خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن درباره عشق و فداکاری در راه دوست است. ابیات بیان می‌کنند که کسی که در راه دوست بمیرد، زنده می‌شود و کسی که دوستی نداشته باشد، مرده‌دل است. همچنین، تأکید می‌شود که عشق واقعی نیازمند قلبی نرم و پذیرا است و سنگدلی و بی‌احساسی مانع از پذیرش عشق می‌شود.
این متن حاوی مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات ادبی کلاسیک ممکن است برای سنین پایین‌تر چالش‌برانگیز باشد.
غزل ۱۸۲ - زنده شود هر که پیش دوست بمیرد
زنده شود هر که پیش دوست بمیرد
مرده دلست آن که هیچ دوست نگیرد ۱
هر که ز ذوقش درون سینه صفاییست
شمع دلش را ز شاهدی نگزیرد ۲
طالب عشقی دلی چو موم به دست آر
سنگ سیه صورت نگین نپذیرد ۳
صورت سنگین دلی کشنده سعدیست
هر که بدین صورتش کشند نمیرد ۴
مرده دلست آن که هیچ دوست نگیرد ۱
هر که ز ذوقش درون سینه صفاییست
شمع دلش را ز شاهدی نگزیرد ۲
طالب عشقی دلی چو موم به دست آر
سنگ سیه صورت نگین نپذیرد ۳
صورت سنگین دلی کشنده سعدیست
هر که بدین صورتش کشند نمیرد ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۸۱ - باد آمد و بوی عنبر آورد
گوهر بعدی:غزل ۱۸۳ - کدام چاره سگالم که با تو درگیرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
