غزل ۲۵۵ - تو را سماع نباشد که سوز عشق نبود

تو را سماع نباشد که سوز عشق نبود
گمان مبر که برآید ز خام هرگز دود ۱

چو هر چه می‌رسد از دست اوست فرقی نیست
میان شربت نوشین و تیغ زهرآلود ۲

نسیم باد صبا بوی یار من دارد
چو باد خواهم از این پس به بوی او پیمود ۳

همی‌گذشت و نظر کردمش به گوشه چشم
که یک نظر بربایم مرا ز من بربود ۴

به صبر خواستم احوال عشق پوشیدن
دگر به گل نتوانستم آفتاب اندود ۵

سوار عقل که باشد که پشت ننماید
در آن مقام که سلطان عشق روی نمود ۶

پیام ما که رساند به خدمتش که رضا
رضای توست گرم خسته داری ار خشنود ۷

شبی نرفت که سعدی به داغ عشق نگفت
دگر شب آمد و کی بی تو روز خواهد بود ۸