مَرد گفت آری، سَبو را سَر بِبَند
هین که این هَدیه‌ست ما را سودمند
در نَمَد دَر دوز تو این کوزه را
تا گُشایَد شَهْ به هَدیه روزه را
کین چُنین اَنْدر همه آفاق نیست
جُز رَحیق و مایۀ اَذْواق نیست
زان که ایشان زآب‌هایِ تَلْخ و شور
دایما پُر عِلَّت‌اَند و نیمْ‌کور
مُرغْ کابِ شور باشد مَسکَنَش
او چه داند جایِ آبِ روشَنَش؟
ای کِه اَنْدر چَشمۀ شور است جات
تو چه دانی شَطّ و جَیحون و فُرات؟
ای تو نارَسته ازین فانی رِباط
تو چه دانی مَحْو و سُکْر و اِنْبِساط؟
وَرْ بِدانی، نَقْلَت از اَبّ و جَد است
پیشِ تو این نام‌ها چون اَبْجَد است
اَبْجَد و هَوَّز چه فاش است و پَدید
بر همه طِفْلان و مَعنی بَسْ بَعید
پس سَبو بَرداشت آن مَردِ عَرَب
در سَفَر شُد، می‌کَشیدش روز و شب
بر سَبو لَرزان بُد از آفاتِ دَهْر
هم کَشیدَش از بیابان تا به شهر
زن مُصَلّا باز کرده از نیاز
رَبِّ سَلِّمْ وِردْ کرده در نماز
که نِگَه‌دار آبِ ما را از خَسان
یا رَب آن گوهر بِدان دریا رَسان
گَرچه شویَم آگهْ است و پُر فَن است
لیک گوهر را هزاران دُشمن است
خود چه باشد گوهر؟ آبِ کوثر است
قَطره‌‌یی زین است کَاصْلِ گوهر است
از دُعاهایِ زن و زاریِّ او
وَزْ غَمِ مَرد و گِرانْ‌باریِّ او
سالِم از دُزدان و از آسیبِ سَنگ
بُرد تا دارُ اَلْخِلافه بی‌دِرَنگ
دید دَرگاهی پُر از اِنْعام‌ها
اَهلِ حاجَت گُسْتریده دام‌ها
دَم به دَم هر سویْ صاحِب‌حاجَتی
یافته زان دَر عَطا و خِلْعَتی
بَهرِ گَبْر و مؤمن و زیبا و زشت
هَمچو خورشید و مَطَر، نی، چون بهشت
دید قومی درنَظَر آراسته
قومِ دیگر مُنْتَظِر بَر خاسته
خاص و عامه از سُلَیمان تا به مور
زنده گشته چون جهان از نَفْخِ صور
اَهلِ صورت در جواهر بافته
اَهلِ مَعنی بَحْرِ مَعنی یافته
آن کِه بی‌هِمَّت، چه با هِمَّت شُده
وان کِه با هِمَّت، چه با نِعْمَت شُده

بانگ می‌آمد که ای طالب بیا
جودْ مُحْتاجِ گدایانْ چون گدا
جودْ می‌جویَد گدایان و ضِعاف
هَمچو خوبان کآیِنه جویَند صاف
رویِ خوبانْ زآیِنه زیبا شود
رویِ اِحْسانْ از گدا پیدا شود
پس از این فرمود حَق در وَالضُّحی
بانگ کَم زَن ای مُحَمَّد بر گدا
چون گدا آیینۀ جود است هان
دَم بُوَد بر رویِ آیینه زیان
آن یکی جودش گدا آرَد پَدید
وان دِگَر بَخشَد گدایان را مَزید
پس گدایانْ آیَتِ جودِ حَق‌اَند
وان کِه با حَقّ‌اَند جودِ مُطْلَق‌اَند
وان‌کِه جُز این دوْستْ او خود مُرده‌یی‌ست
او بَرین دَر نیست، نَقْشِ پَرده‌یی‌ست

نَقْشِ درویش است او، نه اَهلِ نان
نَقْشِ سگ را تو مَیَنداز اُستخوان
فَقرِ لُقمه دارد او، نه فَقرِ حَق
پیشِ نَقْشِ مُرده‌‌یی کَم نِهْ طَبَق
ماهیِ خاکی بُوَد، دَرویشِ نان
شَکلْ ماهی، لیک از دریا رَمان
مُرغِ خانه‌ست او، نَه سیمُرغِ هوا
لوت نوشَد او، نَنوشَد از خدا
عاشقِ حَقْ است او بَهرِ نَوال
نیست جانَش عاشقِ حُسن و جَمال
گَر تَوَهُّم می‌کُند او عشقِ ذات
ذاتْ نَبْوَد وَهْمِ اَسْما و صِفات
وَهْمْ مَخلوق است و مولود آمده‌ست
حَق نَزاییده‌ست، او لَمْ یولَدست
عاشق تصویر و وَهْمِ خویشتن
کِی بُوَد از عاشقانِ ذوالْمِنَن؟
عاشقِ آن وَهْم اگر صادق بُوَد
آن مَجازِ او حقیقت‌کَش شود
شَرح می‌خواهد بَیانِ این سُخَن
لیک می‌تَرسَم زِ اَفْهامِ کُهَن
فَهْم‌هایِ کُهنهٔ کوتَه‌نَظَر
صد خیالِ بَد دَر آرَد در فِکَر
بر سَماعِ راستْ هر کَس چیر نیست
لُقمهٔ هر مُرغَکی اَنْجیر نیست
خاصه مُرغی، مُرده‌‌یی، پوسیده‌‌یی
پُرخیالی، اَعْمی‌یی، بی‌دیده‌‌یی
نَقْشِ ماهی را چه دریا و چه خاک
رَنگِ هِنْدو را چه صابون و چه زاک
نَقْش اگر غمگین نِگاری بر وَرَق
او ندارد از غَم و شادی سَبَق
صورتَش غمگین و او فارغ از آن
صورتَش خندان و او زان بی‌نِشان
وین غَم و شادی که اَنْدر دلْ حَظی‌ست
پیشِ آن شادیّ و غَم جُز نَقْش نیست
صورتِ غمگینِ نَقْش از بَهْرِ ماست
تا که ما را یاد آید راهِ راست
صورتِ خندانِ نَقْش از بَهرِ توست
تا ازان صورت شود مَعنی دُرُست
نَقْش‌هایی کَنْدَرین حَمّام‌هاست
از بُرونِ جامه‌کَن چون جامه‌هاست
تا بُرونی، جامه‌ها بینیّ و بَس
جامه بیرون کُن، دَرآ ای هم‌نَفَس
زان که با جامه دَرون‌سو راه نیست
تَنْ زِ جان، جامه زِ تَنْ آگاه نیست

آن عَرابی از بیابانِ بَعید
بر دَرِ دارُالْخِلافه چون رَسید
پس نَقیبانْ پیشِ اَعْرابی شُدند
بَسْ گُلابِ لُطْف بر جَیْبَشْ زدند
حاجَتِ او فَهمَ‌شان شُد بی‌مَقال
کارِ ایشان بُد عَطا پیش از سوآل
پس بِدو گفتند یا وَجْهَ الْعَرَب
از کجایی؟ چونی از راه و تَعَب؟
گفت وَجْهَم، گَر مرا وَجْهی دهید
بی‌وجوهَم، چون پَسِ پُشتَم نَهید
ای که در روتان نشان مِهْتَری
فَرِّتان خوش‌تر زِ زَرِّ جَعفری
ای کِه یک دیدارَتانْ دیدارها
ای نِثارِ دینَتانْ دینارها
ای همه یَنْظُر بِنورِ اللّهْ شُده
از بَرِ حَق بَهْرِ بَخشِش آمده
تا زَنید آن کیمیاهایِ نَظَر
بر سَرِ مِس‌هایِ اَشخاصِ بَشَر
من غریبم، از بیابان آمدم
بر امیدِ لُطْفِ سُلطان آمدم
بویِ لُطْفِ او، بیابان‌ها گرفت
ذَرّه‌هایِ ریگ هم جان‌ها گرفت
تا بِدین جا بَهرِ دینار آمدم
چون رَسیدم، مَستِ دیدار آمدم
بَهرِ نانْ شخصی سویِ نانْبا دَوید
داد جانْ چون حُسنِ نانْبا را بِدید
بَهرِ فُرجه شُد یکی تا گُلْسِتان
فُرجهٔ او شُد جَمالِ باغبان
هَمچو اَعْرابی که آب از چَهْ کَشید
آبِ حیوان از رُخِ یوسُف چَشید
رفت موسی کآتش آرَد او به دست
آتشی دید او که از آتش بِرَست
جَست عیسی تا رَهَد از دشمنان
بُردَش آن جَستن به چارُم آسْمان
دامِ آدم خوشه‌یی گندم شُده
تا وجودش خوشهٔ مَردم شُده
باز آید سویِ دامْ از بَهرِ خَور
ساعِدِ شَهْ یابَد و اِقْبال و فَر
طِفْل شُد مَکْتب پِیِ کَسْبِ هُنر
بر امیدِ مُرغْ با لُطْفِ پدر
پس زِ مَکْتب آن یکی صَدْری شُده
ماه گانه داده و بَدْری شُده
آمده عَبّاسْ حَرب از بَهرِ کین
بَهرِ قَمْعِ اَحمَد و اِسْتیزِ دین
گشته دین را تا قیامَت پُشت و رو
در خِلافَت او و فرزندانِ او
من بَرین دَر طالِبِ چیز آمدم
صَدْر گشتم، چون به دِهْلیز آمدم
آب آوَرْدم به تُحْفه بَهرِ نان
بویِ نانم بُرد تا صَدْرِ جِنان
نان بُرون رانْد آدمی را از بهشت
نان مرا اَنْدر بهشتی در سِرِشت
رَستَم از آب و زِ نانْ هَمچون مَلَک
بی‌غَرَض گردم بَرین دَر چون فَلَک
بی‌غَرَض نَبْوَد به گَردش در جهان
غیرِ جسم و غیرِ جانِ عاشقان

عاشقانِ کُلّ، نه عُشّاقِ جُزو
مانْد از کُلّ، آن کِه شُد مُشتاقِ جُزو
چون که جُزوی عاشقِ جُزوی شود
زود مَعْشوقش به کُلِّ خود رَوَد
ریشِ گاو و بَندهٔ غیر آمد او
غَرقه شُد، کَفْ در ضَعیفی دَر زَد او
نیست حاکِم تا کُند تیمارِ او
کار خواجه‌یْ خود کُند یا کارِ او؟

فَازْنِ بِالْحُرَّه پِیِ این شُد مَثَل
فَاسْرِقِ الدُّرَّة بِدین شُد مُنْتَقَل
بَنده سویِ خواجه شُد، او مانْد زار
بویِ گُل شُد سویِ گُل، او مانْد خار
او بِمانْده دور از مَطْلوبِ خویش
سَعیْ ضایِع، رنجْ باطِل، پایْ ریش
هَمچو صَیّادی که گیرد سایه‌یی
سایه کِی گردد وِرا سَرمایه‌یی؟
سایهٔ مُرغی گرفته مَردْ سخت
مُرغْ حیران گشته بر شاخِ درخت
کین مُدَمَّغ بر کِه می‌خندد عَجَب
اینْت باطِل، اینْت پوسیده سَبَب
وَرْ تو گویی جُزوْ پیوسته‌یْ کُل است
خار می‌خور، خارْ مَقْرونِ گُل است
جُز زِ یک رو نیست پیوسته به کُل
وَرْنه خود باطِل بُدی بَعْثِ رُسُل
چون رَسولان از پِیِ پیوستن‌اَند
پَسْ چه پیونَدنْدَشان چون یک تَن‌اَند؟
این سُخَن پایان ندارد ای غُلام
روزْ بی‌گَهْ شُد، حِکایَت کُن تمام

آن سَبویِ آب را در پیش داشت
تُخمِ خِدمَت را در آن حَضرتْ بِکاشت
گفت این هَدیه بِدان سُلطان بَرید
سایِلِ شَهْ را زِ حاجَت واخَرید
آبِ شیرین و سَبویِ سَبز و نو
زآبِ بارانی که جمع آمد به گَو
خنده می‌آمد نَقیبان را از آن
لیکْ پَذْرُفتند آن را هَمچو جان
زان که لُطْفِ شاهِ خوبِ باخَبَر
کرده بود اَنْدر همه اَرکان اَثَر
خویِ شاهان در رَعیَّت جا کُند
چَرخِ اَخْضَر خاک را خَضْرا کُند
شَهْ چو حوضی دان، حَشَم چون لوله‌ها
آب از لوله رَوانْ در گوله‌ها
چون که آبِ جُمله از حوضی‌ست پاک
هر یکی آبی دَهَد خوش ذوقْناک
وَرْ در آن حوضْ آبْ شور است و پَلید
هر یکی لوله همان آرَد پَدید
زان که پیوسته‌ست هر لوله به حوض
خَوْض کُن در مَعنیِ این حَرف، خَوْض
لُطْفِ شاهَنْشاهِ جانِ بی‌وَطَن
چون اَثَر کرده‌ست اَنْدر کُلِّ تَن؟
لُطْفِ عقلِ خوش‌نَهادِ خوش‌نَسَب
چون همه تَن را دَر آرَد در اَدَب؟
عشقِ شَنْگِ بی‌قَرارِ بی‌سُکون
چون دَر آرَد کُلِّ تَن را در جُنون؟
لُطْفِ آبِ بَحْر کو چون کوثر است
سَنگ‌ریزَ‌ش جُمله دُرّ و گوهر است
هر هُنر کاُسْتا بِدان مَعْروف شُد
جانِ شاگردان بِدان موصوف شُد
پیشِ اُستادِ اصولی هم اصول
خوانَد آن شاگردِ چُستِ با حُصول
پیشِ اُستاد فَقیهْ آن فِقْه‌خوان
فِقْه خوانَد نه اصول اَنْدر بَیان
پیشِ اُستادی که او نَحْوی بُوَد
جانِ شاگردش از او نَحْوی شود
باز اُستادی که او مَحْوِ رَهْ است
جانِ شاگردش ازو مَحْوِ شَهْ است
زین همه انواعِ دانشْ روزِ مرگ
دانشِ فَقر است سازِ راه و بَرگ

آن یکی نَحوی به کَشتی دَر نِشَست
رو به کَشتیبان نَهاد آن خودپَرَست
گفت هیچ از نَحْو خوانْدی؟ گفت لا
گفت نیمِ عُمرِ تو شُد در فَنا
دلْ‌شِکَسته گشت کَشتیبان زِ تاب
لیک آن دَم کرد خامُش از جواب
بادْ کَشتی را به گردابی فَکَند
گفت کَشتیبان بِدان نَحْوی بُلند
هیچ دانی آشْنا کردن؟ بِگو
گفت نی، ای خوش‌جوابِ خوب‌رو
گفت کُلِّ عُمرت ای نَحْوی فَناست
زان که کَشتی غَرقِ این گِرداب‌هاست
مَحْو می‌باید نه نَحْو این‌جا بِدان
گَر تو مَحْوی، بی‌خَطَر در آبْ ران
آبِ دریا مُرده را بر سَر نَهَد
وَرْ بُوَد زنده زِ دریا کِی رَهَد؟
چون بِمُردی تو زِ اَوْصافِ بَشَر
بَحْرِ اَسرارَت نَهَد بر فَرقِ سَر
ای کِه خَلْقان را تو خَر می‌خوانده‌یی
این زمان چون خَر بَرین یَخْ مانده‌یی
گَر تو عَلّامه‌یْ زمانی در جهان
نَکْ فَنایِ این جهان بین، وین زمان
مَردِ نَحْوی را از آن دَر دوختیم
تا شما را نَحْوِ مَحْو آموختیم
فِقْهِ فِقْه و نَحْوِ نَحْو و صَرفِ صَرف
در کَم آمد یابی ای یارِ شِگَرف
آن سَبویِ آبْ دانش‌هایِ ماست
وان خلیفه دَجلهٔ عِلْمِ خداست
ما سَبوها پُر به دَجله می‌بَریم
گَرنه خَر دانیم خود را ما خَریم
باری، اَعْرابی بِدان مَعْذور بود
کو زِ دَجله غافِل و بَسْ دور بود
بلکه از دَجله اگر واقِفْ بُدی
آن سَبو را بر سَرِ سنگی زدی
گَر زِ دَجله با خَبَر بودی چو ما
او نَبُردی آن سَبو را جا به جا

چون خلیفه دید و اَحْوالَش شَنید
آن سَبو را پُر زِ زَر کرد و مَزید
آن عَرَب را کرد از فاقه خَلاص
داد بَخشش‌ها و خِلْعَت‌هایِ خاص
کین سَبو پُر زَرْ به دستِ او دهید
چون که واگردد، سویِ دَجله‌ش بَرید
از رَهِ خُشک آمده‌ست و از سَفَر
از رَهِ دَجله‌ش بُوَد نزدیک‌تَر
چون به کَشتی دَر نِشَست و دَجله دید
سَجده می‌کرد از حَیا و می‌خَمید
کِی عَجَب لُطْفْ این شَهِ وَهّاب را
وین عَجَب‌تَر کو سِتَد آن آب را
چون پَذیرفت از من آن دریایِ جود
این چُنین نَقْدِ دَغَل را زودْ زود؟
کُلِّ عالَم را سَبو دان ای پسر
کو بُوَد از عِلْم و خوبی تا به سَر
قطره‌یی از دَجلهٔ خوبیِّ اوست
کان نمی‌گُنجَد، زِ پُرّی زیرِ پوست
گَنجِ مَخْفی بُد زِ پُرّی چاک کرد
خاک را تابان‌تَر از اَفْلاک کرد
گَنجِ مَخْفی بُد زِ پُرّی جوش کرد
خاک را سُلطانِ اَطْلَس‌پوش کرد
وَرْ بِدیدی شاخی از دَجله‌یْ خدا
آن سَبو را او فَنا کردی فَنا
آن کِه دیدَندَش همیشه بی‌خَودند
بی‌خودانه بر سَبو سنگی زَدند
ای زِ غَیرت بر سَبو سنگی زده
وان شِکَستَتْ خود دُرُستی آمده
خُم شِکَسته، آب ازو ناریخته
صد دُرُستی زین شِکَست اَنْگیخته
جُزوْ جُزوِ خُم به رَقْص است و به حال
عقلِ جُزوی را نِموده این مُحال
نه سَبو پیدا دَرین حالَت، نه آب
خوش بِبین، وَاللّهُ اَعْلَمْ بِالصَّواب
چون دَرِ مَعنی زنی، بازت کُنند
پَرِّ فِکْرَت زَن که شَهْبازت کُنند
پَرِّ فِکْرَت شُد گِل‌آلود و گِران
زان که گِل‌خواری، تو را گِل شُد چو نان
نانْ گِل است و گوشت، کَم‌تَر خور ازین
تا نَمانی هَمچو گِلْ اَنْدر زمین
چو گرسنه می‌شَوی، سگ می‌شَوی
تُند و بَد پِیوَند و بَدرَگ می‌شَوی
چون شُدی تو سیر، مُرداری شُدی
بی‌خَبَر، بی‌پا، چو دیواری شُدی
پَس دَمی مُردار و دیگر دَمْ سگی
چون کُنی در راهِ شیران خوش‌تَگی؟
آلَتِ اِشْکارِ خود جُز سگ مَدان
کَمتَرَک اَنْداز سگ را استخوان
زان که سگ چون سیر شُد، سَرکَش شود
کِی سویِ صَیْد و شِکارِ خَوش دَوَد؟
آن عَرَب را بی‌نَوایی می‌کَشید
تا بِدان دَرگاه و آن دولت رَسید
در حِکایَت گفته‌ایم اِحْسانِ شاه
در حَقِ آن بی‌نَوایِ بی‌پَناه
هرچه گوید مَردِ عاشق، بویِ عشق
از دَهانَش می‌جَهَد در کویِ عشق
گَر بگوید فِقْه، فَقر آید همه
بویِ فَقر آید از آن خوشْ دَمدَمه
وَرْ بگوید کُفر، دارد بویِ دین
آید از گفتِ شَکَش بویِ یَقین
کَفِّ کَژْ کَزْ بَهْرِ صِدْقی خاسته است
اَصلِ صافْ آن تیره را آراسته است
آن کَفَش را صافی و مَحْقوق دان
هَمچو دُشنامِ لبِ معشوق دان
گشته آن دُشنامِ نامَطْلوبِ او
خوشْ زِ بَهرِ عارِضِ مَحْبوبِ او
گَر بگوید کَژْ، نِمایَد راستی
ای کَژی که راست را آراستی
از شِکَر گَر شَکلِ نانی می‌پَزی
طَعْمِ قَند آید نه نانْ چون می‌مَزی
وَرْ بِیابَد مؤمنی زَرّین وَثَن
کِی هِلَد آن را برایِ هر شَمَن؟
بلکه گیرد، اَنْدر آتش اَفْکَند
صورتِ عاریَّتَش را بِشْکَند
تا نَمانَد بر ذَهَب نَقْشِ وَثَن
زان که صورتْ مانع است و راهْ‌زَن
ذاتِ زَرَّش، دادِ رَبّانیَّت است
نَقْشِ بُت بر نَقْدِ زَرْ عاریَّت است
بَهرِ کِیْکی تو گِلیمی را مَسوز
وَزْ صُداعِ هر مگس مَگْذار روز
بُت‌پَرَستی، چون بِمانی در صُوَر
صورتَش بُگْذار و در مَعنی نِگَر
مَردِ حَجّی، هَمرَهِ حاجی طَلَب
خواه هِنْدو، خواه تُرک و یا عَرَب
مَنْگَر اَنْدر نَقْش و اَنْدر رَنگِ او
بِنْگَر اَنْدر عَزْم و در آهنگِ او
گَر سیاه است او، هم‌آهنگِ تو است
تو سِپیدَش خوان، که هم رَنگِ تو است
این حِکایَت گفته شُد زیر و زَبَر
هَمچو فِکْرِ عاشقانْ بی‌پا و سَر
سَر ندارد، چون زَازَل بوده‌ست پیش
پا ندارد، با اَبَد بوده‌ست خویش
بلکه چون آب است هر قطره ازان
هم سَر است و پا و هم بی هر دُوان
حاشَ لِلَّهْ، این حِکایَت نیست هین
نَقْدِ حالِ ما و توست این، خوش بِبین
زان که صوفی با کَر و با فَر بُوَد
هرچه آن ماضی‌ست، لا یُذْکَر بُوَد
هم عَرَب ما، هم سَبو ما، هم مَلِک
جُمله ما یُؤْفَکُ عَنَهُ مَنْ اُفِک
عقل را شو دان و زن این نَفْس و طَمْع
این دو ظُلْمانیّ و مُنْکِر، عقلْ شمع
بِشْنو اکنون اَصلِ اِنْکار از چه خاست
زان که کُل را گونه‌گونه جُزوهاست
جُزوِ کُل، نی جُزوها نِسْبَت به کُلّ
نی چو بویِ گُل که باشد جُزوِ گُل
لُطْفِ سَبزه جُزو لُطْفِ گُل بُوَد
بانگِ قُمْری جُزوِ آن بُلبُل بُوَد
گَر شَوَم مشغولِ اِشْکال و جواب
تشنگان را کِی تَوانم داد آب؟
گَر تو اِشْکالی به کُلّیّ و حَرَج
صَبر کُن الصَّبْرُ مِفْتاحُ الفَرَجْ
اِحْتِما کُن، اِحْتِما زَاَنْدیشه‌ها
فکرْ شیر و گور و دل‌ها بیشه‌ها
اِحْتِماها بر دَواها سَروَر است
زان که خاریدنْ فُزونیِّ گَر است
اِحْتِما اَصلِ دَوا آمد یَقین
اِحْتِما کُن قُوَّتِ جانَت بِبین
قابِلِ این گفت‌ها شو گوش‌وار
تا که از زَرْ سازَمَت من گوشوار
حَلْقه در گوشِ مَهِ زَرگَر شَوی
تا به ماه و تا ثُریّا بَر شَوی
اَوَّلا بِشْنو که خَلْقِ مُختَلِف
مُختَلِف جانَنْد تا یا از اَلِف
در حُروفِ مُختَلِفْ شور و شَکی‌ست
گَرچه از یک رو زِ سَر تا پا یکی‌ست
از یکی رو ضِدّ و یک رو مُتَّحِد
از یکی رو هَزل و از یک رویْ جِد
پس قیامت روزِ عَرضِ اکبر است
عَرضْ او خواهد که با حُسن و فَر است
هرکِه چون هِنْدویِ بَدسودایی است
روزِ عَرضَشْ نوبَتِ رسوایی است
چون ندارد رویِ هَمچون آفتاب
او نخواهد جُز شبی هَمچون نِقاب
بَرگِ یک گُل چون ندارد خارِ او
شُد بَهاران دُشمنِ اسرارِ او
وان که سَر تا پا گُل است و سوسن است
پس بَهارْ او را دو چَشمِ روشن است
خارِ بی‌مَعنی خَزان خواهد خَزان
تا زَنَد پَهْلویِ خود با گُلْسِتان
تا بِپوشَد حُسنِ آن و نَنگِ این
تا نَبینی رَنگِ آن و زَنگِ این
پس خَزانْ او را بهار است و حَیات
یک نِمایَد سَنگ و یاقوتِ زکات
باغْبان هم دانَد آن را در خَزان
لیک دیدِ یک بِهْ از دیدِ جهان
خود جهانْ آن یک‌کَس است، او اَبْلَه است
هر ستاره بر فَلَک جُزوِ مَهْ است
پس هَمی‌گویند هر نَقْش و نِگار
مُژده مُژده نَکْ هَمی‌آید بهار
تا بُوَد تابان شکوفه چون زِرِه
کِی کُنند آن میوه‌ها پیدا گِرِه؟
چون شکوفه ریخت، میوه سَر کُند
چون که تَنْ بِشْکَست، جانْ سَر بَر زَنَد
میوه مَعنیّ و شُکوفه صورتَش
آن شُکوفه مُژده، میوه نِعْمَتَش
چون شکوفه ریخت، میوه شُد پَدید
چون که آن کَم شُد، شُد این اَنْدَر مَزید
تا که نان نَشْکَست قُوَّت کِی دَهَد؟
ناشِکَسته خوشه‌ها کِی مِیْ ‌دَهَد؟
تا هَلیله نَشْکَند با اَدْویه
کِی شَود خود صِحَّت‌اَفْزا اَدْویه؟

ای ضیاءُ الْحَقْ حُسامُ الدّین بِگیر
یک دو کاغذ، بَر فَزا در وَصْفِ پیر
گَرچه جسمِ نازُکَت را زور نیست
لیکْ بی‌خورشیدْ ما را نور نیست
گَرچه مِصْباح و زُجاجه گشته‌یی
لیکْ سَرخَیْلِ دلی، سَررِشته‌یی
چون سَرِ رِشته به دست و کامِ توست
دُرِّهایِ عِقْدِ دلْ زِانْعامِ توست
بَر نویس اَحْوالِ پیرِ راه‌دان
پیر را بُگْزین و عینِ راهْ‌دان
پیرْ تابستان و خَلْقانْ تیر ماه
خَلْق مانندِ شب‌اَند و پیرْ ماه
کرده‌ام بَختِ جوان را نامْ پیر
کو زِ حَقْ پیر است، نَزْ اَیّامْ پیر
او چُنان پیر است کِشْ آغاز نیست
با چُنان دُرِّ یَتیمْ اَنْباز نیست
خود قَوی‌تَر می‌شود خَمْرِ کُهُن
خاصه آن خَمری که باشد مِنْ لَدُن
پیر را بُگْزین که بی‌پیر این سَفَر
هست بَس پُر آفَت و خَوْف و خَطَر
آن رَهی که بارها تو رَفته‌یی
بی قَلاووز اَنْدر آن آشفته‌یی
پس رَهی را که نَدیدسْتی تو هیچ
هین مَرو تنها، زِ رَهبر سَر مَپیچ
گَر نباشد سایهٔ او بر تو گول
پس تو را سَرگشته دارد بانگِ غول
غولَت از رَهْ اَفْکَند اَنْدر گَزَند
از تو داهی‌تَر دَرین رَهْ بَس بُدند
از نُبی بِشْنو ضَلالِ رَهْ‌رُوان
که چه‌شان کرد آن بِلیسِ بَدرَوان
صد هزاران ساله راه از جاده دور
بُردَشان و کَردَشان اِدْبیر و عور
استخوان‌هاشان بِبین و مویَشان
عِبْرتی گیر و مَران خَر سویَشان
گَردنِ خَر گیر و سویِ راهْ کَش
سویِ رَهْ‌بانان و رَه‌ْدانانِ خَوش
هین مَهِل خَر را و دست از وِیْ مَدار
زان که عشقِ اوست سویِ سَبزه‌زار
گَر یکی دَم تو به غَفْلَت وا هِلیش
او رَود فرسنگ‌ها سویِ حَشیش
دُشمنِ راه است خَر، مَستِ عَلَف
ای کِه بَسْ خَر بَنده را کرد او تَلَف
گَر ندانی رَه، هر آنچه خَر بِخواست
عکسِ آن کُن، خود بُوَد آن راهِ راست
شاوِرُوهُنَّ وَ آن گَه خالِفوا
اِنَّ مَنْ لَمْ یَعْصِهِنَّ تالِفُ
با هوا و آرزو کَم باش دوست
چون یُضِلُّکْ عَنْ سَبیلِ اللّهِ اوست
این هوا را نَشْکَند اَنْدر جهان
هیچ چیزی هَمچو سایه‌یْ هَمرَهان

گفت پیغامبر علی را کِی علی
شیرِ حَقّی، پَهْلَوانِ پُردلی
لیکْ بر شیری مَکُن هم اِعْتِماد
اَنْدر آ در سایهٔ نَخْلِ امید
اَنْدر آ در سایهٔ آن عاقِلی
کِشْ نَدانَد بُرد از رَهْ ناقِلی
ظِلِّ او اَنْدر زمین چون کوهِ قاف
روحِ او سیمُرغِ بَسْ عالی‌طَواف
گَر بگویم تا قیامَت نَعْتِ او
هیچ آن را مَقطَع و غایَتْ مَجو
در بَشَر روپوش کرده‌ست آفتاب
فَهْم کُن، وَاللّهُ اَعْلَمْ بِالصَّواب
یا علی از جُملهٔ طاعاتِ راه
بَر گُزین تو سایهٔ خاصِ اِله
هر کسی در طاعَتی بُگْریختند
خویشتن را مَخْلَصی اَنْگیختند
تو بُرو در سایهٔ عاقل گُریز
تا رَهی زان دشمنِ پنهان‌سِتیز
از همه طاعاتْ اینَت بهتر است
سَبْق یابی بر هر آن سابِق که هست
چون گرفتَت پیر، هین تَسلیم شو
هَمچو موسی زیرِ حُکْمِ خِضْر رو
صَبر کُن بر کارِ خِضْری بی‌نِفاق
تا نگوید خِضْر رو، هذا فِراقْ
گَرچه کَشتی بِشْکَند، تو دَمْ مَزَن
گَرچه طِفْلی را کُشَد، تو مو مَکَن
دستِ او را حَق چو دستِ خویش خوانْد
تا یَدُ اللّهْ فَوْقِ اَیْدیهِمْ بِرانْد
دستِ حَق میرانَدَش، زنده‌ش کُند
زنده چِه بْوَد؟ جانِ پاینده‌ش کُند
هرکِه تنها نادرا این رَهْ بُرید
هم به عَوْنِ هِمَّت پیران رَسید
دستِ پیر از غایِبانْ کوتاه نیست
دستِ او جُز قَبْضۀ اللّه نیست
غایبان را چون چُنین خِلْعَت دَهَند
حاضران از غایبانْ لا شک بِهْ‌اَند
غایبان را چون نَواله می‌دَهَند
پیشِ مِهْمان تا چه نِعْمَت‌ها نَهَند؟
کو کسی کو پیشِ شَهْ بَندَد کَمَر
تا کسی کو هست بیرون سویِ دَر؟
چون گُزیدی پیر، نازکْ‌دل مَباش
سُست و ریزیده چو آب و گِل مَباش
وَرْ به هر زَخمی تو پُر کینه شَوی
پَس کُجا بی‌صَیقلْ آیینه شَوی؟

این حِکایَت بِشْنو از صاحِبْ بَیان
در طَریق و عادتِ قَزوینیان
بر تَن و دست و کَتِف‌ها بی‌گَزَند
از سَرِ سوزن کَبودی‌ها زَنَند
سویِ دَلّاکی بِشُد قزوینی‌یی
که کَبودم زَن، بِکُن شیرینی‌یی
گفت چه صورت زَنَم ای پَهْلَوان
گفت بَر زَن صورتِ شیرِ ژیان
طالِعَم شیر است، نَقْشِ شیر زَن
جَهْد کُن، رَنگِ کَبودی سیر زَن
گفت بر چه موضِع‌اَت صورت زَنَم؟
گفت بر شانه‌گَهَم زن آن رَقَم
چون که او سوزن فُرو بُردن گرفت
دَردِ آن در شانه‌گَهْ مَسْکَن گرفت
پَهْلَوان در ناله آمد کِی سَنی
مَر مرا کُشتی، چه صورت می‌زَنی؟
گفت آخِر شیر فَرمودی مرا
گفت از چه عُضو کردی اِبْتِدا؟
گفت از دُمگاهْ آغازیده‌ام
گفت دُم بُگْذار ای دو دیده‌ام
از دُم و دُمگاهِ شیرم دَم گرفت
دُمگَهِ او دَمگَهَم مُحکَم گرفت
شیرِ بی‌دُم باش گو، ای شیرساز
که دِلَم سُستی گرفت از زَخمِ گاز
جانِب دیگر گرفت آن شَخصْ زَخْم
بی‌مُحابا و مُواساییّ و رَحْم
بانگ کرد او کین چه اندام است ازو؟
گفت این گوش است ای مَردِ نِکو
گفت تا گوشش نباشد ای حَکیم
گوش را بُگْذار و کوتَهْ کُن گِلیم
جانِبِ دیگر خَلِش آغاز کرد
بازْ قزوینی فَغان را ساز کرد
کین سِوُم جانِب چه اندام است نیز؟
گفت این است اِشْکَمِ شیر ای عزیز
گفت تا اِشْکَم نباشد شیر را
گشت اَفْزون دَرد، کَم زن زَخْم ها
خیره شُد دَلّاک و پَسْ حیران بِمانْد
تا به دیر اَنْگُشت در دَندان بِمانْد
بر زمین زَد سوزن از خشمْ اوسْتاد
گفت در عالَم کسی را این فُتاد؟
شیرِ بی‌دُمّ و سَر و اشْکَم کِه دید؟
این‌چُنین شیری خدا خود نافَرید
ای برادر صَبر کُن بر دَردِ نیش
تا رَهی از نیشِ نَفْسِ گَبْرِ خویش
کان گروهی که رَهیدَند از وجود
چَرخ و مِهْر و ماهَشان آرَد سُجود
هرکِه مُرد اَنْدر تَنِ او نَفْسِ گَبْر
مَر وِرا فَرمان بَرَد خورشید و ابر
چون دِلَش آموخت شمعْ اَفْروختن
آفتابْ او را نَیارَد سوختن
گفت حَق در آفتابِ مُنْتَجِم
ذِکْرِ تَزّاوَرْ کَذی عَنْ کَهْفِهِم
خارْ جُمله لُطْفْ چون گُل می‌شود
پیشِ جُزوی کو سویِ کُل می‌رَوَد
چیست تَعْظیمِ خدا اَفْراشتن؟
خویشتن را خوار و خاکی داشتن
چیست توحیدِ خدا آموختن؟
خویشتن را پیشِ واحِد سوختن
گَر هَمی خواهی که بِفْروزی چو روز
هَستیِ هَمچون شبِ خود را بِسوز
هستی‌اَت در هستِ آن هستی‌نَواز
هَمچو مِس در کیمیا اَنْدر گُداز
در من و ما سخت کَردَسْتی دو دست
هست این جُمله خَرابی از دو هست

شیر و گُرگ و روبَهی بَهرِ شکار
رفته بودند از طَلَب در کوهْسار
تا به پُشتِ هَمدِگَر بر صَیْدها
سخت بَر بَندند بارِ قَیدها
هر سه با هم اَنْدر آن صَحرایِ ژَرْف
صَیْدها گیرند بسیار و شِگَرْف
گَرچه زیشان شیرِ نَر را نَنگ بود
لیک کرد اِکْرام و هَمراهی نِمود
این چُنین شَهْ را زِ لشِکَر زَحمَت است
لیک هَمره شُد، جَماعَت رَحمَت است
این چُنین مَهْ را زِ اَخْتَر نَنگ‌هاست
او میانِ اَخْتَرانْ بَهرِ سَخاست
اَمرِ شاوِرْهُمْ پَیَمبَر را رَسید
گَرچه رایی نیست رایش را نَدید
در تَرازو، جو رَفیقِ زَرْ شُده‌ست
نه از آن که جو چو زَرْ جوهر شُده‌ست
روحْ قالَب را کُنون هَمره شُده‌ست
مُدّتی سگْ حارِسِ دَرگَهْ شُده‌ست
چون که رفتند این جَماعَت سویِ کوه
در رِکابِ شیرِ با فَرّ و شُکوه
گاوِ کوهیّ و بُز و خرگوشِ زَفْت
یافتند و کارِ ایشان پیش رَفت
هرکِه باشد در پِیِ شیرِ حِراب
کَم نیایَد روز و شب او را کَباب
چون زِ کُهْ در پیشه آوَرْدَندَشان
کُشته و مَجْروح و اَنْدر خونْ کَشان
گُرگ و روبَه را طَمَع بود اَنْدر آن
که رَوَد قِسْمَت به عدلِ خُسروان
عکسِ طَمْعِ هر دوشان بر شیر زد
شیر دانست آن طَمَع‌ها را سَنَد
هرکِه باشد شیرِ اسرار و امیر
او بِدانَد هرچه اندیشد ضَمیر
هین نِگَه دار ای دلِ اندیشه‌خو
دلْ زِ اندیشه‌یْ بَدی در پیشِ او
دانَد و خَر را هَمی‌رانَد خَموش
در رُخَت خندد برایِ روی‌ْپوش
شیر چون دانست آن وَسواسَشان
وا نگُفت و داشت آن دَمْ پاسَشان
لیک با خود گفت بِنْمایَم سِزا
مَر شما را ای خَسیسانِ گدا
مَر شما را بَسْ نیامَد رایِ من؟
ظَنَّتان این است در اِعْطایِ من؟
ای عُقول و رایَتان از رایِ من
از عَطاهایِ جهانْ‌آرایِ من
نَقْش با نَقّاش چِه اسْگالَد دِگَر
چون سِگالِش اوش بَخشید و خَبَر
این چُنین ظَنِّ خَسیسانه به من
مَر شما را بود نَنگانِ زَمَن؟
ظانّینْ بِاللّهِ ظَنَّ السَّوْء را
گَر نَبُرَّم، سَر بُوَد عینِ خَطا
وا رَهانَم چَرخ را از نَنگَتان
تا بِمانَد در جهان این داستان
شیر با این فکر می‌زد خنده فاش
بر تَبَسُّم‌هایِ شیر، ایمِن مَباش
مالِ دنیا شُد تَبَسُّم‌هایِ حَق
کرد ما را مَست و مَغرور و خَلَق
فقر و رَنْجوری بِهْ اَسْتَت ای سَنَد
کان تَبَسُّم دامِ خود را بَر کَند

گفت شیر ای گُرگ این را بَخشْ کُن
مَعْدِلَت را نو کُن ای گُرگِ کُهُن
نایبِ من باش در قِسْمَت‌گَری
تا پَدید آید که تو چه گوهری
گفت ای شَهْ گاوِ وحشی بَخشِ توست
آن بزرگ و تو بزرگ و زَفْت و چُست
بُز مرا، که بُز میانه‌ست و وَسَط
روبَها خرگوش بِسْتان بی‌غَلَط
شیر گفت ای گُرگ چون گفتی؟ بِگو
چون که من باشم، تو گویی ما و تو؟
گُرگ خود چه سگ بُوَد کو خویش دید
پیشِ چون من شیرِ بی‌مِثْل و نَدید؟
گفت پیش آ، ای خَری کو خود خَرید
پیشش آمد، پَنجه زد او را دَرید
چون نَدیدَش مَغز و تَدبیرِ رَشید
در سیاسَت پوستَش از سَر کَشید
گفت چون دیدِ مَنَت زِ خود نَبُرد
این چُنین جان را بِبایَد زارْ مُرد
چون نبودی فانی اَنْدر پیشِ من
فَضْل آمد مَر تو را گَردن زدن
کُلُّ شَیْءٍ هالِکٌ جُز وَجْهِ او
چون نه‌یی در وَجْهِ او، هستی مَجو
هرکِه اَنْدر وَجْهِ ما باشد فَنا
کُلُّ شَیْءٍ هالِکٌ نَبْوَد جَزا
زان که در اِلّاست او از لا گُذشت
هرکِه در اِلّاست، او فانی نگشت
هرکِه بر دَر او من و ما می‌زَنَد
رَدِّ باب است او و بر لا می‌تَنَد

آن یکی آمد دَرِ یاری بِزَد
گفت یارش کیستی ای مُعْتَمَد؟
گفت من، گُفتَش بُرو هنگامْ نیست
بر چُنین خوانی مُقامِ خامْ نیست
خام را جُز آتشِ هَجْر و فِراق
کی پِزَد؟ کی وا رَهانَد از نِفاق؟
رفت آن مِسْکین و سالی در سَفَر
در فِراقِ دوست سوزید از شَرَر
پُخته شُد آن سوخته، پس بازگشت
باز گِردِ خانهٔ اَنباز گشت
حَلْقه زد بر دَر به صد ترس و اَدَب
تا بِنَجْهَد بی‌اَدَب لَفْظی زِ لب
بانگ زد یارش که بر دَر کیست آن؟
گفت بر دَر هم تویی ای دِلْسِتان
گفت اکنون چون مَنی، ای من دَر آ
نیست گُنجایی دو من را در سَرا
نیست سوزن را سَرِ رشته‌یْ دوتا
چون که یکتایی، دَرین سوزن دَر آ
رشته را با سوزن آمد ارتباط
نیست دَر خور با جَمَلْ سَمُّ الْخِیاط
کِی شود باریکْ هستیِّ جَمَل
جُز به مِقْراضِ ریاضات و عَمَل؟
دستِ حَق باید مَر آن را ای فُلان
کو بُوَد بر هر مُحالی کُنْ فَکان
هر مُحال از دستِ او مُمکن شود
هر حَرون از بیمِ او ساکِن شود
اَکْمَه و اَبْرَص چه باشد؟ مُرده نیز
زنده گردد از فُسونِ آن عزیز
وان عَدَم کَزْ مُرده مُرده‌تَر بُوَد
در کَفِ ایجادِ او مُضْطَر بُوَد
کُلَّ یَوْمٍ هُوَ فی شَاْنٍ بِخوان
مَر وِرا بی‌کار و بی‌فِعْلی مَدان
کمترین کاریش هر روز است آن
کو سه لشکر را کُند این سو رَوان
لشکری زَاصْلابْ سویِ اُمَّهات
بَهرِ آن تا در رَحِمْ رویَد نَبات
لشکری زَارْحامْ سویِ خاکْدان
تا زِ نَرّ و ماده پُر گردد جهان
لشکری از خاکْ زان سویِ اَجَل
تا بِبینَد هر کسی حُسنِ عَمَل
این سُخَن پایان ندارد، هین بِتاز
سویِ آن دو یارِ پاکِ پاکْ‌باز
گفت یارش کَنْدَر آ، ای جُمله من
نِی مُخالفْ چون گُل و خارِ چَمَن
رِشته یکتا شُد، غَلَط کَم شو کُنون
گَر دوتا بینی حُروفِ کاف و نون
کاف و نون هَمچون کَمَنْد آمد جَذوب
تا کَشانَد مَر عَدَم را در خُطوب
پس دوتا باید کَمَنْد اَنْدر صُوَر
گَرچه یکتا باشد آن دو در اَثَر
گَر دو پا، گَر چار پا، رَه را بُرَد
هَمچو مِقْراضِ دو تا یکتا بُرَد
آن دو هَمْبازانِ گازُر را بِبین
هست در ظاهِر خِلافی زان و زین
آن یکی کَرباس را در آب زد
وان دِگَر هَمْبازْ خُشکَش می‌کُند
بازْ او آن خُشک را تَر می‌کُند
گوییا زِاسْتیزه ضِدْ بَر، می‌تَنَد
لیکْ این دو ضِدِّ اِسْتیزه‌نِما
یک‌دل و یک‌کار باشد در رضا
هر نَبیّ و هر وَلی را مَسْلَکی‌ست
لیکْ تا حَق می‌بَرَد، جُمله یکی‌ست
چون که جمع مُسْتَمِع را خواب بُرد
سنگ‌هایِ آسیا را آب بُرد
رفتنِ این آبْ فَوقِ آسیاست
رَفتنَش در آسیا بَهرِ شماست
چون شما را حاجَتِ طاحون نَمانْد
آب را در جویِ اصلی بازْ رانْد
ناطِقه سویِ دَهانْ تَعلیمْ راست
وَرْنه خود آن نُطْق را جویی جُداست
می‌رَوَد بی‌بانگ و بی‌تَکرارها
تَحْتِهَا الْانْهارُ تا گُلْزارها
ای خدا، جان را تو بِنْما آن مَقام
کَنْدَرو بی‌حَرف می‌رویَد کَلام
تا که سازد جانِ پاک از سَر قَدَم
سویِ عَرصه‌یْ دورْ پَهْنایِ عَدَم
عَرصه‌یی بَسْ با گُشاد و با فَضا
وین خیال و هست یابَد زو نَوا
تَنگ‌تَر آمد خیالات از عَدَم
زان سَبَب باشد خیالْ اَسْبابِ غَم
باز هستی تَنگ‌تَر بود از خیال
زان شود در وِیْ قَمَر هَمچون هِلال
باز هَستیِّ جهانِ حِسّ و رنگ
تَنگ‌تَر آمد، که زندانی‌ست تَنگ
عِلَّتِ تَنگی‌ست تَرکیب و عَدَد
جانِبِ تَرکیبْ حِس‌ها می‌کَشَد
زان سویِ حِسْ عالَمِ توحید دان
گَر یکی خواهی، بِدان جانِب بِران
اَمرِ کُنْ یک فِعْل بود و نون و کاف
در سُخَن افتاد و مَعنی بود صاف
این سُخَن پایان ندارد، باز گَرد
تا چه شُد احوالِ گُرگ اَنْدر نَبَرد

گُرگ را بَر کَنْد سَر آن سَرفَراز
تا نَمانَد دوسَریّ و امتیاز
فَانْتَقَمْنا مِنْهُم است ای گُرگِ پیر
چون نبودی مُرده در پیشِ امیر
بعد از آن، رو شیر با روباه کرد
گفت این را بَخشْ کُن از بَهْرِ خَورْد
سَجده کرد و گفت کین گاوِ سَمین
چاشْت‌خورْدَت باشد ای شاهِ گُزین
وین بُز از بَهرِ میانِ روز را
یَخْنی‌یی باشد شَهِ پیروز را
وان دِگَر خرگوشْ بَهرِ شام هم
شبْ‌چَره‌یْ این شاهِ با لُطْف و کَرَم
گفت ای روبَه تو عَدلْ اَفْروختی
این چُنین قِسْمَت زِ کی آموختی؟
از کجا آموختی این، ای بزرگ؟
گفت ای شاهِ جهان از حالِ گُرگ
گفت چون در عشقِ ما گشتی گِرو
هر سه را بَرگیر و بِسْتان و بُرو
روبَها چون جُملگی ما را شُدی
چونْت آزاریم، چون تو ما شُدی؟
ما تو را و جُمله اِشْکارانْ تو را
پایْ بر گَردونِ هفتم نِهْ، بَرآ
چون گرفتی عِبْرت از گُرگِ دَنی
پس تو روبَهْ نیستی، شیرِ مَنی
عاقل آن باشد که گیرد عِبْرت از
مرگِ یاران، در بَلایِ مُحْتَرَز
روبَهْ آن دَمْ بر زبان صد شُکر رانْد
که مرا شیر از پِیِ آن گُرگ خوانْد
گَر مرا اوَّل بِفَرمودی که تو
بَخش کُن این را، کِه بُردی جان ازو؟
پَس سِپاسْ او را، که ما را در جهان
کرد پیدا از پَسِ پیشینیان
تا شَنیدیم آن سیاست‌هایِ حَق
بر قُرونِ ماضیه اَنْدر سَبَق
تا که ما از حالِ آن گُرگانِ پیش
هَمچو روبَهْ پاسِ خود داریم و خویش
اُمَّتِ مَرحومه زین رو خوانْدَمان
آن رَسولِ حَقّ و صادق در بَیان
استخوان و پَشمِ آن گُرگانْ عِیان
بِنْگَرید و پَند گیرید ای مِهان
عاقل از سَر بِنْهَد این هستیّ و باد
چون شَنید اَنْجامِ فرعونان و عاد
وَرْ بِنَنْهَد دیگران از حالِ او
عِبْرتی گیرند از اِضْلالِ او

گفت نوح ای سَرکَشان منْ من نی اَم
من زِ جانْ مُردم، به جانان می‌زِیَم
چون بِمُردم از حَواسِ بوالْبَشَر
حَق مرا شُد سَمْع و اِدْراک و بَصَر
چون که منْ من نیستم، این دَمْ زِ هوست
پیشِ این دَمْ هرکِه دَم زد، کافِر اوست
هست اَنْدر نَقْشِ این روباهْ شیر
سویِ این روبَهْ نَشایَد شُد دلیر
گَر زِ رویِ صورتَش می‌نَگْرَوی
غُرِّهْ شیران ازو می‌نَشْنَوی
گَر نبودی نوح را از حَق یَدی
پس جهانی را چرا بَر هَم زدی؟
صد هزاران شیر بود او در تَنی
او چو آتش بود و عالَم خَرمَنی
چون که خَرمَن پاسِ عُشْرِ او نداشت
او چُنان شُعله بر آن خَرمَن گُماشت
هرکِه او در پیشِ این شیرِ نَهان
بی‌اَدَب چون گُرگ بُگْشایَد دَهان
هَمچو گُرگ آن شیر بَر دَرّانَدَش
فَانْتَقَمْنا مِنْهُمُ بَر خوانَدَش
زَخمْ یابَد هَمچو گُرگ از دستِ شیر
پیشِ شیرْ اَبْله بُوَد کو شُد دلیر
کاشکی آن زَخمْ بر تَن آمدی
تا بُدی کایمان و دلْ سالم بُدی
قوَّتَم بُگْسَست چون این‌جا رَسید
چون توانم کرد این سِرّ را پَدید؟
هَمچو آن روبَهْ کَمِ اِشْکَم کُنید
پیشِ او روباه‌بازی کَم کُنید
جُمله ما و من به پیشِ او نَهید
مُلْکْ مُلْکِ اوست، مُلْکْ او را دَهید
چون فقیر آیید اَنْدر راهِ راست
شیر و صیدِ شیرْ خود آنِ شماست
زان که او پاک است و سُبْحانْ وَصْفِ اوست
بی‌نیاز است او زِ نَغْز و مَغز و پوست
هر شکار و هر کَراماتی که هست
از برایِ بَندگانِ آن شَهْ است
نیست شَهْ را طَمْع، بَهرِ خَلْق ساخت
این همه دولَت، خُنُک آن کو شناخت
آن کِه دولت آفرید و دو سَرا
مُلْک و دولت‌ها چه کار آید وِرا؟
پیشِ سُبْحانْ پَس نِگَه دارید دل
تا نگردید از گُمانِ بَدْ خَجِل
کو بِبینَد سِرّ و فکر و جُست و جو
هَمچو اَنْدر شیرِ خالِصْ تارِ مو
آن کِه او بی‌نَقْشْ ساده‌سینه شُد
نَقْش‌هایِ غَیْب را آیینه شُد
سِرِّ ما را بی‌گُمان موقِن شود
زان که مؤمنْ آیِنه‌یْ مؤمن بُوَد
چون زَنَد او نَقدِ ما را بر مِحَک
پس یَقین را باز دانَد او زِ شک
چون شود جانَش مِحَکِّ نَقْدها
پس بِبینَد قَلْب را و قَلْب را

پادشاهان را چُنان عادت بُوَد
این شَنیده باشی اَرْ یادت بُوَد
دَستِ چَپْشانْ پَهْلَوانان ایسْتَند
زان که دلْ پَهْلویِ چپ باشد به بَند
مُشْرِف و اَهلِ قَلَمْ بر دستِ راست
زان که عِلْمِ خَطّ و ثَبْت آن دستْ راست
صوفیان را پیشِ رو موضع دَهَند
کایِنه‌یْ جان‌اَند و زآیینه بِهْ‌اَند
سینه صَیقل‌ها زده در ذِکْر و فِکْر
تا پَذیرَد آینه‌یْ دلْ نَقْشِ بِکْر
هرکِه او از صُلْبِ فِطْرَت خوب زاد
آیِنه در پیشِ او باید نَهاد
عاشقِ آیینه باشد رویِ خوب
صَیقلِ جان آمد و تَقْوَی الْقُلوب

آمد از آفاقْ یارِ مِهْربان
یوسُفِ صِدّیق را شُد میهمان
کاشْنا بودند وَقتِ کودکی
بر وِساده‌یْ آشنایی مُتَّکی
یاد دادش جورِ اِخْوان و حَسَد
گفت کان زنجیر بود و ما اَسَد
عارْ نَبْوَد شیر را از سِلْسِله
نیست ما را از قَضایِ حَقْ گِله
شیر را بر گَردن اَرْ زنجیر بود
بر همه زَنجیرسازانْ میر بود
گفت چون بودی زِ زندان و زِ چاه؟
گفت هَمچون در مُحاق و کاسْتْ ماه
در مُحاقْ اَرْ ماهِ نو گردد دوتا
نی در آخِر بَدْر گردد بر سَما؟
گَرچه دُردانه به هاوَن کوفْتند
نورِ چَشم و دل شُد و بینَد بُلند
گندمی را زیرِ خاک انداختند
پَسْ زِ خاکَش خوشه‌ها بَر ساختند
بارِ دیگر کوفْتَنْدَش زآسیا
قیمَتَش اَفْزود و نان شُد جانْ‌فَزا
بازْ نان را زیرِ دَندان کوفْتند
گشت عقل و جان و فَهْمِ هوشْمَند
باز آن جانْ چون که مَحْوِ عشق گشت
یُعْجِبُ الزُّرّاع آمد بَعدِ کَشت
این سُخَن پایان ندارد، بازگَرد
تا که با یوسُف چه گفت آن نیکْ مَرد
بَعدِ قِصّه گُفتَنَش گفت ای فُلان
هین چه آوردی تو ما را اَرْمَغان؟
بر دَرِ یارانْ تَهی‌دَست آمدن
همچو بی‌گندم سویِ طاحون شُدن
حَقْ تَعالی خَلْق را گوید به حَشْر
اَرْمَغان کو از برایِ روزِ نَشْر؟
جِئْتُمونا وَ فُرادی بی‌نَوا
هم بِدان سان که خَلَقْناکُم کَذا
هین چه آوردید دست‌آویز را؟
اَرْمَغانی روزِ رَستاخیز را؟
یا امیدِ بازگَشتَنْتان نبود؟
وَعدهٔ امروزْ باطِلْتان نِمود؟
مُنْکِری مِهْمانی‌اَش را از خَری
پَس زِ مَطْبَخْ خاک و خاکِستَر بَری
وَر نه‌یی مُنْکِر، چُنین دستِ تَهی
در دَرِ آن دوست چون پا می‌نَهی؟
اندکی صَرفه بِکُن از خواب و خَور
اَرْمَغان بَهرِ مُلاقاتَش بِبَر
شو قَلیلُ النَّوْمِ مِمّا یَهْجَعون
باش در اَسْحارْ از یَسْتَغْفِرون
اندکی جُنْبِش بِکُن هَمچون جَنین
تا بِبَخشَنْدَت حَواسِ نورْبین
وَزْ جهانِ چون رَحِمْ بیرون رَوی
از زمین در عَرصهٔ واسِعْ شَوی
آن که اَرْضُ اللّهِ واسِعْ گفته‌اند
عَرصه‌یی دان کانْبیا در رفته‌اند
دل نگردد تَنگْ زان عَرصه‌یْ فَراخ
نَخْلِ تَر آن‌جا نگردد خُشکْ شاخ
حامِلی تو مَر حواسَت را کُنون
کُنْد و مانْده می‌شویّ و سَرنِگون
چون که مَحْمولی نه حامِلْ وَقتِ خواب
مانْدگی رَفت و شُدی بی‌رنج و تاب
چاشْنی‌یی دانْ تو حالِ خواب را
پیشِ مَحْمولیِّ حالِ اَوْلیا
اَوْلیا اَصْحابِ کَهْف‌اَند ای عَنود
در قیام و در تَقَلُّب هُمْ رُقود
می‌کَشَدْشان بی‌تَکَلُّف در فِعال
بی‌خَبَر ذاتَ الْیَمینْ ذاتَ الشِّمال
چیست آن ذاتَ الْیَمین؟ فِعْلِ حَسَن
چیست آن ذاتَ الشِّمال؟ اَشْغالِ تَن
می‌رَوَد این هر دو کار از اَنْبیا
بی‌خَبَر زین هر دو ایشانْ چون صَدا
گَر صَدایَت بِشْنَوانَد خیر و شَر
ذاتِ کُهْ باشد زِ هر دو بی‌خَبَر

گفت یوسُف هین بیاوَر اَرْمَغان
او زِ شَرمِ این تَقاضا زد فَغان
گفت من چند اَرْمَغان جُستَم تو را
اَرْمَغانی در نَظَر نامَد مرا
حَبّه‌یی را جانِبِ کانْ چون بَرَم؟
قطره‌یی را سویِ عُمّانْ چون بَرَم؟
زیره را من سویِ کرمان آوَرَم
گَر به پیشِ تو دل و جان آوَرَم
نیست تُخْمی کَنْدَرین اَنْبار نیست
غیرِ حُسنِ تو که آن را یار نیست
لایِقْ آن دیدم که من آیینه‌یی
پیشِ تو آرَمْ چو نورِ سینه‌یی
تا بِبینی رویِ خوبِ خود در آن
ای تو چون خورشیدْ شَمعِ آسْمان
آیِنه آوَرْدَمَت ای روشنی
تا چو بینی رویِ خود، یادَم کُنی
آیِنه بیرون کَشید او از بَغَل
خوب را آیینه باشد مُشْتَغَل
آیِنه‌یْ هستی چه باشد؟ نیستی
نیستی بَر، گَر تو اَبْلَه نیستی
هستی اَنْدر نیستی بِتْوان نِمود
مالْ‌داران بر فقیر آرَنْد جود
آیِنه‌یْ صافیِّ نانْ خود گُرسَنه است
سوخته هم آیِنه‌یْ آتش‌زَنَه است
نیستیّ و نَقصْ هر جایی که خاست
آیِنه‌یْ خوبیِّ جُمله پیشه‌هاست
چون که جامه چُست و دوزیده بُوَد
مَظْهَرِ فرهنگِ دَرْزی چون شود؟
ناتَراشیده هَمی باید جُذوع
تا دُروگَر اَصْل سازد یا فُروع
خواجهٔ اِشْکَسته‌بَند آن‌جا رَوَد
کَنْدَر آن‌جا پایِ اِشْکَسته بُوَد
کِی شود چون نیست رَنْجورِ نِزار
آن جَمالِ صَنْعَتِ طِب آشکار؟
خواری و دونیِّ مِس‌ها بَرمَلا
گَر نباشد، کِی نِمایَد کیمیا؟
نَقْص‌ها آیینهٔ وَصْفِ کَمال
وان حِقارَت آیِنه‌یْ عِزّ و جَلال
زان که ضِد را ضِد کُند پیدا یَقین
زان که با سِرکه پَدید است اَنْگَبین
هرکِه نَقْصِ خویش را دید و شناخت
اَنْدر اِسْتِکْمالِ خود دَه اَسْبه تاخت
زان نمی‌پَرَّد به سویِ ذوالْجَلال
کو گُمانی می‌بَرَد خود را کَمال
عِلَّتی بَتَّر زِ پِنْدارِ کَمال
نیست اَنْدر جانِ تو ای ذودَلال
از دل و از دیده‌اَت بَسْ خون رَوَد
تا زِ تو این مُعْجَبی بیرون شود
عِلَّتِ اِبْلیس اَنا خَیْری بُده‌ست
وین مَرَض در نَفْسِ هر مَخْلوق هست
گَرچه خود را بَسْ شِکَسته بیند او
آبِ صافی دان و سَرگینْ زیرِ جو
چون بِشورانَد تو را در اِمْتِحان
آبْ سَرگین رَنگ گردد در زمان
در تَکِ جو هست سَرگینْ ای فَتی
گَرچه جو صافی نِمایَد مَر تو را
هست پیرِ راه‌ْدانِ پُر فِطَن
باغ‌هایِ نَفْسِ کُل را جویْ کَن
جویْ خود را کِی تواند پاک کرد؟
نافِع از عِلْمِ خدا شُد عِلْمِ مَرد
کِی تَراشَد تیغْ دسته‌یْ خویش را؟
رو به جَرّاحی سِپار این ریش را
بر سَرِ هر ریشْ جمع آمد مگس
تا نَبینَد قُبْحِ ریشِ خویش کَس
آن مگسْ اَنْدیشه‌ها وانْ مالِ تو
ریشِ تو آن ظُلْمَتِ اَحْوالِ تو
وَرْ نَهَد مَرهَم بر آن ریشِ تو پیر
آن زمانْ ساکِن شود دَرد و نَفیر
تا که پِنْدارد که صِحَّت یافته‌ست
پَرتوِ مَرهَم بر آن‌جا تافته‌ست
هین زِ مَرهَم سَر مَکَش ای پُشت‌ریش
وان زِ پَرتو دان، مَدان از اَصلِ خویش