جهان ملک خاتون : غزلیات
شماره ۹۳۳ - به بوی زلف تو دیوانه گشتم
به بوی زلف تو دیوانه گشتم جهان ملک خاتون : غزلیات
شماره ۹۴۸ - به جان رسید مرا جان نازنین از غم
به جان رسید مرا جان نازنین از غم جهان ملک خاتون : غزلیات
شماره ۴۶۸ - تا چند دل از هجر تو بیهوش توان کرد
تا چند دل از هجر تو بیهوش توان کرد اسیری لاهیجی : ملحقات
شماره ۳۸ - ما از غم تو روی بصحرا کردیم
ما از غم تو روی بصحرا کردیم جهان ملک خاتون : غزلیات
شماره ۵۰۶ - ای دیده ی نم دیده بی روی تو خون ریزد
ای دیده ی نم دیده بی روی تو خون ریزد میرزا حبیب خراسانی : قصاید
شمارهٔ ۱۲ - خطاب به ملایوسف متخلص به محوی
در این تن هردم آید جان دیگر شیخ بهایی : غزلیات
غزل ۸ - یک گل ز باغ دوست، کسی بو نمیکند
یک گل ز باغ دوست، کسی بو نمیکند جامی : سبحةالابرار
بخش ۴۴ - حکایت آن شیر زن موصلی که به روبه بازی موصل اخبار خواجه ای که طالب مواصلت وی بود پای توکل از پیشه فقر بیرون ننهاد
بود مردانه زنی در موصل صفایی جندقی : ترکیب ۱۱۴بندی عاشورایی
بند ۳ - پرورده ی معاویه تخم زنا یزید
پرورده ی معاویه تخم زنا یزید حیدر شیرازی : غزلیات
شمارهٔ ۷۲ - و له ایضا
روز نوروز و هوای چمن و فصل بهار صفی علیشاه : غزلیات
شماره ۴۷ - خواهم از دیوانگی هر چند بکشم دست من
خواهم از دیوانگی هر چند بکشم دست من امیرعلیشیر نوایی : غزلیات
شمارهٔ ۳۸ - در طور خواجه
از می طلوع کرد چو در ساغر آفتاب ایرج میرزا : مربّع ترکیب
شماره ۲ - قوام السلطنه به پیشکار داخلی خود میرزا قاسم خان گوید:
قوام السلطنه به پیشکار داخلی خود میرزا قاسم خان گوید: امیرعلیشیر نوایی : غزلیات
شمارهٔ ۹۱ - تتبع خواجه
دید آن که پی من به خرابات فنا رفت کمال خجندی : غزلیات
شماره ۶۰۱ - رفت عمر و نشد آن شوخ به ما بار هنوز
رفت عمر و نشد آن شوخ به ما بار هنوز طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۲۳۷ - هما ز سایه دهد گرچه دولتی به شهان
هما ز سایه دهد گرچه دولتی به شهان صوفی محمد هروی : غزلیات
شماره ۸ - وه که جانم گشت چون از درد بی آرام دوست
وه که جانم گشت چون از درد بی آرام دوست عبدالقهّار عاصی : رباعیات
رباعی ۳۷ - باید علم بهار و باران افراشت
باید علم بهار و باران افراشت طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۱۷۴ - دنیا و آخرت چو ترازو فتاده است
دنیا و آخرت چو ترازو فتاده است ابوسعید ابوالخیر : ابیات پراکنده
تکه ۵۴ - ترا روی زرد و مرا روی زرد
ترا روی زرد و مرا روی زرد
شماره ۹۳۳ - به بوی زلف تو دیوانه گشتم
به بوی زلف تو دیوانه گشتم جهان ملک خاتون : غزلیات
شماره ۹۴۸ - به جان رسید مرا جان نازنین از غم
به جان رسید مرا جان نازنین از غم جهان ملک خاتون : غزلیات
شماره ۴۶۸ - تا چند دل از هجر تو بیهوش توان کرد
تا چند دل از هجر تو بیهوش توان کرد اسیری لاهیجی : ملحقات
شماره ۳۸ - ما از غم تو روی بصحرا کردیم
ما از غم تو روی بصحرا کردیم جهان ملک خاتون : غزلیات
شماره ۵۰۶ - ای دیده ی نم دیده بی روی تو خون ریزد
ای دیده ی نم دیده بی روی تو خون ریزد میرزا حبیب خراسانی : قصاید
شمارهٔ ۱۲ - خطاب به ملایوسف متخلص به محوی
در این تن هردم آید جان دیگر شیخ بهایی : غزلیات
غزل ۸ - یک گل ز باغ دوست، کسی بو نمیکند
یک گل ز باغ دوست، کسی بو نمیکند جامی : سبحةالابرار
بخش ۴۴ - حکایت آن شیر زن موصلی که به روبه بازی موصل اخبار خواجه ای که طالب مواصلت وی بود پای توکل از پیشه فقر بیرون ننهاد
بود مردانه زنی در موصل صفایی جندقی : ترکیب ۱۱۴بندی عاشورایی
بند ۳ - پرورده ی معاویه تخم زنا یزید
پرورده ی معاویه تخم زنا یزید حیدر شیرازی : غزلیات
شمارهٔ ۷۲ - و له ایضا
روز نوروز و هوای چمن و فصل بهار صفی علیشاه : غزلیات
شماره ۴۷ - خواهم از دیوانگی هر چند بکشم دست من
خواهم از دیوانگی هر چند بکشم دست من امیرعلیشیر نوایی : غزلیات
شمارهٔ ۳۸ - در طور خواجه
از می طلوع کرد چو در ساغر آفتاب ایرج میرزا : مربّع ترکیب
شماره ۲ - قوام السلطنه به پیشکار داخلی خود میرزا قاسم خان گوید:
قوام السلطنه به پیشکار داخلی خود میرزا قاسم خان گوید: امیرعلیشیر نوایی : غزلیات
شمارهٔ ۹۱ - تتبع خواجه
دید آن که پی من به خرابات فنا رفت کمال خجندی : غزلیات
شماره ۶۰۱ - رفت عمر و نشد آن شوخ به ما بار هنوز
رفت عمر و نشد آن شوخ به ما بار هنوز طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۲۳۷ - هما ز سایه دهد گرچه دولتی به شهان
هما ز سایه دهد گرچه دولتی به شهان صوفی محمد هروی : غزلیات
شماره ۸ - وه که جانم گشت چون از درد بی آرام دوست
وه که جانم گشت چون از درد بی آرام دوست عبدالقهّار عاصی : رباعیات
رباعی ۳۷ - باید علم بهار و باران افراشت
باید علم بهار و باران افراشت طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۱۷۴ - دنیا و آخرت چو ترازو فتاده است
دنیا و آخرت چو ترازو فتاده است ابوسعید ابوالخیر : ابیات پراکنده
تکه ۵۴ - ترا روی زرد و مرا روی زرد
ترا روی زرد و مرا روی زرد
