غزل ۵۹۷ - بسیار سفر باید تا پخته شود خامی

بسیار سفر باید تا پخته شود خامی
صوفی نشود صافی تا درنکشد جامی ۱

گر پیر مناجات است ور رند خراباتی
هر کس قلمی رفته‌ست بر وی به سرانجامی ۲

فردا که خلایق را دیوان جزا باشد
هر کس عملی دارد من گوش به انعامی ۳

ای بلبل اگر نالی من با تو هم آوازم
تو عشق گلی داری من عشق گل اندامی ۴

سروی به لب جویی گویند چه خوش باشد
آنان که ندیدستند سروی به لب بامی ۵

روزی تن من بینی قربان سر کویش
وین عید نمی‌باشد الا به هر ایامی ۶

ای در دل ریش من مهرت چو روان در تن
آخر ز دعاگویی یاد آر به دشنامی ۷

باشد که تو خود روزی از ما خبری پرسی
ور نه که برد هیهات از ما به تو پیغامی ۸

گر چه شب مشتاقان تاریک بود اما
نومید نباید بود از روشنی بامی ۹

سعدی به لب دریا دردانه کجا یابی
در کام نهنگان رو گر می‌طلبی کامی ۱۰