کِه اَنْدَر قُرص دارد باش و جا
غَرقهٔ آن نور باشد دایما
نه سَحابَش رَهْ زَنَد خود نه غروب
وا رَهید او از فِراقِ سینه کوب
این‌چُنین کَس اَصْلَش از اَفْلاک بود
یا مُبَدَّل گشت گَر از خاک بود
زان که خاکی را نباشد تابِ آن
که زَنَد بر وِیْ شُعاعَش جاودان
گَر زَنَد بر خاکْ دایم تابِ خَور
آن چُنان سوزَد که نایَد زو ثَمَر
دایم اَنْدَر آبْ کارِ ماهی است
مار را با او کجا هَمْراهی است؟
لیک در کُهْ مارهایِ پُر فن‌اَند
اَنْدَرین یَم ماهی‌یی‌ها می‌کُنند
مَکْرَشان گَر خَلْق را شَیْدا کُند
هم زِ دریا تاسَه‌شان رُسوا کُند
وَنْدَرین یَمْ ماهیانِ پُر فَن‌اَند
مار را از سِحْر ماهی می‌کُنند
ماهیانِ قَعْرِ دریایِ جَلال
بَحْرَشان آموخته سِحْرِ حَلال
پَس مُحال از تابِ ایشان حال شُد
نَحْس آن جا رفت و نیکوفال شُد
تا قیامَت گَر بِگویَم زین کَلام
صد قیامَت بُگْذَرَد وین ناتمام

بر مَلولان این مُکَرَّر کردن است
نَزدِ من عُمرِ مُکَرَّر بُردن است
شمع از بَرقِ مُکَرَّر بَر شود
خاکْ از تابِ مُکَرَّر زَر شود
گَر هزاران طالِبَند و یک مَلول
از رِسالَت باز می‌مانَد رَسول
این رَسولانِ ضَمیرِ رازگو
مُسْتَمِع خواهند اِسْرافیلْ‌خو
نَخْوَتی دارند و کِبْری چون شَهان
چاکَری خواهند از اَهْلِ جهان
تا اَدَبْ‌هاشان به جاگَهْ ناوَری
از رِسالَتْشان چگونه بَر خَوری؟
کِی رَسانَند آن اَمانَت را به تو
تا نباشی پیشَشان راکِعْ دوتو؟
هر اَدَبْشان کِی هَمی‌آید پَسَند
کآمَدند ایشان زِ ایوانِ بُلند؟
نه گِدایانَند کَزْ هر خِدمَتی
از تو دارند ای مُزَوِّر مِنَّتی
لیکْ با بی‌رَغْبَتی‌ها ای ضَمیر
صَدْقهٔ سُلطان بِیَفْشان وا مَگیر
اسبِ خود را ای رَسولِ آسْمان
در مَلولان مَنْگَر و اَنْدَر جهان
فَرُّخ آن تُرکی که اِسْتیزه نَهَد
اَسبَش اَنْدَر خَنْدقِ آتش جَهَد
گرم گرداند فَرَس را آن چُنان
که کُند آهنگِ اوجِ آسْمان
چَشم را از غَیْر و غیرت دوخته
هَمچو آتشْ خُشک و تَر را سوخته
گَر پَشیمانی بَرو عَیْبی کُند
آتش اوَّل در پَشیمانی زَنَد
خودْ پَشیمانی نَرویَد از عَدَم
چون بِبینَد گرمیِ صاحِبْ‌قَدَم

اسب داند بانگ و بویِ شیر را
گَر چه حیوانْ‌ست اِلّا نادرا
بَلْ عَدوِّ خویش را هر جانور
خود بِدانَد از نِشان و از اَثَر
روزْ خُفّاشَک نَیارَد بَر پَرید
شبْ بُرون آمد چو دُزدان و چَرید
از همه مَحْروم‌تَر خُفّاش بود
که عَدوِّ آفتابِ فاش بود
نه تَوانَد در مَصافَش زَخْم خَورْد
نه به نِفْرین تانَدَش مَهْجور کرد
آفتابی که بِگَرداند قَفاش
از برایِ غُصّه و قَهْرِ خُفاش
غایَتِ لُطْف و کَمالِ او بُوَد
گَرنه خُفّاشَش کجا مانِع شود؟
دُشمنی گیری به حَدِّ خویش گیر
تا بُوَد ممکن که گَردانی اسیر
قَطْره با قُلْزُم چو اِسْتیزه کُند
اَبْلَه است او ریشِ خود بَر می‌کَند
حیلَتِ او از سِبالَش نَگْذَرد
چَنْبَره‌یْ حُجْره‌یْ قَمَر چون بَر دَرَد؟
با عَدوِّ آفتاب این بُد عِتاب
ای عَدوِّ آفتابِ آفتاب
ای عَدوِّ آفتابی کَزْ فَرَش
می‌بِلَرزَد آفتاب و اَخْتَرَش
تو عَدوِّ او نه‌یی خَصْمِ خودی
چه غَم آتش را که تو هیزُم شُدی؟
ای عَجَب از سوزِشَت او کَم شود
یا زِ دَردِ سوزِشَت پُر غَم شود؟
رَحمَتَش نه رَحمَتِ آدم بُوَد
که مِزاجِ رَحْمِ آدم غَم بُوَد
رَحمَتِ مَخْلوق باشد غُصّه‌ناک
رَحمَتِ حَق از غَم و غُصّه‌ست پاک
رَحمَتِ بی‌چون چُنین دان ای پدر
نایَد اَنْدَر وَهْم از وِیْ جُز اَثَر

ظاهر است آثار و میوه‌یْ رَحمَتَش
لیکْ کی داند جُز او ماهیَّتَش؟
هیچ ماهیّاتِ اَوْصافِ کَمال
کَس نَدانَد جُز به آثار و مِثال
طِفْلْ ماهیَّت نَدانَد طَمْث را
جُز که گویی هست چون حَلْوا تو را
کِی بُوَد ماهیَّتِ ذوقِ جِماع
مِثْلِ ماهیّاتِ حَلْوا ای مُطاع؟
لیکْ نِسْبَت کرد از رویِ خَوشی
با تو آن عاقلْ چو تو کودک‌وَشی
تا بِدانَد کودک آن را از مِثال
گَر نَدانَد ماهِیَت با عینِ حال
پس اگر گویی بِدانَم دور نیست
وَرْ نَدانَم گفتِ کِذْب و زور نیست
گَر کسی گوید که دانی نوح را
آن رَسولِ حَقّ و نورِ روح را؟
گَر بگویی چون نَدانَم کآن قَمَر
هست از خورشید و مَهْ مَشْهورتَر؟
کودکانِ خُرد در کُتّاب‌ها
وان اِمامانْ جُمله در مِحْراب‌ها
نامِ او خوانند در قرآنْ صَریح
قِصّه‌اَش گویند از ماضی فَصیح
راست‌گو دانیش تو از رویِ وَصْف
گَرچه ماهیَّت نَشُد از نوحْ کَشف
وَرْ بگویی من چه دانَم نوح را؟
هَمچو اویی داند او را ای فَتی
مورِ لَنگَم من چه دانَم فیل را؟
پَشّه‌یی کِی داند اِسْرافیل را؟
این سُخَن هم راست است از رویِ آن
که به ماهیَّت نَدانیش ای فُلان
عَجْز از اِدْراکِ ماهیَّت عَمو
حالَتِ عامه بُوَد مُطْلَق مَگو
زان که ماهیّات و سِرِّ سِرِّ آن
پیشِ چَشمِ کامِلان باشد عِیان
در وجود از سِرِّ حَقّ و ذاتِ او
دورتَر از فَهْم و اِسْتِبْصار کو؟
چون که آن مَخْفی نَمانْد از مَحْرَمان
ذات و وَصْفی چیست کان مانَد نَهان؟
عقلِ بَحْثی گوید این دور است و گَو
بی زِ تَأویلی مُحالی کَم شِنو
قُطْب گوید مَر تو را ای سُسْت‌حال
آنچه فوقِ حالِ توست آید مُحال
واقعاتی که کُنونَت بَر گُشود
نه که اوَّل هم مُحالَت می‌نِمود؟
چون رَهانیدَت زِ دَه زندان کَرَم
تیه را بر خود مَکُن حَبْسِ سِتَم

نَفْیِ آن یک چیز و اِثْباتَش رَواست
چون جِهَت شُد مُختلف نِسْبَت دوتاست
ما رَمَیْتَ اِذْ رَمَیْتْ از نِسْبَت است
نَفی و اِثْبات است و هر دو مُثبَت است
آنْ تو اَفْکَندی چو بر دستِ تو بود
تو نه اَفْکَندی که قُوَّت حَقْ نِمود
زورِ آدم‌زاد را حَدّی بُوَد
مُشتِ خاکْ اِشْکَستِ لشکر کِی شود؟
مُشتْ مُشتِ توست و اَفْکَندن زِ ماست
زین دو نِسْبَت نَفی و اِثْباتَش رَواست
یَعْرِفُونَ الْاَنْبیا اَضْدادُهُم
مِثْلَ ما لا یَشْتَبِه اَوْلادُهُم
هَمچو فرزندانِ خود دانَندَشان
مُنْکِران با صد دلیل و صد نِشان
لیکْ از رَشک و حَسَد پنهان کُنند
خویشتن را بر نَدانَم می‌زَنند
پس چو یَعْرِف گفت چون جایِ دِگَر
گفت لایَعْرِفُهُمْ غَیْری فَذَر
اِنَّهُمْ تَحْتَ قِبابی کامِنون
جُز که یَزدانْشان نداند ز آزمون
هم به نِسْبَت گیر این مَفْتوح را
که بِدانیّ و ندانی نوح را

گفت قایل در جهانْ دَرویش نیست
وَرْ بُوَد دَرویش آن درویش نیست
هست از رویِ بَقایِ ذاتِ او
نیست گشته وَصْفِ او در وَصْفِ هو
چون زَبانه‌یْ شمعْ پیشِ آفتاب
نیست باشد هست باشد در حِساب
هست باشد ذاتِ او تا تو اگر
بَر نَهی پنبه بِسوزَد زان شَرَر
نیست باشد روشنی نَدْهَد تورا
کرده باشد آفتابْ او را فَنا
در دو صد مَنْ شَهْد یک اَوْقِیَّه خَل
چون دَر اَفْکَندیّ و در وِیْ گشت حَل
نیست باشد طَعْمِ خَلْ چون می‌چَشی
هست اَوْقِیَّه فُزون چون بَرکَشی
پیشِ شیری آهوی بی‌هوش شُد
هستی‌اَش در هستِ او روپوش شُد
این قیاسِ ناقِصان بر کارِ رَب
جوشِشِ عشق است نَزْ تَرکِ اَدَب
نَبْضِ عاشق بی اَدَب بَر می‌جَهَد
خویش را در کَفّهٔ شَهْ می‌نَهَد
بی‌اَدَب‌تَر نیست کَس زو در جهان
با اَدَب‌تَر نیست کَس زو در نَهان
هم به نِسْبَت دان وِفاقْ ای مُنْتَجَب
این دو ضِدِّ با اَدَب با بی‌اَدَب
بی‌اَدَب باشد چو ظاهِر بِنْگَری
که بُوَد دَعویِّ عشقش هم‌سَری
چون به باطِن بِنْگَری دَعوی کجاست؟
او و دَعوی پیشِ آن سُلطانْ فَناست
ماتَ زَیْدٌ زَیْد اگر فاعِل بُوَد
لیکْ فاعِل نیست کو عاطِل بُوَد
او زِ رویِ لَفْظِ نَحْوی فاعِل است
وَرْنَه او مَفْعول و مَوْتَش قاتِل است
فاعِلِ چه؟ کو چُنان مَقْهور شُد
فاعِلی‌ها جُمله از وِیْ دور شُد

در بُخارا بَندهٔ صَدْرِ جهان
مُتَّهَم شُد گشت از صَدْرَش نَهان
مُدَّتِ دَهْ سالْ سَرگَردان بِگَشت
گَهْ خراسانْ گَهْ کُهِسْتان گاه دشت
از پَسِ دَهْ سال او از اِشْتیاق
گشت بی‌طاقَتْ زِ اَیّامِ فِراق
گفت تابِ فُرقَتَم زین پَسْ نَمانْد
صَبر کِی دانَد خَلاعَت را نِشانْد؟
از فِراقْ این خاک‌ها شوره بُوَد
آبْ زَرد و گَنْده و تیره شود
بادِ جانْ‌اَفْزا وَخِم گردد وَبا
آتشی خاکستری گردد هَبا
باغْ چون جَنَّت شود دارُ الْمَرَض
زَرد و ریزانْ بَرگِ او اَنْدَر حَرَض
عقلِ دَرّاک از فِراقِ دوستان
هَمچو تیراَنْدازِ اِشْکَسته کَمان
دوزخ از فُرقَت چُنان سوزان شُده است
پیر از فُرقَت چُنان لَرْزان شُده است
گَر بگویم از فِراقِ چون شَرار
تا قیامَت یک بُوَد از صد هزار
پَس زِ شَرحِ سوزِ او کَم زَن نَفَس
رَبِّ سَلِّمْ رَبِّ سَلِّمْ گوی و بَسْ
هرچه از وِیْ شاد گردی در جهان
از فِراقِ او بِیَندیش آن زمان
زانچه گشتی شاد بَسْ کَس شاد شُد
آخِر از وِیْ جَست و هَمچون باد شُد
از تو هم بِجْهَد تو دل بر وِیْ مَنِه
پیش ازان کو بِجْهَد از وِیْ تو بِجِه

هَمچو مَریَم گوی پیش از فوتِ مِلْک
نَقْش را کَالْعَوْذُ بِالرَّحْمٰنِ مِنْک
دید مَریَم صورتی بَسْ جانْ‌فَزا
جانْ‌فزایی دلْ رُبایی در خَلا
پیشِ او بَر رُست از رویِ زمین
چون مَهْ وخورشیدْ آن روحُ الْاَمین
از زمین بَر رُست خوبی بی‌نِقاب
آن چُنان کَزْ شَرقْ رویَد آفتاب
لَرْزه بر اَعْضایِ مَریم اوفْتاد
کو بِرِهنه بود و تَرسید از فَساد
صورتی که یوسُف اَرْ دیدی عِیان
دست از حیرت بُریدی چون زَنان
هَمچو گُل پیشَش بِرویید آن زِ گِل
چون خیالی که بَر آرَد سَر زِ دِل
گشت بی‌خود مَریَم و در بی‌خودی
گفت بِجْهَم در پَناهِ ایزدی
زان که عادت کرده بود آن پاکْ‌جَیْب
در هَزیمَت رَخْت بُردن سویِ غَیْب
چون جهان را دید مُلْکی بی‌قَرار
حازِمانه ساخت زان حَضرتْ حِصار
تا به گاهِ مرگْ حِصْنی باشَدَش
که نیابَد خَصْمْ راهِ مَقْصَدش
از پَناهِ حَقْ حِصاری بِهْ نَدید
یورتْگَهْ نزدیکِ آن دِز بَرگُزید
چون بِدید آن غَمْزه‌هایِ عقلْ‌سوز
که ازو می‌شُد جِگَرها تیرْدوز
شاه و لشکر حَلْقه در گوشَش شُده
خُسروانِ هوشْ بی هوشَش شُده
صد هزاران شاهْ مَمْلوکَش به رِقْ
صد هزاران بَدْر را داده به دِقْ
زَهره نی مَر زُهره را تا دَم زَنَد
عقلِ کُلَّش چون بِبینَد کم زَنَد
من چه گویم که مرا در دوخته‌ست
دَمْگَهَم را دَمْگهِ او سوخته‌ست
دودِ آن نارَم دَلیلَم من بَرو
دور ازان شَهْ باطِلٌ ما عَبَّروا
خود نباشد آفتابی را دلیل
جُز که نورِ آفتابِ مُسْتَطیل
سایه کِه بْوَد تا دلیلِ او بُوَد؟
این بَسَسْتَش که ذَلیلِ او بُوَد
این جَلالَت در دَلالَت صادق است
جُمله اِدْراکاتْ پَس او سابِق است
جُمله اِدْراکات بر خَرهایِ لَنْگ
او سَوارِ باد پَرّان چون خَدَنْگ
گَر گُریزد کَس نَیابَد گَردِ شَهْ
وَرْ گُریزَند او بگیرد پیشِ رَهْ
جُمله اِدْراکات را آرامْ نی
وَقتِ میدان است وَقتِ جامْ نی
آن یکی وَهْمی چو بازی می‌پَرَد
وان دِگَر چون تیرْ مَعْبَر می‌دَرَد
وان دِگَر چون کَشتیِ با بادبان
وان دِگَر اَنْدَر تَراجُع هر زمان
چون شِکاری می‌نِمایَدْشان زِ دور
جُمله حَمله می‌فَزایَند آن طُیور
چون که ناپیدا شود حیران شوند
هَمچو جُغدان سویِ هر ویران شوند
مُنْتَظِر چَشمی به هم یک چَشم باز
تا که پیدا گردد آن صَیْدِ بِناز
چون بِمانَد دیر گویند از مَلال
صَیْد بود آن خود عَجَب یا خود خیال؟
مَصْلَحَت آن است تا یک ساعتی
قُوَّتی گیرند و زور از راحتی
گَر نبودی شب همه خَلْقان زِ آز
خویشتن را سوختَنْدی زِاهْتِزاز
از هَوَس وَزْ حِرصِ سود اَنْدوختن
هر کسی دادی بَدَن را سوختن
شب پَدید آید چو گنجِ رَحْمَتی
تا رَهَند ازحِرصِ خود یک ساعتی
چون که قَبْضی آیَدَت ای راه‌رو
آن صَلاحِ توست آتشْ دل مَشو
زان که در خَرجی در آن بَسْط و گُشاد
خَرج را دَخْلی بِبایَد زِاعْتِداد
گَر هَماره فَصْلِ تابستان بُدی
سوزِشِ خورشید در بُستان زَدی
مَنْبَتَش را سوختی از بیخ و بُن
که دِگَر تازه نگشتی آن کُهُن
گَر تُرُش‌روی است آن دِی مُشْفِق است
صَیْف خندان است امّا مُحْرِق است
چون که قَبْض آید تو در وِیْ بَسْط بین
تازه باش و چین مَیَفْکَن در جَبین
کودکانْ خندان و دانایانْ تُرُش
غَمْ جِگَر را باشد و شادی زِ شُش
چَشمِ کودک هَمچو خَر در آخُر است
چَشمِ عاقلْ در حِسابِ آخِر است
او در آخُر چَرب می‌بینَد عَلَف
وین زِ قَصّابْ آخِرَش بیند تَلَف
آن عَلَف تَلْخ است کین قَصّاب داد
بَهرِ لَحْمِ ما تَرازویی نَهاد
رو زِ حِکْمَت خور عَلَف کان را خدا
بی‌غَرَض داده‌ست از مَحْضِ عَطا
فَهْمِ نان کردی نه حِکْمَت ای رَهی
زانچه حَق گُفْتَت کُلُوا مِنْ رِزْقِهِ
رِزْقِ حَق حِکْمَت بُوَد در مَرتَبَت
کان گِلوگیرَت نباشد عاقِبَت
این دَهان بَستی دَهانی باز شُد
کو خورَنْده‌یْ لُقمه‌هایِ راز شُد
گَر زِ شیرِ دیوْ تَن را وابُری
در فِطامِ اوبَسی نِعْمَت خوری
تُرک‌جوشَش شَرح کردم نیمْ‌خام
از حکیمِ غَزنَوی بِشْنو تمام
در الهی‌نامه گوید شَرحِ این
آن حکیمِ غَیْب و فَخْرُالْعارِفین
غَم خور و نانِ غَمْ‌اَفْزایان مَخَور
زان که عاقِل غَم خورَد کودک شِکَر
قَندِ شادی میوهٔ باغِ غَم است
این فَرَح زَخم است وآن غَم مَرهَم است
غَم چو بینی در کِنارَش کَش به عشق
از سَرِ رَبْوِه نَظَر کُن در دِمِشْق
عاقل از انگور مَیْ بینَد هَمی
عاشق از مَعْدومْ شَی بینَد هَمی
جنگ می‌کردند حَمّالانْ پَریر
تو مَکَش تا من کَشَم حِمْلَش چو شیر
زان که زان رَنْجَش همی‌دیدند سود
حِمْل را هر یک زِ دیگر می‌رُبود
مُزدِ حَق کو مُزدِ آن بی‌مایه کو؟
این دَهَد گَنجیت مُزد و آن تَسو
گنجِ زَرّی که چو خُسْپی زیرِ ریگ
با تو باشد ان نباشد مُرده ریگ
پیشْ پیشِ آن جَنازَه‌ت می‌دَوَد
مونِسِ گور و غریبی می‌شود
بَهرِ روزِ مَرگْ این دَمْ مُرده باش
تا شَوی با عشقِ سَرمَد خواجه‌تاش
صَبر می‌بیند زِ پَرده‌یْ اِجْتِهاد
رویِ چون گُلْنار و زُلْفینِ مُراد
غَم چو آیینه‌ست پیشِ مُجْتَهِد
کَنْدَرین ضِد می‌نِمایَد رویِ ضِد
بَعدِ ضِدِّ رنجْ آن ضِدِّ دِگَر
رو دَهَد یعنی گُشاد و کَرّ و فَر
این دو وَصْف از پَنجهٔ دَستَت بِبین
بَعدِ قَبْضِ مُشت بَسْط آید یَقین
پَنجه را گر قَبْض باشد دایِما
یا همه بَسطْ او بُوَد چون مُبْتَلا
زین دو وَصْفَش کار و مَکْسَب مُنْتَظِم
چون پَرِ مُرغ این دو حال او را مُهِم
چون که مَریَم مُضْطَرب شُد یک زمان
هم چُنان که بر زمین آن ماهیان

بانگ بر وِیْ زد نِمودارِ کَرَم
که اَمینِ حَضرتَم از من مَرَم
از سَراَفْرازانِ عِزَّت سَرمَکَش
از چُنین خوش مَحْرمانْ خود درمَکَش
این هَمی گفت و ذُباله‌یْ نورِ پاک
از لَبَش می‌شُد پَیاپِی بر سِماک
از وجودم می‌گُریزی در عَدَم
در عَدَم من شاهَم و صاحِبْ عَلَم
خود بُنَه وْ بُنگاهِ من در نیستی‌ست
یک سَواره نَقْشِ من پیشِ سِتی‌ست
مَریما بِنْگَر که نَقْشِ مُشکِلَم
هم هِلالَم هم خیال اَنْدَر دِلَم
چون خیالی در دِلَت آمد نِشَست
هر کجا که می‌گُریزی با تو است
جُز خیالی عارضی یی باطِلی
کو بُوَد چون صُبحِ کاذِبْ آفِلی
من چو صُبحِ صادقم از نورِ رَب
که نگردد گِردِ روزَم هیچ شب
هین مَکُن لاحَوْل عِمْرانْ زاده‌ام
که زِ لاحَوْل این طَرَف افتاده‌ام
مَر مرا اَصْل و غذا لاحَولْ بود
نورِ لاحَوْلی که پیش از قَوْل بود
تو هَمی‌گیری پَناه ازمن به حَق
من نِگاریده‌یْ پَناهَم در سَبَق
آن پَناهَم من که مَخْلَص‌هات بوذ
تو اَعُوذ آریّ و من خود آن اَعُوذ
آفَتی نَبْوَد بَتَر از ناشِناخت
تو بَرِ یار و ندانی عشق باخت
یار را اَغْیار پِنْداری هَمی
شادی یی را نامْ بِنْهادی غَمی
این چُنین نَخْلی که لُطْفِ یارِ ماست
چون که ما دُزدیم نَخْلَش دارِ ماست
این چُنین مُشکینْ که زُلْفِ میرِ ماست
چون که بی‌عقلیم این زنجیرِ ماست
این چُنین لُطْفی چو نیلی می‌رَوَد
چون که فِرعونیم چون خون می‌شود
خون هَمی‌گوید من آبَم هین مَریز
یوسُفَم گُرگ از تواَم ای پُر سِتیز
تو نمی‌بینی که یارِ بُردبار
چون که با او ضِد شُدی گردد چو مار؟
لَحْمِ او و شَحْمِ او دیگر نَشُد
او چُنان بَد جُز که از مَنْظَر نَشُد

شمعِ مَریَم را بِهِل اَفْروخته
که بُخارا می‌رَوَد آن سوخته
سختْ بی‌صَبر و در آتشْدانِ تیز
رو سویِ صَدْرِ جهان می‌کُن گُریز
این بُخارا مَنْبَعِ دانش بُوَد
پس بُخارایی‌ست هَرکْ آنِش بُوَد
پیشِ شیخی در بُخارا اَنْدَری
تا به خواری در بُخارا نَنْگَری
جُز به خواری در بُخارایِ دِلَش
راه نَدْهَد جَزْر و مَدِّ مُشکِلَش
ای خُنُک آن را که ذَلَّت نَفْسُهُ
وایْ آن کَس را که یُردیْ رَفْسُهُ
فُرقَتِ صَدْرِ جهان در جانِ او
پاره پاره کرده بود اَرْکانِ او
گفت بَر خیزم هم‌آن جا وارَوَم
کافِر اَرْ گشتم دِگَر رَهْ بِگْرَوَم
وا رَوَم آن جا بِیُفتَم پیشِ او
پیشِ آن صَدْرِ نِکواَنْدیشِ او
گویم اَفْکَندم به پیشَت جانِ خویش
زنده کُن یا سَر بِبُر ما را چو میش
کُشته و مُرده به پیشَت ای قَمَر
بِهْ که شاهِ زندگانْ جایِ دِگَر
آزمودم من هزاران بارْ بیش
بی‌تو شیرین می‌نَبینَم عیشِ خویش
غَنِّ لی یا مُنْیَتی لَحْنَ النُّشور
اُبْرُکی یا ناقَتی تَمَّ السُّرور
اِبْلَعی یا اَرْضُ دَمْعی قَدْ کَفیٰ
اِشْرَبی یا نَفْسُ وِرْدًا قَدْ صَفا
عُدْتَ یا عیدی اِلَیْنا مَرْحَبا
نِعْمَ ما رَوَّحْتَ یا ریحَ الصَّبا
گفت ای یاران رَوان گشتم وَداع
سویِ آن صَدْری کَامیر است و مُطاع
دَم‌به دَمْ در سوزْ بریان می‌شَوَم
هرچه بادا باد آن‌جا می‌رَوَم
گَرچه دلْ چون سنگِ خارا می‌کُند
جانِ من عَزْمِ بُخارا می‌کُند
مَسْکَنِ یار است و شهرِ شاهِ من
پیشِ عاشق این بُوَد حُبُّ الْوَطَن

گفت معشوقی به عاشق کِی فَتیٰ
تو به غُربَت دیده‌یی بَسْ شهرها
پس کُدامین شهر زان‌ها خوش‌تَر است؟
گفت آن شهری که در وِیْ دِلْبَر است
هرکجا باشد شَهِ ما را بِساط
هست صَحرا گَر بُوَد سَمُّ الْخِیاط
هرکجا که یوسُفی باشد چو ماه
جَنَّت است اَرْچه که باشد قَعْرِ چاه

گفت او را ناصِحی ای بی‌خَبَر
عاقِبَت اَنْدیش اگر داری هُنر
دَرنِگَر پَس را به عقل و پیش را
هَمچو پروانه مَسوزان خویش را
چون بُخارا می‌رَوی؟ دیوانه‌یی
لایِقِ زَنجیر و زندان‌خانه‌یی
او زِ تو آهن هَمی‌خایَد زِ خشم
او هَمی‌جویَد ترا با بیست چَشم
می‌کُند او تیز از بَهرِ تو کارْد
او سگِ قَحْط است و تو اَنْبانِ آرْد
چون رَهیدیّ و خدایَت راه داد
سویِ زندان می‌رَوی چونَت فُتاد؟
بر تو گَر دَهْ‌گون مُوَکَّل آمدی
عقلْ بایَستی کَزیشان گُم زدی
چون مُوَکَّل نیست بر تو هیچ‌کَس
از چه بسته گشت بر تو پیش و پَس؟
عشقِ پنهان کرده بود او را اسیر
آن مُوَکَّل را نمی‌دید آن نَذیر
هر مُوَکَّل را مُوَکَّل مُخْتَفی‌ست
وَرْنه او در بَندِ سگْ طَبْعی زِ چیست؟
خشمِ شاهِ عشق بر جانَش نِشَست
بر عَوانیّ و سِیَه‌روییش بَست
می‌زَنَد او را که هین او را بِزَن
زان عَوانانِ نَهانْ اَفْغانِ من
هرکِه بینی در زیانی می‌رَوَد
گَرچه تنها با عَوانی می‌رَوَد
گَر ازو واقِفْ بُدی اَفْغان زدی
پیشِ آن سُلطانِ سُلطانان شُدی
ریختی بر سَر به پیشِ شاهْ خاک
تا اَمان دیدی زِ دیوِ سَهْمناک
میر دیدی خویش را ای کَم زِ مور
زان نَدیدی آن مُوَکَّل را تو کور
غِرّه گشتی زین دروغین پَرّ و بال
پَرّ و بالی کو کَشَد سویِ وَبال
پَر سَبُک دارد رَهِ بالا کُند
چون گِلْ‌آلو شُد گِرانی‌ها کُند

گفت ای ناصِح خَمُش کُن چندْ چند
پَند کَم دِهْ زان که بَسْ سخت است بَند
سَخت‌تر شُد بَندِ من از پَندِ تو
عشق را نَشْناخت دانشمندِ تو
آن طَرَف که عشق می‌اَفْزود دَرد
بوحَنیفه وْ شافِعی درسی نکرد
تو مَکُن تَهدید از کُشتن که من
تَشنهٔ زارم به خونِ خویشتن
عاشقان را هر زمانی مُردنی‌ست
مُردنِ عشّاقْ خود یک نوع نیست
او دو صد جان دارد از جانِ هُدی
وان دوصد را می‌کُند هر دَمْ فِدی
هر یکی جان را سِتانَد دَهْ بَها
از نُبی خوان عَشْرَةً اَمثالَها
گَر بِریزد خونِ من آن دوست‌رو
پایْ‌کوبان جان بَراَفْشانم بَرو
آزمودم مرگِ من در زندگی‌ست
چون رَهَم زین زندگی پایَندگی‌ست
اُقْتُلونی اُقْتُلونی یا ثِقات
اِنَّ فی قَتْلی حَیاتًا فی حَیات
یا مُنیرَ الْخَدِّ یا روحَ الْبَقا
اِجْتَذِبْ روحی وَجُدْ لی بِاللِّقا
لی حَبیبٌ حُبُّهُ یَشْوِی الْحَشا
لَوْ یَشا یَمْشی عَلیٰ عَیْنی مَشیٰ
پارسی گو گَرچه تازی خوش‌تَر است
عشق را خود صد زبانِ دیگر است
بویِ آن دِلْبَر چو پَرّان می‌شود
آن زبان‌ها جُمله حیران می‌شود
بس کُنم دِلْبَر دَر آمَد در خِطاب
گوش شو وَاللهُ اَعْلَم بِالصَّواب
چون که عاشق توبه کرد اکنون بِتَرس
کو چو عَیّاران کُند بر دارْ دَرس
گَرچه این عاشقْ بُخارا می‌رَوَد
نه به دَرس و نه به اُستا می‌رَوَد
عاشقان را شُد مُدَرِّس حُسنِ دوست
دفتر و دَرس و سَبَقْشان رویِ اوست
خامُشَند و نَعْرهٔ تَکْرارَشان
می‌رَوَد تا عَرش و تَختِ یارَشان
دَرسَشان آشوب و چَرخ و زَلْزَله
نه زیادات است و بابِ سِلْسِله
سِلْسِله‌یْ این قَوْمْ جَعْدِ مُشکْ بار
مسئله دَوْر است لیکِن دَوْرِ یار
مسئله‌یْ کیس اَرْ بِپُرسَد کَس تورا
گو نَگُنجَد گنجِ حَق در کیسه‌ها
گَر دَمِ خُلْع و مُبارا می‌رَوَد
بَد مَبین ذِکْرِ بُخارا می‌رَوَد
ذِکْرِ هر چیزی دَهَد خاصیَّتی
زان که دارد هرصِفَت ماهیَّتی
در بُخارا در هُنرها بالِغی
چون به خواری رو نَهی زان فارِغی
آن بُخاری غُصّهٔ دانش نداشت
چَشمْ بر خورشیدِ بینِشْ می‌گُماشت
هر کِه درخَلْوَت به بینِش یافت راه
او زِ دانش‌ها نَجویَد دستگاه
با جَمالِ جانْ چو شُد هم‌کاسه‌یی
باشَدَش زَاخْبار و دانش تاسه‌یی
دید بردانش بُوَد غالِب فَرا
زان هَمی دنیا بِچَربَد عامه را
زان که دنیا را هَمی‌بینَند عَیْن
وان جهانی را هَمی‌دانند دَیْن

رو نَهاد آن عاشقِ خونابه‌ریز
دلْ‌َطپان سویِ بُخارا گرم و تیز
ریگِ آمون پیشِ او هَمچون حَریر
آبِ جَیْحون پیشِ او چون آبْگیر
آن بیابانْ پیشِ او چون گُلْسِتان
می‌فُتاد از خنده او چون گُل‌سِتان
در سَمَرقَند است قَند امّا لَبَش
از بُخارا یافت وان شُد مَذهَبَش
ای بُخارا عقلْ‌اَفْزا بوده‌یی
لیکِن ازمن عقل و دین بِرْبوده‌یی
بَدْر می‌جویَم از آنم چون هِلال
صَدْر می‌جویَم دَرین صَفِّ نِعال
چون سَوادِ آن بُخارا را بِدید
در سَوادِ غَمْ بَیاضی شُد پَدید
ساعتی افتاد بی هوش و دراز
عقلِ او پَرّید در بُستانِ راز
بر سَر و رویَش گُلابی می‌زدند
از گُلابِ عشقِ او غافِل بُدَند
او گُلِسْتانی نَهانی دیده بود
غارتِ عشقَش زِ خود بُبْریده بود
تو فَسُرده دَرخورِ این دَم نه‌یی
با شِکَر مَقْرون نه‌یی گَرچه نِی یی
رَخْتِ عَقلَت با تو است و عاقلی
کَزْ جُنودًا لَمْ تَرَوْها غافِلی