غزل ۲۱۴ - سرمست ز کاشانه به گلزار برآمد

سرمست ز کاشانه به گلزار برآمد
غلغل ز گل و لاله به یک بار برآمد ۱

مرغان چمن نعره زنان دیدم و گویان
زین غنچه که از طرف چمنزار برآمد ۲

آب از گل رخساره او عکس پذیرفت
و آتش به سر غنچه گلنار برآمد ۳

سجاده نشینی که مرید غم او شد
آوازه اش از خانه خمار برآمد ۴

زاهد چو کرامات بت عارض او دید
از چله میان بسته به زنار برآمد ۵

بر خاک چو من بی‌دل و دیوانه نشاندش
اندر نظر هر که پری وار برآمد ۶

من مفلس از آن روز شدم کز حرم غیب
دیبای جمال تو به بازار برآمد ۷

کام دلم آن بود که جان بر تو فشانم
آن کام میسر شد و این کار برآمد ۸

سعدی چمن آن روز به تاراج خزان داد
کز باغ دلش بوی گل یار برآمد ۹