خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این متن شعری عاشقانه و عارفانه است که در آن شاعر از عشق و دلدادگی به معشوق سخن می‌گوید. او معشوق را به عنوان کعبه‌ی حسن توصیف می‌کند و از رنج‌های عاشقان و دلسوختگان در راه عشق می‌گوید. شاعر همچنین به موضوعاتی مانند تسلیم در برابر سرنوشت، صبر در برابر سختی‌ها و وفاداری به عشق اشاره می‌کند.

این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از عبارات و تشبیهات نیاز به دانش ادبی و تجربه‌ی زندگی بیشتری دارند تا به درستی درک شوند.

مشاهده کامل

غزل ۲۴۶ - دلبرا پیش وجودت همه خوبان عدمند

دلبرا! پیش وجودت همه خوبان عدمند
سروران بر در سودای تو خاک قدمند ۱

شهری اندر هوَست سوخته در آتش عشق
خلقی اندر طلبت غرقهٔ دریای غمند ۲

خون صاحب‌نظران ریختی، ای کعبهٔ حسن
قتل اینان که روا داشت که صید حرمند؟ ۳

صنم اندر بلد کفر پرستند و صلیب
زلف و روی تو در اسلام صلیب و صنمند ۴

گاه گاهی بگذر در صف دل‌سوختگان
تا ثناییت بگویند و دعایی بدمند ۵

هر خم از جعد پریشان تو زندان دلی‌ست
تا نگویی که اسیران کمندِ تو کمند ۶

حرف‌های خط موزون تو پیرامن روی
گویی از مشک سیه بر گل سوری رقمند ۷

در چمن سرو ستادست و صنوبر خاموش
که اگر قامت زیبا ننمایی بچمند ۸

زین امیران ملاحت که تو بینی بر کس
به شکایت نتوان رفت که خصم و حکمند ۹

بندگان را نه گزیرست ز حکمت نه گریز
چه کنند ار بکشی ور بنوازی خدمند ۱۰

جور دشمن چه کند گر نکشد طالب دوست
گنج و مار و گل و خار و غم و شادی به همند ۱۱

غم دل با تو نگویم که تو در راحت نفس
نشناسی که جگرسوختگان در المند ۱۲

تو سبک‌بارِ قوی‌حال کجا دریابی؟
که ضعیفان غمت بارکشان ستمند ۱۳

سعدیا عاشق صادق ز بلا نگریزد
سست‌عهدان ارادت ز ملامت برمند ۱۴
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

پرسش و پاسخ درباره‌ی این گوهر

هنوز پرسشی درباره‌ی این گوهر نیست.

گوهر قبلی:غزل ۲۴۵ - هر که بی او زندگانی می‌کند
گوهر بعدی:غزل ۲۴۷ - با دوست باش گر همه آفاق دشمنند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.