غزل ۲۳۲ - دو چشم مست تو کز خواب صبح برخیزند

دو چشم مست تو کز خواب صبح برخیزند
هزار فتنه به هر گوشه‌ای برانگیزند ۱

چگونه انس نگیرند با تو آدمیان
که از لطافت خوی تو وحش نگریزند ۲

چنان که در رخ خوبان حلال نیست نظر
حلال نیست که از تو نظر بپرهیزند ۳

غلام آن سر و پایم که از لطافت و حسن
به سر سزاست که پیشش به پای برخیزند ۴

تو قدر خویش ندانی ز دردمندان پرس
کز اشتیاق جمالت چه اشک می‌ریزند ۵

قرار عقل برفت و مجال صبر نماند
که چشم و زلف تو از حد برون دلاویزند ۶

مرا مگوی نصیحت که پارسایی و عشق
دو خصلتند که با یک دگر نیامیزند ۷

رضا به حکم قضا اختیار کن سعدی
که شرط نیست که با زورمند بستیزند ۸