این متن شعری است که در آن شاعر به ستایش و توصیف یک شخصیت معنوی و الهی میپردازد. او از لطف، کرم و رحمت این شخصیت سخن میگوید و او را به عنوان مهدی و مهتدی معرفی میکند. شاعر همچنین از عشق و شور معنوی سخن میگوید و مخاطب را به سوی بزم عشق و مستی معنوی دعوت میکند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و معنوی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد تا بتواند به درستی درک شود.
غزل ۲۴۶۶ - ای که به لطف و دلبری از دو جهان زیادهیی
ای کِه چو آفتاب و مَهْ دستِ کَرَم گُشادهیی ۱
صُبح که آفتابْ خود سَر نَزَدهست از زمین
جامِ جهان نِمای را بر کَفِ جانْ نَهادهیی ۲
مَهْدی و مُهْتَدی تویی رَحمَتِ ایزدی تویی
رویِ زمین گرفتهیی دادِ زَمانه دادهیی ۳
مایه صد مَلامَتی شورشِ صد قیامَتی
چَشمه مَشکِ دیدهیی جوششِ خُنْبِ بادهیی ۴
سَر نَبَرد هر آن کِه او سَر کَشَد از هوایِ تو
زان که به گَردنِ همه بَسته تَر از قِلادهیی ۵
خیز دلا و خَلْق را سویِ صَبوحْ بانگ زَن
گَر چه زِ دوشْ بیخودی بیسَر و پا فُتادهیی ۶
هر سَحَری خیالِ تو دارد مَیلِ سَردِهی
دُشمنِ عقل و دانشی فِتْنه مَردِ سادهیی ۷
هَمچو بهارْ ساقییی هَمچو بهشتْ باقییی
هَمچو کَبابْ قوَّتی هَمچو شرابْ شادهیی ۸
خیز دلا کَشانْ کَشان رو سویِ بَزمِ بینشان
عشقْ سَوارهاَت کُند گرچه چُنین پیادهیی ۹
ذَرّه به ذَرّه جهان جانِبِ تو نَظَرکُنان
گوهرِ آب و آتشی مونِسِ نَرّ و مادهیی ۱۰
این تَنِ هَمچو خِرقه را تا نکُنی زِ سَر بُرون
بَندِ رَدا و خِرقهیی مَردِ سَرِ سَجادهیی ۱۱
باده خامُشانه خور تا بِرَهی زِ گفت و گو
یا حَیَوانِ ناطِقی جُمله زِ نُطْقْ زادهیی ۱۲
لُطف نِمایْ ساقیا دست بگیرْ مَست را
جانِبِ بَزمِ خویش کَش شاهِ طَریق جادهیی ۱۳
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.