غزل ۳۲۰ - یاری به دست کن که به امید راحتش

یاری به دست کن که به امید راحتش
واجب کند که صبر کنی بر جراحتش ۱

ما را که ره دهد به سراپرده وصال
ای باد صبحدم خبری ده ز ساحتش ۲

باران چون ستاره‌ام از دیدگان بریخت
رویی که صبح خیره شود در صباحتش ۳

هر گه که گویم این دل ریشم درست شد
بر وی پراکند نمکی از ملاحتش ۴

هرچ آن قبیحتر بکند یار دوست روی
داند که چشم دوست نبیند قباحتش ۵

بیچاره‌ای که صورت رویت خیال بست
بی دیدنت خیال مبند استراحتش ۶

با چشم نیم خواب تو خشم آیدم همی
از چشم‌های نرگس و چندان وقاحتش ۷

رفتار شاهد و لب خندان و روی خوب
چون آدمی طمع نکند در سماحتش ۸

سعدی که داد وصف همه نیکوان به داد
عاجز بماند در تو زبان فصاحتش ۹