غزل ۵۷۰ - هرگز نبود سرو به بالا که تو داری

هرگز نبود سرو به بالا که تو داری
یا مه به صفای رخ زیبا که تو داری ۱

گر شمع نباشد شب دلسوختگان را
روشن کند این غره غرا که تو داری ۲

حوران بهشتی که دل خلق ستانند
هرگز نستانند دل ما که تو داری ۳

بسیار بود سرو روان و گل خندان
لیکن نه بدین صورت و بالا که تو داری ۴

پیداست که سرپنجه ما را چه بود زور
با ساعد سیمین توانا که تو داری ۵

سحر سخنم در همه آفاق ببردند
لیکن چه زند با ید بیضا که تو داری ۶

امثال تو از صحبت ما ننگ ندارند
جای مگس است این همه حلوا که تو داری ۷

این روی به صحرا کند آن میل به بستان
من روی ندارم مگر آن جا که تو داری ۸

سعدی تو نیارامی و کوته نکنی دست
تا سر نرود در سر سودا که تو داری ۹

تا میل نباشد به وصال از طرف دوست
سودی نکند حرص و تمنا که تو داری ۱۰