غزل ۳۸۷ - من آن نیم که دل از مهر دوست بردارم

من آن نیم که دل از مهر دوست بردارم
و گر ز کینه دشمن به جان رسد کارم ۱

نه روی رفتنم از خاک آستانه دوست
نه احتمال نشستن نه پای رفتارم ۲

کجا روم که دلم پای بند مهر کسیست
سفر کنید رفیقان که من گرفتارم ۳

نه او به چشم ارادت نظر به جانب ما
نمی‌کند که من از ضعف ناپدیدارم ۴

اگر هزار تعنت کنی و طعنه زنی
من این طریق محبت ز دست نگذارم ۵

مرا به منظر خوبان اگر نباشد میل
درست شد به حقیقت که نقش دیوارم ۶

در آن قضیه که با ما به صلح باشد دوست
اگر جهان همه دشمن شود چه غم دارم ۷

به عشق روی تو اقرار می‌کند سعدی
همه جهان به درآیند گو به انکارم ۸

کجا توانمت انکار دوستی کردن
که آب دیده گواهی دهد به اقرارم ۹