غزل ۱۸۳ - کدام چاره سگالم که با تو درگیرد

کدام چاره سگالم که با تو درگیرد
کجا روم که دل من دل از تو برگیرد ۱

ز چشم خلق فتادم هنوز و ممکن نیست
که چشم شوخ من از عاشقی حذر گیرد ۲

دل ضعیف مرا نیست زور بازوی آن
که پیش تیر غمت صابری سپر گیرد ۳

چو تلخ عیشی من بشنوی به خنده درآی
که گر به خنده درآیی جهان شکر گیرد ۴

به خسته برگذری صحتش فرازآید
به مرده درنگری زندگی ز سر گیرد ۵

ز سوزناکی گفتار من قلم بگریست
که در نی آتش سوزنده زودتر گیرد ۶

دو چشم مست تو شهری به غمزه‌ای ببرند
کرشمه تو جهانی به یک نظر گیرد ۷

گر از جفای تو در کنج خانه بنشینم
خیالت از در و بامم به عنف درگیرد ۸

مکن که روز جمالت سر آید ار سعدی
شبی به دست دعا دامن سحر گیرد ۹