خلاصه و ردهبندی سنی
15+
این متن شعری عاشقانه و غزلگونه است که در آن شاعر از عشق، دلتنگی و ناامیدی سخن میگوید. او از باد، سرو، زلف یار و اشکهایش به عنوان نمادهایی برای بیان احساساتش استفاده میکند. در نهایت، شاعر به ناامیدی از رسیدن به معشوق و بیپاسخ ماندن دعاهایش اشاره میکند.
متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند ناامیدی و دلتنگی نیاز به سطحی از بلوغ عاطفی دارند.
شماره ۱۱۵ - باد اگر یاد سرو ما نکند
باد اگر یاد سرو ما نکند
سرو را دل هوا هوا نکند ۱
پیش زلف تو مشگ مسکین است
آری اصل نکو خطا نکند ۲
گو به دست آر شیشهٔ دل ما
تا سر زلف زیر پا نکند ۳
دارد آن رخ به خطّ سبز نشان
که مراد کسی روا نکند ۴
کو عزیزی که از سگ کویت
بشنود خواری و دعا نکند ۵
ای خیالی ز سیل اشک چه سود
یار اگر روی سوی ما نکند ۶
سرو را دل هوا هوا نکند ۱
پیش زلف تو مشگ مسکین است
آری اصل نکو خطا نکند ۲
گو به دست آر شیشهٔ دل ما
تا سر زلف زیر پا نکند ۳
دارد آن رخ به خطّ سبز نشان
که مراد کسی روا نکند ۴
کو عزیزی که از سگ کویت
بشنود خواری و دعا نکند ۵
ای خیالی ز سیل اشک چه سود
یار اگر روی سوی ما نکند ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۴ - باز آواز نی و فریاد درد انگیز عود
گوهر بعدی:شماره ۱۱۶ - باز از قدم گل چمن پیر جوان شد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.