غزل ۳۱۹ - هر که بی دوست می‌برد خوابش

هر که بی دوست می‌برد خوابش
همچنان صبر هست و پایابش ۱

خواب از آن چشم چشم نتوان داشت
که ز سر برگذشت سیلابش ۲

نه به خود می‌رود گرفته عشق
دیگری می‌برد به قلابش ۳

چه کند پای بند مهر کسی
که نبیند جفای اصحابش ۴

هر که حاجت به درگهی دارد
لازمست احتمال بوابش ۵

ناگزیرست تلخ و شیرینش
خار و خرما و زهر و جلابش ۶

سایرست این مثل که مستسقی
نکند رود دجله سیرابش ۷

شب هجران دوست ظلمانیست
ور برآید هزار مهتابش ۸

برود جان مستمند از تن
نرود مهر مهر احبابش ۹

سعدیا گوسفند قربانی
به که نالد ز دست قصابش ۱۰