غزل ۲۳۳ - روندگان مقیم از بلا نپرهیزند

روندگان مقیم از بلا نپرهیزند
گرفتگان ارادت به جور نگریزند ۱

امیدواران دست طلب ز دامن دوست
اگر فروگسلانند در که آویزند ۲

مگر تو روی بپوشی و گر نه ممکن نیست
که اهل معرفت از تو نظر بپرهیزند ۳

نشان من به سر کوی می‌فروشان ده
من از کجا و کسانی که اهل پرهیزند ۴

بگیر جامه صوفی بیار جام شراب
که نیک نامی و مستی به هم نیامیزند ۵

رضای دوست به دست آر و دیگران بگذار
هزار فتنه چه غم باشد ار برانگیزند ۶

مرا که با تو که مقصودی آشتی افتاد
رواست گر همه عالم به جنگ برخیزند ۷

به خونبهای منت کس مطالبت نکند
حلال باشد خونی که دوستان ریزند ۸

طریق ما سر عجزست و آستان رضا
که از تو صبر نباشد که با تو بستیزند ۹