یا خَفیَّ الْحُسْنِ بَیْنَ النّاسِ یا نُورَ الدُّجیٰ
اَنْتَ شَمْسُ الْحَقِّ تَخْفیٰ بَیْنَ شَعْشاعِ الضُّحیٰ
کادَ رَبُّ الْعَرْشِ یُخْفی حُسْنَهُ مِنْ نَفْسِهِ
غَیْرَةً مِنْهُ عَلیٰ ذاکَ الْکَمالِ الْمُنْتَهیٰ
لَیْتَنی یَوْمًا اَخِرُّ مَیِّتًا فی فَیِّهِ
اِنَّ فی مَوْتی هُناکَ دَوْلَةً لا تُرْتَجیٰ
فی غُبارِ نَعْلِهِ کُحْلٌ یُجَلّی عَنْ عَمًی
فی عُیُونِ فَضْلِهِ الْوافی زُلالٌ لِلظِّما
غَیْرَ اَنَّ السَّیْرَ وَ النَّقْلانَ فی ذاکَ الْهَویٰ
مُشْکِلٌ صَعْبٌ مَخُوفٌ فیهِ اِهْراقُ الدِّما
نُورُهُ یَهْدی اِلیٰ قَصْرٍ رَفیعٍ آمِنٍ
لا اُبالی مِنْ ضَلالٍ فیهِ لی هٰذَا الْهُدیٰ
اَبْشِری یا عَیْنُ مِنْ اِشْراقِ نُورٍ شامِلٍ
ما عَلَیْکِ مِنْ ضَریرٍ سَرْمَدی لا یَریٰ
اَصْبَحَتْ تَبْریزُ عِنْدی قِبْلَةً اَوْ مَشْرِقًا
ساعَةً اَضْحیٰ لِنُورٍ ساعَةً اَبْغی الصَّلا
اَیُهَا السّاقی ‌ٔأدِرْ کَأْسَ الْبَقا مِنْ حُبِّهِ
طالَما بِتْنا مَریضًا نَبْتَغی هٰذَا الشِّفا
لا نُبالی مِنْ لَیالٍ شَیَّبَتْنا بُرْهَةً
بَعْدَ ما صِرْنا شَبابًا مِنْ رَحیقٍ دائِما
اَیُّهَا الصّاحُونَ فی اَیّامِهِ تَعْسًا لَکُم
اِشْرَبُوا اِخْوانَنا مِنْ کَأْسِهِ طُوبیٰ لَنا
حَصْحَصَ الْحَقُّ الْحَقیقُ الْمُسْتَضی مِنْ فَضْلِهِ
سَوْفَ یَهْدِی النّاسَ مِنْ ظُلْماتِهِمْ نَحْوَ الْفَضا
یا لَها مِنْ سُوءِ حَظِّ مُعرِضٍ عَنْ فَضْلِهِ
مُنْکِرٍ مُسْتَکْبِرٍ حَیْرانَ فی وادِی الرَّدیٰ
مُعْرِضٍ عَنْ عَیْنِ عَدْلٍ مُسْتَدیمٍ لِلْبَقا
طالِبٍ لِلْماءِ فی وَسْواسِ یَوْمٍ لِلْکَریٰ
عَیْنَ بَحْرٍ فُجِّرَتْ مِنْ اَرْضِ تَبریزٍ لَها
اَرْضَ تَبریزٍ فِداکِ رُوحُنا نِعْمَ الثَّریٰ

ای کِه به لُطف و دِلْبَری از دو جهانْ زیاده‌یی
ای کِه چو آفتاب و مَهْ دستِ کَرَم گُشاده‌یی
صُبح که آفتابْ خود سَر نَزَده‌ست از زمین
جامِ جهان نِمای را بر کَفِ جانْ نَهاده‌یی
مَهْدی و مُهْتَدی تویی رَحمَتِ ایزدی تویی
رویِ زمین گرفته‌یی دادِ زَمانه داده‌یی
مایه صد مَلامَتی شورشِ صد قیامَتی
چَشمه مَشکِ دیده‌یی جوششِ خُنْبِ باده‌یی
سَر نَبَرد هر آن کِه او سَر کَشَد از هوایِ تو
زان که به گَردنِ همه بَسته تَر از قِلاده‌یی
خیز دلا و خَلْق را سویِ صَبوحْ بانگ زَن
گَر چه زِ دوشْ‌ بی‌خودی‌ بی‌سَر و پا فُتاده‌یی
هر سَحَری خیالِ تو دارد مَیلِ سَردِهی
دُشمنِ عقل و دانشی فِتْنه مَردِ ساده‌یی
هَمچو بهارْ ساقی‌یی هَمچو بهشتْ باقی‌یی
هَمچو کَبابْ قوَّتی هَمچو شرابْ شاده‌یی
خیز دلا کَشانْ کَشان رو سویِ بَزمِ‌ بی‌نشان
عشقْ سَواره‌اَت کُند گرچه چُنین پیاده‌یی
ذَرّه به ذَرّه جهان جانِبِ تو نَظَرکُنان
گوهرِ آب و آتشی مونِسِ نَرّ و ماده‌یی
این تَنِ هَمچو خِرقه را تا نکُنی زِ سَر بُرون
بَندِ رَدا و خِرقه‌یی مَردِ سَرِ سَجاده‌یی
باده خامُشانه خور تا بِرَهی زِ گفت و گو
یا حَیَوانِ ناطِقی جُمله زِ نُطْقْ زاده‌یی
لُطف نِمایْ ساقیا دست بگیرْ مَست را
جانِبِ بَزمِ خویش کَش شاهِ طَریق جاده‌یی

هزار جانِ مُقَدَّس، هزار گوهرِ کانی
فِدایِ جاه و جَمالَت، که روحْ بَخشِ جهانی
چه روح‌ها که فَزایی، چه حَلقه‌ها که رُبایی
چو ماهِ غَیب نِمایی، زِ پَرده‌هایِ نَهانی
چو در غَزا تو بِتازی، زِ بَحْر گَرد بَرآری
هزار بَحْر بِجوشَد، چو قطره‌‌‌‌یی بِچَکانی
تویی زِ کَوْن گُزیده، تویی گُشایشِ دیده
به یک نَظَر تو بِبَخشی سَعادتِ دوجهانی
کَژْی که هستْ جهان را، چو تیرْ راست کُن آن را
بِکَش کَمانِ زمان را، که سَخْت سَخته کَمانی
نه چَرخْ زَهر چَشانَد، نه ترس و خوف بِمانَد
چو دلْ ثَنایِ تو خوانَد که شاهِ اَمن و اَمانی
به چَرخِ سینه بَرآیی، هزار ماهْ نِمایی
یکی بِدان که تو اینی، یکی بِدان که تو آنی
تو راست چَرخْ چو چاکَر، تو مَهْ نباشی و اَخْتَر
هزار ماهِ مُنَوَّر زِ آستین بِفَشانی
تو شَمس، مَفْخَرِ تبریز، به خواجگی چو نِشینی
صد آفتابِ زمان را چو بندگانْ بِنِشانی

ای طالع سعد روح فرخنده به تو
وی صورت بخت عقل نازنده به تو
ای آب حیات شرع پاینده به تو
ما زنده به دین و دین ما زنده به تو

ای پای شرف بر سر افلاک زده
وی دم همه از خلعت لولاک زده
و آنگه به سرانگشت ارادت، یک شب
درع قصب ماه فلک چاک زده