نظامی گنجوی : خسرو و شیرین
بخش ۴۰ - افسانهسرائی ده دختر
فرنگیس اولین مرکب روان کرد سلمان ساوجی : جمشید و خورشید
بخش ۴۰ - غزل
ای میوه رسیده ز بستان کیستی؟ میرزا قلی میلی مشهدی : غزلیات
شماره ۲۰۷ - حرفی به تو از بیم سخنساز نگویم
حرفی به تو از بیم سخنساز نگویم کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۳۲۲ - هر گوهر معنی که دلم کرد پسند
هر گوهر معنی که دلم کرد پسند مولوی : غزلیات
غزل ۳۵۹ - درین جو دل چو دولاب خراب است
دَرین جو دلْ چو دولابِ خراب است حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۳۳۳ - خوشا شمعی که سر تا پا بسوزد
خوشا شمعی که سر تا پا بسوزد فردوسی : فریدون
بخش ۱۴ - سپه چون به نزدیک ایران کشید
سپه چون به نزدیک ایران کشید غروی اصفهانی : مدایح و مراثی ابی الحسن علی الاکبر سلام الله علیه
شمارهٔ ۸ - فی رثاء علی بن الحسین الاکبر علیه السلام
دل سنگ خاره شد خون ز غم جوان لیلی سیف فرغانی : غزلیات
شماره ۴۳ - طوطی خجل فرو ماند از بلبل زبانت
طوطی خجل فرو ماند از بلبل زبانت اوحدی مراغهای : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰ - وله ایضا نورالله قبره
مستان خواب را خبری از وصال نیست قائم مقام فراهانی : قصاید و قطعات
شمارهٔ ۳۷ - در زمان معزولی در شکایت از روزگار سروده
دلا تا کی شکست از دست هر پیمان شکن بینی امامی هروی : قصاید
شمارهٔ ۲۴ - در مدح سلطان شرف الدین یوسف
همچو مهر از خاور و باد از ختن صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۶۹۷۵ - اکسیر شادمانی است خاک دیار طفلی
اکسیر شادمانی است خاک دیار طفلی کلیم کاشانی : غزلیات
غزل ۳۳۴ - نه بمی گرد کدورت از دل ما می رود
نه بمی گرد کدورت از دل ما می رود سیف فرغانی : غزلیات
شماره ۱۸۳ - دل شد ز دست و دست بدلبر نمی رسد
دل شد ز دست و دست بدلبر نمی رسد جمالالدین عبدالرزاق : رباعیات
شماره ۶۲ - یک شهر همیکنند فریاد و نفیر
یک شهر همیکنند فریاد و نفیر خلیلالله خلیلی : رباعیات
رباعی ۱۹ - شهرت طلبی چند به هم ساخته اند
شهرت طلبی چند به هم ساخته اند مولوی : غزلیات
غزل ۶۲۲ - جان پیش تو هر ساعت میریزد و میروید
جانْ پیشِ تو هر ساعت میریزد و میرویَد عطار نیشابوری : دفتر اول
در آگاهی دل در اسرارو از تقلید دور شدن فرماید
دلا بیدار شو از خواب غفلت رشیدالدین میبدی : ۲۸- سورة القصص- مکیة
۲ - النوبة الاولى
قوله تعالى: وَ لَمَّا تَوَجَّهَ تِلْقاءَ مَدْیَنَ چون روى داد موسى به سوى راه مدین قالَ گفت: عَسى رَبِّی أَنْ یَهْدِیَنِی سَواءَ السَّبِیلِ (۲۳) مگر که خداوند من راه من باز نماید بمیان راه راست.
بخش ۴۰ - افسانهسرائی ده دختر
فرنگیس اولین مرکب روان کرد سلمان ساوجی : جمشید و خورشید
بخش ۴۰ - غزل
ای میوه رسیده ز بستان کیستی؟ میرزا قلی میلی مشهدی : غزلیات
شماره ۲۰۷ - حرفی به تو از بیم سخنساز نگویم
حرفی به تو از بیم سخنساز نگویم کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۳۲۲ - هر گوهر معنی که دلم کرد پسند
هر گوهر معنی که دلم کرد پسند مولوی : غزلیات
غزل ۳۵۹ - درین جو دل چو دولاب خراب است
دَرین جو دلْ چو دولابِ خراب است حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۳۳۳ - خوشا شمعی که سر تا پا بسوزد
خوشا شمعی که سر تا پا بسوزد فردوسی : فریدون
بخش ۱۴ - سپه چون به نزدیک ایران کشید
سپه چون به نزدیک ایران کشید غروی اصفهانی : مدایح و مراثی ابی الحسن علی الاکبر سلام الله علیه
شمارهٔ ۸ - فی رثاء علی بن الحسین الاکبر علیه السلام
دل سنگ خاره شد خون ز غم جوان لیلی سیف فرغانی : غزلیات
شماره ۴۳ - طوطی خجل فرو ماند از بلبل زبانت
طوطی خجل فرو ماند از بلبل زبانت اوحدی مراغهای : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰ - وله ایضا نورالله قبره
مستان خواب را خبری از وصال نیست قائم مقام فراهانی : قصاید و قطعات
شمارهٔ ۳۷ - در زمان معزولی در شکایت از روزگار سروده
دلا تا کی شکست از دست هر پیمان شکن بینی امامی هروی : قصاید
شمارهٔ ۲۴ - در مدح سلطان شرف الدین یوسف
همچو مهر از خاور و باد از ختن صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۶۹۷۵ - اکسیر شادمانی است خاک دیار طفلی
اکسیر شادمانی است خاک دیار طفلی کلیم کاشانی : غزلیات
غزل ۳۳۴ - نه بمی گرد کدورت از دل ما می رود
نه بمی گرد کدورت از دل ما می رود سیف فرغانی : غزلیات
شماره ۱۸۳ - دل شد ز دست و دست بدلبر نمی رسد
دل شد ز دست و دست بدلبر نمی رسد جمالالدین عبدالرزاق : رباعیات
شماره ۶۲ - یک شهر همیکنند فریاد و نفیر
یک شهر همیکنند فریاد و نفیر خلیلالله خلیلی : رباعیات
رباعی ۱۹ - شهرت طلبی چند به هم ساخته اند
شهرت طلبی چند به هم ساخته اند مولوی : غزلیات
غزل ۶۲۲ - جان پیش تو هر ساعت میریزد و میروید
جانْ پیشِ تو هر ساعت میریزد و میرویَد عطار نیشابوری : دفتر اول
در آگاهی دل در اسرارو از تقلید دور شدن فرماید
دلا بیدار شو از خواب غفلت رشیدالدین میبدی : ۲۸- سورة القصص- مکیة
۲ - النوبة الاولى
قوله تعالى: وَ لَمَّا تَوَجَّهَ تِلْقاءَ مَدْیَنَ چون روى داد موسى به سوى راه مدین قالَ گفت: عَسى رَبِّی أَنْ یَهْدِیَنِی سَواءَ السَّبِیلِ (۲۳) مگر که خداوند من راه من باز نماید بمیان راه راست.
