غزل ۳۲۳ - هر که نازک بود تن یارش

هر که نازک بود تن یارش
گو دل نازنین نگه دارش ۱

عاشق گل دروغ می‌گوید
که تحمل نمی‌کند خارش ۲

نیکخواها در آتشم بگذار
وین نصیحت مکن که بگذارش ۳

کاش با دل هزار جان بودی
تا فدا کردمی به دیدارش ۴

عاشق صادق از ملامت دوست
گر برنجد به دوست مشمارش ۵

کس به آرام جان ما نرسد
که نه اول به جان رسد کارش ۶

خانه یار سنگدل این است
هر که سر می‌زند به دیوارش ۷

خون ما خود محل آن دارد
که بود پیش دوست مقدارش ۸

سعدیا گر به جان خطاب کند
ترک جان گوی و دل به دست آرش ۹