غزل ۲۱۵ - ساعتی کز درم آن سرو روان بازآمد

ساعتی کز درم آن سرو روان بازآمد
راست گویی به تن مرده روان بازآمد ۱

بخت پیروز که با ما به خصومت می‌بود
بامداد از در من صلح کنان بازآمد ۲

پیر بودم ز جفای فلک و جور زمان
باز پیرانه سرم عشق جوان بازآمد ۳

دوست بازآمد و دشمن به مصیبت بنشست
باد نوروز علی رغم خزان بازآمد ۴

مژدگانی بده ای نفس که سختی بگذشت
دل گرانی مکن ای جسم که جان بازآمد ۵

باور از بخت ندارم که به صلح از در من
آن بت سنگ دل سخت کمان بازآمد ۶

تا تو بازآمدی ای مونس جان از در غیب
هر که در سر هوسی داشت از آن بازآمد ۷

عشق روی تو حرامست مگر سعدی را
که به سودای تو از هر که جهان بازآمد ۸

دوستان عیب مگیرید و ملامت مکنید
کاین حدیثیست که از وی نتوان بازآمد ۹