غزل ۵۶۹ - حدیث یا شکر است آن که در دهان داری

حدیث یا شکر است آن که در دهان داری
دوم به لطف نگویم که در جهان داری ۱

گناه عاشق بیچاره نیست در پی تو
گناه توست که رخسار دلستان داری ۲

جمال عارض خورشید و حسن قامت سرو
تو را رسد که چو دعوی کنی بیان داری ۳

ندانم ای کمر این سلطنت چه لایق توست
که با چنین صنمی دست در میان داری ۴

بسیست تا دل گم کرده باز می‌جستم
در ابروان تو بشناختم که آن داری ۵

تو را که زلف و بناگوش و خد و قد اینست
مرو به باغ که در خانه بوستان داری ۶

بدین صفت که تویی دل چه جای خدمت توست
فراتر آی که ره در میان جان داری ۷

گر این روش که تو طاووس می‌کنی رفتار
نه برج من که همه عالم آشیان داری ۸

قدم ز خانه چو بیرون نهی به عزت نه
که خون دیده سعدی بر آستان داری ۹