شمارهٔ ۳۸ - در طور خواجه

از می طلوع کرد چو در ساغر آفتاب
عکس تو آفتاب دگر شد در آفتاب ۱

بین روی ساقی و می روشن که خلق را
سوزند نوع دیگر از اینها هر آفتاب ۲

شب ز آفتاب روی تو و آفتاب می
بزمم چو روز شد چه کنم دیگر آفتاب؟ ۳

خوش عالمی است دیر که طاقش بود سپهر
آنجا به دور لمعه ی می احمر آفتاب ۴

باشد دهان خم ز می روشن ای حکیم
در گنج تیره میکده را انور آفتاب ۵

ز نهار کآفتاب قدح را نهفته دار
تا سایرست بر فلک اخضر آفتاب ۶

از شمع می فروغ شبستان بزم ده
پنهان کند چو در تتق شب سر آفتاب ۷

زان سان که ماه تیره بود آفتاب هست
در بزم شاه تیره ز جام زر آفتاب ۸

سلطان حسین خسرو غازی که بندگانش
سایند از علو مکان سر بر آفتاب ۹

فانی ز درد جام میت باد بهره مند
کز نور رأی فیض رساند بر آفتاب ۱۰