شماره ۶۳ - یاری که رخش ماه و قدش سرو روان بود

یاری که رخش ماه و قدش سرو روان بود
دادیم بدو جان و دل و مصلحت آن بود ۱

چون دیدمش از دور بدانشکل و بدان قد
گفتم که جفاکار بود راست چنان بود ۲

فی الجمله مرا زیروزبر کرد که در عشق
من سست عنان بودم و او سخت کمان بود ۳

گر هیچ ننالم زغمش گوید خاموش
انصاف بده خامش ازین بیش توان بود ۴

در من نگرد ناگه یعنی که ندانم
گوید چه رسید او را بیچاره جوان بود ۵

زودا که بانگشت بهم باز نمایند
کاین گور فلانست که دربند فلان بود ۶