غزل ۱۸۱ - باد آمد و بوی عنبر آورد

باد آمد و بوی عنبر آورد
بادام شکوفه بر سر آورد ۱

شاخ گل از اضطراب بلبل
با آن همه خار سر درآورد ۲

تا پای مبارکش ببوسم
قاصد که پیام دلبر آورد ۳

ما نامه بدو سپرده بودیم
او نافه مشک اذفر آورد ۴

هرگز نشنیده‌ام که بادی
بوی گلی از تو خوشتر آورد ۵

کس مثل تو خوبروی فرزند
نشنید که هیچ مادر آورد ۶

بیچاره کسی که در فراقت
روزی به نماز دیگر آورد ۷

سعدی دل روشنت صدف وار
هر قطره که خورد گوهر آورد ۸

شیرینی دختران طبعت
شور از متمیزان برآورد ۹

شاید که کند به زنده در گور
در عهد تو هر که دختر آورد ۱۰