غزل ۵۷۱ - تو اگر به حسن دعوی بکنی گواه داری

تو اگر به حسن دعوی بکنی گواه داری
که جمال سرو بستان و کمال ماه داری ۱

در کس نمی‌گشایم که به خاطرم درآید
تو به اندرون جان آی که جایگاه داری ۲

ملکی مهی ندانم به چه کنیتت بخوانم
به کدام جنس گویم که تو اشتباه داری ۳

بر کس نمی‌توانم به شکایت از تو رفتن
که قبول و قوتت هست و جمال و جاه داری ۴

گل بوستان رویت چو شقایق است لیکن
چه کنم به سرخ رویی که دلی سیاه داری ۵

چه خطای بنده دیدی که خلاف عهد کردی
مگر آن که ما ضعیفیم و تو دستگاه داری ۶

نه کمال حسن باشد ترشی و روی شیرین
همه بد مکن که مردم همه نیکخواه داری ۷

تو جفا کنی و صولت دگران دعای دولت
چه کنند از این لطافت که تو پادشاه داری ۸

به یکی لطیفه گفتی ببرم هزار دل را
نه چنان لطیف باشد که دلی نگاه داری ۹

به خدای اگر چو سعدی برود دلت به راهی
همه شب چنو نخسبی و نظر به راه داری ۱۰