غزل ۳۸۸ - منم این بی تو که پروای تماشا دارم

منم این بی تو که پروای تماشا دارم
کافرم گر دل باغ و سر صحرا دارم ۱

بر گلستان گذرم بی تو و شرمم ناید
در ریاحین نگرم بی تو و یارا دارم ۲

که نه بر ناله مرغان چمن شیفته‌ام
که نه سودای رخ لاله حمرا دارم ۳

بر گل روی تو چون بلبل مستم واله
به رخ لاله و نسرین چه تمنا دارم ۴

گر چه لایق نبود دست من و دامن تو
هر کجا پای نهی فرق سر آن جا دارم ۵

گر به مسجد روم ابروی تو محراب من است
ور به آتشکده زلف تو چلیپا دارم ۶

دلم از پختن سودای وصال تو بسوخت
تو من خام طمع بین که چه سودا دارم ۷

عقل مسکین به چه اندیشه فرا دست کنم
دل شیدا به چه تدبیر شکیبا دارم ۸

سر من دار که چشم از همگان در دوزم
دست من گیر که دست از دو جهان وادارم ۹

با توام یک نفس از هشت بهشت اولیتر
من که امروز چنینم غم فردا دارم ۱۰

سعدی خویشتنم خوان که به معنی ز توام
که به صورت نسب از آدم و حوا دارم ۱۱